...ανακατεμένος ο ερχόμενος στο μυαλό.
πρώτον, τον Ξενάκη και τον Κέϊτζ, από έναν καυγά στο μπλογκ του μάλερ@. Είπα ότι όταν η τέχνη εκφράζει ψυχαναγκαστικούς και passive-aggressive έτσι ακούγεται. Είπα επίσης, ότι μόνο με το ιδεολόγημα/ιδεολογία/φτιασίδι, όπως θέλετε πείτε το, κάποιου που βιώνει την ύπαρξή του ως ελλειματική (σε διάφορα επίπεδα: σεξουαλικότητα π.χ.) μπορεί να παράξει τέτοια ενοχλητικά αποτελέσματα για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Εναλλακτικά, θυμίζουν εκδικητικά ενοχλητική φασαρία παραγκωνισμένων παιδιών. Είπα επίσης, ότι δεν είμαι συντήρω, αλλά ακούω και πριονοκορδέλλα άμα λάχει σε παράσταση. Επίσης, ότι πρόκειται για ληγμένα πειράματα: ο Κέιτζ ήθελε να γίνει χαχα ο Ντυσάν (εύκολο είναι;) της μουσικής, και πήρε στο λαιμό του και τον έρμο τον Κάννινγχαμ που πέρασε μια ζωή, τόσο ταλαντούχος ο ίδιος, να εικονογραφεί τη μουσική του γκόμενου. (δεν τά 'φτιαχνε με κομμωτή καλύτερα;)
δεύτερον, και άσχετο, θυμάμαι μια σουρεάλ εικόνα από χθες στον εθνικό κήπο: από τη μια, ένα κωλόγατο τόσο δα να παίζει με τα παιδάκια άφοβα και να γίνεται το σύστριγγλο, κι από την άλλη ένα μεγαλύτερο γατί, να τα κλαρώνει δίπλα στο σκάμα με την άμμο που παίζουν τα παιδάκια. έσκαψε ο λεβέντης, στο κεντρικότερο σημείο, έκατσε, μισόκλεισε τα μάτια, και σφίχτηκε. τα νήπια νομίζανε ότι τον φυτέψανε εκεί το γάτο οικοθελώς, και θαμάξανε για την πόζα. ο γάτος τη δουλειά του, και άξαφνα, ένα μεγαλύτερο νήπιο, έκατσε δίπλα και άρχισε να μαζεύει άμμο γύρω-γύρω απ' το γάτο, λες και θα τον έβαζε στα αμμόλουτρα. με μια τρυφερότητα, θαυμασμό και περιποίηση για τη θείτσα το γάτο, να μη στέκεσαι απ' το γέλιο. Η σκηνή έγινε ακόμη πιο επιπέδου, όταν ο γάτος κοίταζε τον κύκλο γύρω του να ανεβαίνει με το κεφάλι να γυρνάει ανήσυχο ως περισκόπιο, και ταυτόχρονα να συνεχίζει την ανάγκη του. προφανώς είχε λύσει εξισώσεις με διαφορικό λογισμό μέχρι να τελειώσει, και ήξερε όλες τις συνιστώσες της διαφυγής. μόλις τελείωσε λοιπόν, έκανε ένα χοπ! και βγήκε απ' το αμμόλουτρο, έκατσε δίπλα και το κοίταζε σαν πανεπιστήμονας μαζί με τον εξίσου απορημένο μικρό που ήθελε να βάλει το ζωντανό να παίξει τη θεία τη Σολτάνα. Ούτε ο Ζακ Τατί σκηνοθέτης...
Τρίτον, εκεί στη δημοσιουπαλληλική ΕΡΤ, σήμερα το πρωί, ανακοίνωναν τους θανόντες, και είπαν και για τη Φάρα Φώσετ. Και η παλαιοκνίτισσα η παρουσιάστρια, με τρόπους αγροτοτηνέιτζερ πέρα ραχούλας 1954, γέλασε για το καλλιτεχνικό παρελθόν της Φάρα, που δεν δικαιολογούσε στην κακότροπη ημικουλτούρα της το δικαίωμα της αναφοράς. Ως ταγάρι αστοιχείωτο, ξέχασε ότι βρισκόταν στην τηλεόραση κι όχι στο τσαρδάκι της, προφανώς τα μπερδεύει τα δύο -δεν είναι η μόνη, και τόνισε με γέλωτα το μαλλί της εκλιπούσης ως μόνο θυμητικό. Ήθελα να 'ξερα τα προσόντα κατά την πρόσληψη της κυρούλας που πληρώνουμε για να ρεμβάζει τα σαββατοκύριακα στην Αγία Παρασκευή. Προφανώς δεν ανησυχεί για τους τρόπους της, καθότι μάλλον την πληρώνουμε βρέξει-χιονίσει.
πρώτον, τον Ξενάκη και τον Κέϊτζ, από έναν καυγά στο μπλογκ του μάλερ@. Είπα ότι όταν η τέχνη εκφράζει ψυχαναγκαστικούς και passive-aggressive έτσι ακούγεται. Είπα επίσης, ότι μόνο με το ιδεολόγημα/ιδεολογία/φτιασίδι, όπως θέλετε πείτε το, κάποιου που βιώνει την ύπαρξή του ως ελλειματική (σε διάφορα επίπεδα: σεξουαλικότητα π.χ.) μπορεί να παράξει τέτοια ενοχλητικά αποτελέσματα για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Εναλλακτικά, θυμίζουν εκδικητικά ενοχλητική φασαρία παραγκωνισμένων παιδιών. Είπα επίσης, ότι δεν είμαι συντήρω, αλλά ακούω και πριονοκορδέλλα άμα λάχει σε παράσταση. Επίσης, ότι πρόκειται για ληγμένα πειράματα: ο Κέιτζ ήθελε να γίνει χαχα ο Ντυσάν (εύκολο είναι;) της μουσικής, και πήρε στο λαιμό του και τον έρμο τον Κάννινγχαμ που πέρασε μια ζωή, τόσο ταλαντούχος ο ίδιος, να εικονογραφεί τη μουσική του γκόμενου. (δεν τά 'φτιαχνε με κομμωτή καλύτερα;)
δεύτερον, και άσχετο, θυμάμαι μια σουρεάλ εικόνα από χθες στον εθνικό κήπο: από τη μια, ένα κωλόγατο τόσο δα να παίζει με τα παιδάκια άφοβα και να γίνεται το σύστριγγλο, κι από την άλλη ένα μεγαλύτερο γατί, να τα κλαρώνει δίπλα στο σκάμα με την άμμο που παίζουν τα παιδάκια. έσκαψε ο λεβέντης, στο κεντρικότερο σημείο, έκατσε, μισόκλεισε τα μάτια, και σφίχτηκε. τα νήπια νομίζανε ότι τον φυτέψανε εκεί το γάτο οικοθελώς, και θαμάξανε για την πόζα. ο γάτος τη δουλειά του, και άξαφνα, ένα μεγαλύτερο νήπιο, έκατσε δίπλα και άρχισε να μαζεύει άμμο γύρω-γύρω απ' το γάτο, λες και θα τον έβαζε στα αμμόλουτρα. με μια τρυφερότητα, θαυμασμό και περιποίηση για τη θείτσα το γάτο, να μη στέκεσαι απ' το γέλιο. Η σκηνή έγινε ακόμη πιο επιπέδου, όταν ο γάτος κοίταζε τον κύκλο γύρω του να ανεβαίνει με το κεφάλι να γυρνάει ανήσυχο ως περισκόπιο, και ταυτόχρονα να συνεχίζει την ανάγκη του. προφανώς είχε λύσει εξισώσεις με διαφορικό λογισμό μέχρι να τελειώσει, και ήξερε όλες τις συνιστώσες της διαφυγής. μόλις τελείωσε λοιπόν, έκανε ένα χοπ! και βγήκε απ' το αμμόλουτρο, έκατσε δίπλα και το κοίταζε σαν πανεπιστήμονας μαζί με τον εξίσου απορημένο μικρό που ήθελε να βάλει το ζωντανό να παίξει τη θεία τη Σολτάνα. Ούτε ο Ζακ Τατί σκηνοθέτης...
Τρίτον, εκεί στη δημοσιουπαλληλική ΕΡΤ, σήμερα το πρωί, ανακοίνωναν τους θανόντες, και είπαν και για τη Φάρα Φώσετ. Και η παλαιοκνίτισσα η παρουσιάστρια, με τρόπους αγροτοτηνέιτζερ πέρα ραχούλας 1954, γέλασε για το καλλιτεχνικό παρελθόν της Φάρα, που δεν δικαιολογούσε στην κακότροπη ημικουλτούρα της το δικαίωμα της αναφοράς. Ως ταγάρι αστοιχείωτο, ξέχασε ότι βρισκόταν στην τηλεόραση κι όχι στο τσαρδάκι της, προφανώς τα μπερδεύει τα δύο -δεν είναι η μόνη, και τόνισε με γέλωτα το μαλλί της εκλιπούσης ως μόνο θυμητικό. Ήθελα να 'ξερα τα προσόντα κατά την πρόσληψη της κυρούλας που πληρώνουμε για να ρεμβάζει τα σαββατοκύριακα στην Αγία Παρασκευή. Προφανώς δεν ανησυχεί για τους τρόπους της, καθότι μάλλον την πληρώνουμε βρέξει-χιονίσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου