ΠΕΡΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ

Αγαπώ τον Ντίκενς για τον τρόπο με τον οποίο κατέστρεψε το στερεότυπο της αθωότηατς των –επί της ουσίας- απάνθρωπων συγγενικών σχέσεων. Όμως η αναβίωση των δραμάτων των φτωχών του Βικτωριανού Λονδίνου στην καθημερινότητα του 2006, μόνο με φθηνό σενάριο αντάξιο Λατινοαμερικάνικης σαπουνόπερας μπορεί να μοιάζει. Προτεραιότητα στην ενημέρωση έχουν τα «τηλερομάντσα» με ορφανά παιδάκια, κακούς ενήλικες, ενορίτικη ευσυγκινησία, σκληρές μητέρες και άκαρδους εργοδότες.

Σ’ αυτό το παράλογα ειδωμένο σύμπαν, είναι λογικό να μην προβάλλεται ως κατεπείγον ζήτημα η βάσει λογικής αναδιάρθρωση των θεσμών, αλλά να αναδεικνύεται η φιλανθρωπία ως σωτήρια πρακτική στο δρόμο για την «κοινωνική αναμόρφωση». Άλλωστε η φιλανθρωπία ταιριάζει στη νοοτροπία της θείτσας, λαικής ή λαιφστάιλ, που αισθάνεται ότι πήρε το Μεγαλοδύναμο με το μέρος της επειδή κατέθεσε τον οβολό της στο καλαθάκι (κυριολεκτικά ή μεταφορικά) του ζητιάνου, επαγγελματία, και ενδεχομένως βετεράνου του είδους. Όποιος απολύεται, τον εγκαταλείπει η γυναίκα του, αρρωσταίνει, μπορεί με ένα τηλεφώνημα στον διανυκτερεύοντα τηλεοπτικό σταθμό, να πάρει αριθμό προτεραιότητας για τον προθάλαμο του βουλευτή/δήμαρχου/υπουργού/υφυπουργού, αρκεί να κλαφτεί επιτυχώς και αναξιοπρεπέστατα μπροστά σε ολόκληρη την επικράτεια.

Η φιλανθρωπία δημιουργεί σχέσεις δύναμης, εξάρτησης και αυταρέσκειας. Έτι χειρότερον, δημιουργεί ανισότητες μεταξύ των «αδικημένων της μοίρας», καθώς αυθαίρετα και επιμεριστικά –δεν μπορεί άλλωστε να γίνει αλλιώς- ενισχύει ομάδες έναντι άλλων, όπως υπαγορεύει το μάρκετινγκ κάθε εποχής για τον/την φιλάνθρωπο.

Νατάσσα Χασιώτη
Δεκέμβρης 2006