Από τις Δελφικές Γιορτές του 1927, στις 27 Ιανουαρίου 2001. Ο Προμηθέας Δεσμώτης εβδομήντα χρόνια αργότερα. Από τους Δελφούς, στο Μέγαρο Μουσικής. Από τους Σικελιανούς, στον Ρόμπερτ (Μπομπ) Γουίλσον. Από τους υφασμένους στον αργαλειό χιτώνες του εν δυνάμει μεγαλομανιακού οράματος της Εύας Πάλμερ, στα ιταλικής προέλευσης και ύποπτης αισθητικής κοστούμια του Ρόμπερτ (Μπομπ) Γουίλσον. Η Ελλάδα του Μεσοπολέμου από τη μια, η Ελλάδα πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 21ου αιώνα (που ξαναγύρισαν σ’ αυτήν), από την άλλη. Υπόκλιση στον εξ Αμερικής φιλελληνισμό και τις ρομαντικές του εξάρσεις τότε, υπόκλιση στον ανέμπνευστο αχταρμα (με τους πολύ ωραίους φωτισμούς) του Αμερικανού Ρόμπερτ (Μπομπ) Γουίλσον τώρα.
Η αναζήτηση της φυλετικής συνέχειας της «ελληνικότητας» μέσα από τα πρόσωπα των χωρικών που πήγαν κι αυτοί μέχρι το θέατρο των Δελφών, τότε. Ένας αμήχανος Προμηθέας με όλο το κουκλόσπιτο και τα χρώματα της Barbie στον γήινο εξοπλισμό του, και με τον «πατέρα-Δία» ξανθό (ο Απόλλων με τις Μούσες και τις τέχνες δεν ήταν παραδοσιακά ο ξανθός του Ολύμπου, και ο Δίας ο σκουρόχρωμος μουστακαλής;) τώρα. Αναβίωση του αρχαίου ελληνικού χορού (sic) τότε, χρόνος αληθοφανής με επιρροές από την μακρινή χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, σε ρυθμούς που θα αρκούσαν να γνωρίσει το σατόρι κι ένας μαθητευόμενος μοναχός, τώρα. Και πάνω απ’ όλα, η ρωμαλέα γροθιά στην κοινωνία του σήμερα, μέσω του ευτυχούς συνειρμού του Ρόμπερτ (Μπομπ) που έδεσε τον Προμηθέα με τους Όρνιθες: «to sikoti toy Promitheas to etroge pouli- pouli...-pou tin eho akousei afti ti leksi?-poios arhaios ehei grapsei kati me pouli?-o Aristofanis! Wow! Afton tha valo, pou deihnei kai kritiko pneyma! Ευχαριστημένο το κοινό από την πολυδιάστατη, εξαιρετικά φωτισμένη σκηνική έκφραση των προβληματισμών του «Μαιτρ» περί των ανθρωπίνων αλλά και των δεσμών που βάζει στην ανθρώπινη ύπαρξη ο «να ‘ταν τα νιάτα δυό φορές»-χρόνος, δεν αντελήφθη το πενιχρά εκφρασμένο παράπονο του καλλωπισμένου Προμηθέα δεμένου στις αρχιτεκτονικές-διακοσμητικές λύσεις του σκηνικού-τέλειου σπιτιού.
«ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΝΟΜΑΡΧΗΣ»
«Έρχεται ο κύριος Νομάρχης». Πασίγνωστος στίχος που καταγράφει την κινητοποίηση που συνεπάγεται η επίσκεψη ενός «ανώτερου κυβερνητικού αξιωματούχου» σε κάποια «ξεχασμένη» περιοχή της επικράτειας. Ή αλλιώς την υποτελή παράδοση των επικεφαλής αυτής της χώρας, ενός μεγαλοφυούς «κύριε Βαν Φλήτ, ιδού ο στρατός σας», ακόμη κι όταν ο στρατηγός ήταν πλέον ένας απλός πολίτης σε διακοπές. Παρεμφερείς ιστορίες, προιόντα και οι δύο ελληνικής εσωστρέφειας, αυτής της ίδιας που «γέννησε» ή εξέθρεψε μεγαλοιδεατισμούς και την περίφημη παραμορφωτική εικόνα του Έλληνα ως «κέντρου του σύμπαντος». Συρροή «υποτελών» θεατών και προσκεκλημένων, άκριτα παραδομένων στον Προμηθέα του Μπομπ (Ρόμπερτ) Γουίλσον στο Μέγαρο Μουσικής. Σοβαροφανής Πολιτιστική Ολυμπιάδα με πομπώδεις διακηρύξεις. Αλλά ποιός ενδιαφέρεται αν πραγματικά άξιζε η σύμπραξη Ξενάκη-Γουίλσον-Αισχύλου-Καβάφη-Αριστοφάνη; Όλων των επιφανών Ελλήνων, των γνωστών και στο «εξωτερικό» δηλαδή, που έγιναν αχταρμάς στα χέρια του Μπομπ (παρ’ όλο που έλειπαν ο Yiannis και o Vangelis). Κι εμείς καταλάβαμε ότι η Ελλάδα της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, θα είναι αυτό που γνωρίζουν καλά οι διοργανωτές της: tarama, souvlaki, tzatziki.
Μπομπ και Μέγαρο. Ωραίος συνδυασμός. Το Ηρώδειο μετά τις κραυγές αποδοκιμασίας του καλοκαιριού στην χορογράφο των «Ορνίθων» Κάρολ Αρμιτάζ, δεν προσφέρεται για τέτοιους «πειραματισμούς». Το κοινό που συρρέει εκεί έχει μάλλον αγριέψει. Το Μέγαρο όμως, κρατάει ακόμη τα προσχήματα. Ίσως φταίνε οι πολλές «συναυλίες» με Μαρινέλλα και Σπανουδάκη που το κοινό του παρακολουθεί με θρησκευτική ευλάβεια. Ίσως γιατί είναι ιδιωτικός χώρος και οι εκεί μεταβαίνοντες αισθάνονται φιλοξενούμενοι που πρέπει να συμπεριφερθούν καλά, εκεί που πλήρωσαν για να τους «καλέσουν»... Ίσως γιατί, φύσει και θέσει, δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη την μεγάλη δύναμη αυτού του μικρού χαρτιού, του αποκτώμενου έναντι –αδρού- αντιτίμου.
Αυγή, 2001
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου