Για μια περιθωριακή τέχνη που ο κόσμος «κάνει ότι δεν την ξέρει», ο χορός έχει καταφέρει να δημιουργήσει μερικούς σημαντικούς και ευρύτατα διαδεμένους πολιτισμικούς μύθους, όπως για παράδειγμα ότι αποτελεί παγκόσμια γλώσσα (τότε γιατί ο κόσμος αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι τις παραστάσεις χορού ως «ακαταλαβίστικες» και «για λίγους»), ότι συναδελφώνει λαούς (ας το πει κάποιος στους Τούτσι και Χούτου, για παράδειγμα, και σε όσους άλλους αλληλοσφάζονται ανά την υφήλιο), ότι κρατάει η σκούφια του από «υψηλόβαθμα» τελετουργικά και είχε προσωπικό προστάτη το Σίβα «Ναταράτζα» (να δω πότε θα ξεχωρίσει ο κόσμος την κυριολεξία απ’ τη μεταφορά αφενός, και πότε θα αντιληφθεί ότι αυτά τα περί υπηρετών του Θεού είναι αίσχιστη θρησκευτική και αποικιοκρατική προπαγάνδα)...
Τελοσπάντων, αυτοί οι μύθοι –μεταξύ άλλων- κυκλοφορούν στον εγκέφαλο των ανθρώπων, και όποτε γιορτάζεται κάποια «συναδέλφωση των λαών», να ‘σου και βαράνε τα τύμπανα και χορεύουν οι επιθυμούντες τη συναδέλφωση «χορούς της πατρίδος των» για να καταλάβει η άλλη πλευρά των σναδελφούμενων ότι έρχονται ειρηνικά και δεν θα κάνουν κακό (κάτι σαν τελετουργικό της υποταγής, ας πούμε). Κάπως έτσι χόρεψαν πρόσφατα οι Αφρικανοί προσφυγες και μερακλώθηκε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, που είναι και από οικογένεια που τιμάει από ζειμπέκικα («Ιστορία μου, αμαρτία μου») μέχρι τα μπαλέτα -στη σοβιετική τους αυστηρότητα. Να ‘σου και σηκώθηκε λοιπόν κι έφερε δυό ζαβές γυροβολιές στο ύφος της Δυτικής Αφρικής, συμπαρασύροντας και την ταλαίπωρη γραμματέα Μαριλίζα που σου λέει «άμα κάνει τέτοια τσαλίμια επικοινωνιακά ο πρόεδρος μια φορά, εγώ πρέπει να επιδείξω ζήλο εις το εικασαπλάσιο», και δώσ’ του να κάνουν πράξη την αποδοχή του «πρόσφυγα, του μετανάστη, του ανθρώπου», για να δείξουν ότι η ελληνική κοινωνία αποζητά την πολυπολιτισμικότητα και την αφομοίωση...
Πολλοί οι μύθοι που έχει δημιουργήσει ο χορός, και το προσυπογράφω, εκεί όμως που δεν ψεύδεται, είναι στη διάστασή του ως «μη-γλωσσική επικοινωνία», όπου στέλνει μηνύματα αληθείας αμείλικτα, και δε χρειάζεται να είναι κανείς ακραία οπαδός κάποιας αμερικανικής σχολής «αντικειμενικής αποκωδικοποίησης της γλώσσας του σώματος» για να το αντιληφθεί. Οπότε, θερμή παράκληση στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ (και όποιον άλλο θυμηθεί το χορό ως ευκαιριακό επικοινωνιακό μέσον), να μας κάνει τη χάρη να μην προχωρήσει σε χαριτωμενιές τύπου «εγώ είμαι πολιτικός/θεωρητικός/διανοούμενος, ο,τιδήποτε τελοσπάντων, και με τα χειρωνακτικά τύπου χορός δεν τα καταφέρνω, αλλά καλοί μου εργάτες του μόχθου και του σώματος που κάνετε μια δουλειά ακατάληπτη, πλαισιώστε με στην πολυπολιτισμική μου επίδειξη».
Δεν υπάρχει χειρότερο φτύσιμο στην πολυπολιτισμικότητα απ’ το να «κρατάς το μαντήλι» -μεταφορικά μιλώντας- στο «τσάμικο του Γκανέζου μετανάστη», ούτε και στο χορό, που εξορίζεται μια και καλή στο χώρο του περιθωριακού, του ξένου, του περίεργου, του ακατανόητου και του εξωτικού. Όποιος πολιτικός θέλει λοιπόν να εκτονώσει τους νταλκάδες του χορευτικώς, έχω να του συστήσω τις ένοπλες δυνάμεις, που είναι για τέτοιου είδους ξεχαρμανιάσματα, όπως αποδεικνύει η ιστορία και οι επισκέψεις στα στρατόπεδα με τα ευφάνταστα ονόματα (π.χ. «Καποτά»), όπου μπορούν να τσουγκρίζουν αυγό, να τρώνε σπληνάντερο και να συζητούν με τους φαντάρους (sic) θέματα σίτισης και καψονίου. (Πάω πάσο όμως, αν ο κ. Παπανδρέου μπορεί να αποδείξει ότι ξέρει για το κίνημα του «παναφρικανισμού» και τον Ρας Ταφάρι Μακόνεν).
Επίσης να υπενθυμίσω ότι ενέργειες όπως αυτή που στηλιτεύεται στο παρόν κείμενο, κατατάσσονται στην ευρύτερη κατηγορία της Ύβρεως, όπου ανήκει και η εκμετάλλευση των μεσημεριανών σκουπιδιών, που φιλοξενούν εντεκάχρονες υποψήφιες «μπαλαρινούλες» βαμμένες και στολισμένες, πλην όμως ντυμένες με το λευκό «τουτού», το κοστούμι του μπαλέτου δηλαδή, διότι το λευκό της αγνότητος καλύπτει τις προθέσεις...Και όπου ακούγονται ωραιότατες ατάκες τύπου «εκτός από όμορφες μπλαρίνες έχουμε και αγόρια στο στούντιο». Όπου αγόρια, να ‘σου και οι «δίμετρες χορεύτριες» με το ακατάληπτο επάγγελμα και τις ωραίες αναλογίες, τους σφιχτούς γλουτιαίους και την ευκαμψία...Ωραίο το μήνυμα, δημιουργεί και ανάλογες προσδοκίες, γιατί και η «κυρία Τατιάνα» από κάτι ερασιτεχνικά μαθήματα μπαλέτου ξεκίνησε, και να που έφτασε να κοιτάζει υπερήφανα μέσα από κλειδαρότρυπες, και να αγωνιά –μαζί με το πάνελ της- για την μπρετέλα της Μπεζεντάκου. Δεν είναι δρόμος δόξης λαμπρός αυτός; (δημοσίευση, Αυγή 2005)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου