Τι είναι αυτό το όργιο μαγειρικής δεινότητας που έχει ενσκύψει τα τελευταία χρόνια και από τηλεοράσεως; Βεβαίως αν αυτό πρόκειται να βοηθήσει τον έλληνα να απαιτήσει καλύτερης ποιότητας φαγητό και εξυπηρέτηση στα ανά την επικράτεια άθλια εστιατόρια, πάει καλά. Αν είναι να βελτιώσει λίγο τα γονίδια της φυλής που από αρχαιοτάτων χρόνων τη βρίσκει με ψητά και κλέφτικο, γαρδούμπα λαδερή και κοκορέτσι, επίσης πάει καλά.
Εκεί που χαλάει το πράγμα είναι ότι αισθάνομαι αυτό το μαγειρικό οργασμό ενοχλητικά καταπιεστικό: από τη μια η σκληροτράχηλη νοικουρά Βέφα κι από την άλλη ο καλοκάγαθος εξερευνητής Ηλίας, με τα υποκορεστικά (ντοματούλα, αγγουράκι, λαδάκι, ψαράκι, φωτίτσα, κουζινίτσα) δημιουργούν μια «μεταβατική κουλτούρα της διατροφής», κάπου ανάμεσα στην παράδοση και την εφεύρεση ενός νέου «εθνικού» μύθου –εφόσον η γνώση και θετική αξιολόγηση περίτεχνων τρόπων παρασκευής της τροφής συνδέεται με την εμπέδωση ενός τρόπου ζωής καλύτερου, πλουσιότερου κ.ο.κ.
Αυτό η μεταβατική κουλτούρα αδυνατεί να με πείσει ότι δεν απευθύνεται σε μια κοινωνία με αυστηρό διαχωρισμό των ρόλων των δύο φύλων, κι αυτό είναι το ενοχλητικό. Οι δύο παρουσιαστές ακόμη κι όταν λένε «φίλες και φίλοι», είναι εμφανές ότι θεωρούν την κουζίνα, η μεν Βέφα ως το καταφύγιο των απειλούμενων με διάλυση γάμων, δηλαδή γυναικεία υποχρέωση, ο δε Ηλίας ως μια ανδρική υπόθεση, κάπως σαν το νέο ρόλο του κυρίαρχου Νεάντερνταλ, που θέλει να είναι και τζέντλεμαν και να περιποιείται το θήλυ (όπως ο Κάρυ Γκράντ στις ταινίες του), επιδεικνύοντας ταυτοχρόνως και μια νέα ικανότητα όπως η επιλογή των σωστών και φρέσκων υλικών προς βρώση και το μαγείρεμά τους, προκειμένου να προκύψει ένα θελκτικό έδεσμα και μια remix πολιτισμική ταυτότητα του αρσενικού, χιλιάδες χρόνια μετά την «στροφή» προς το «μαγειρεμένο» και την απομάκρυνση από το «ωμό».
Η τροφή, σ’ αυτές τις εκπομπές, ή μάλλον το «περιτύλιγμα» (η παρασκευή και παρουσίασή τους), συνδυάζεται άμεσα με τη σεξουαλικότητα και μάλιστα με ένα τρόπο που δεν αναιρεί τις παραδοσιακές «αξίες», αντίθετα τις αναθερμαίνει στη «φωτίτσα» όπου βράζει στη σαλτσούλα του ο (νέος) σύμβουλος γάμου, το κοκκινιστό ήθελα να πω.
Αυγή, 2005
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου