ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΕΡΩΤΕΣ...

Κι όταν λέμε έρωτες, μην πάει ο νους σας στο κακό, εννοώ με μια δόση κυνισμού επαγγελματικές αντιζηλίες, κόντρες και κατινιές.
Όταν λοιπόν γύρισα από τα Κονγκά που 'λεγε και η ελληνική ταινία, της Ινγκιλτέρας, είχα πάρει την απόφαση να αναμορφώσω το επάγγελμα του κριτικού στη μητέρα πατ(ι)ρίδα. Ήρθα λοιπόν, άρχισα τις επαφές μου, και ξεκίνησα να πηγαίνω σε παραστάσεις. Βάι τι είδαν τα μάτια μου! Πόσα χρόνια πίσω απ' τα βόδια ήταν η μητέρα πατιρίδα! Κι αφού δουλειά μου κι ευχαρίστηση ήταν, έγραψα τη γνώμη μου για τις Ζουζές Νικολούδες, Τις Μαίρες Τσούτες, τους Πέτρους Γάλλιες κι όλα τα άλλα αμαρτήματα της τέχνης.

Ε ρε τι έγινε! Τηλέφωνα βραδινά (μερικοί καλλιτέγνες θα έπρεπε να πάνε μπράβοι σε κωλάδικα, θα κάνανε αξιοζήλευτη καριέρα, αλλά βλέπεις η τεμπελιά δεν αφήνει τον άνθρωπα ν' ανθίσει παγγελματικώς), τηλέφωνα πρωινά, τηλέφωνα απογευματινά. Για να κλάψουν, για να απειλήσουν, για να ζητήσουν το λόγο, για να καλέσουν για γκαιβέ.

Εγώ πάλι τον γκαιβέ μου προτιμάω να τον πίνω μόνη μου στον ίσκιο των ανθισμένων νεραντζιών του κήπου μου, οπότε είπα άσε και να μένει. Αλλά ο καλλιτέχνης ο αδικεμένος θέλει ντε και καλά να σου ανοίξει τα φύλλα της καρδιάς του, οπότε είπα άντε κομμάτια να γίνει και κορεμός να το κόψει, θα πάω κι ας του βγει και σε κακό αυτηνού που με κάλεσε.

Άρχισα λοιπόν να τους βγάζω έξω τους καλλιτέχνους να μου πούνε τον πόνο τους. Μέχρι σήμερα, καλύτερη ατάκα παραμένει: "τι θα πουν οι φίλοι μου, θα λένε ότι δεν είμαι καλλιτέχνης". Ο πόνος αυτός εκπεφρασμένος έτσι, με τέτοια γελοιότητα από μια γυναίκα γύρω στα 50, με έκανε να τη συμβουλεύσω να αλλάξει φίλους και να βρει άλλους που θα ήταν πιο καλοπροαίρετοι, και δεν θα την ήξεραν κιόλας, οπότε θα μπορούσε να συστηθεί με νέα ταυτότητα (επαγγελματική).

Το πιο ύπουλο όμως, ήταν όταν μου πρότειναν δουλειά. Σου λέει δε μπορεί, γράφοντας αρνητικά σχόλια, μας κλείνει το μάτι η χριστιανή ότι θέλει τάισμα και να μπει στην παρέα μας. Και γιατί όχι δηλαδής, θα γράφει καθ' υπαγόρευση και ας φάει και κατιτίς δε θα κωλώσει τώρα ο μηχανισμός της διαφθοροδιαπλοκής με έναν ακόμα! Το είδα το κακό που ερχότανε καλπάζοντας γιατί αυτό σήμαινε σύγκρουση μεγατόνων, εγώ και ο πυρήνας όσων -στο συγκεκριμένο τομέα- κάνουν την Ελλάδα άξια να καεί (όπως γράφει και το φίλτατο Κουνούπι στο σεβαστό μπλογκ του).

Ότι γάμησε ο Χατζηδάκις, ότι γάμησε ο Κουν, κι ότι απογαμήσανε και κάποιοι στρέιτ κομπλεξικοί, κυβερνάει -βασικά αλλά όχι μόνο- την Ελλάδα καλλιτεχνικώς (μετά εξαιρέσεων διότι ευτυχώς κανένα σύστημα δεν εξορθολογικοποιείται). Τα πηδημένα τεκνά μεγαλώσανε πηδήξανε άλλους και σόι πάει το βασίλειο.
Το άλλο κοννέ είναι φυσικά οι πολιτικές νεολαίες. Ότι πίπα ανταλλάχτηκε στα μαύρα χρόνια της χούντας και στα χακί της μεταπολίτευσης έγινε τράμπα για χάρες όταν οι πιο βασταγεροί ήρθανε στα πράματα. Όσο πιο αριστερή η νεολαία (η ΚΝΕ δε συζητείται, είναι αρχιερέας της ίντριγκας και της διαφθοράς), τόσο καλύτερη η διαπλοκή και τόσο πιο διαταραγμένοι οι αναρριχησίες.

Είμαι περήφανη για νίκες κατά βαρβάρων, μια εκ των οποίων ήταν η έξοδος από τις επιχορηγήσεις του ΥΠΠΟ μερικών αργόμισθων. Διότι είπαμε κανένα σύστημα -ευτυχώς- δεν εξορθολογικοποιείται απόλυτα, έχει τις ρωγμές του. Αρκεί να τις βρεις, και να ρίξεις από κει το φάρμακο για τα τρωκτικά και τις κατσαρίδες...