ΚΑΛΟΜΕΛΕΤΑΤΕ ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ

η 1η Ιουλίου. Θα γίνετε 358 κιλά που θα κόψετε το κάπνισμα για να μην ταλαιπωρείστε και επειδή τώρα είναι ξενέρωμα που θα παριστάνετε τους νεουορκέζους, με την όψη τη βαλκανομεσογειακή, να βγαίνετε όξω για κάπνισμα, και μετά, όταν οι κώλοι θα σέρνονται στα εφτά πατώματα, θα το ξαναρχίσετε και θα το ντύσετε και με το την ιδεολογία της αντίστασης. Σαν τις δίαιτες από Δευτέρα.
Εγώ, δεν μπορώ να καπνίζω λόγω αλλεργίας, και με ενοχλούν και οι γάιδαροι που το ανάβουν και δε ρωτάνε (π.χ. ο ταξιτζής που 'χει ρίξει δέκα ρουφηξιές και μετά λέει "μήπως ενοχλώ να το σβήσω;" έτοιμος να κλάψει ο ζήτουλας άμα του πεις "ναι ρε μαλάκα, σβήστο"). Θυμάμαι όμως από τις καπνιστικές μου εποχές που δεν ήταν ποτέ τράτζικ σε ποσότητα, τα ωραία τα Μοντεκρίστο. Μετά είδα γύφτουλες να τα κρατάνε, και μου κόπηκε η συνήθεια. πάντως κάπνιζα καιρό πούρα και είχα καλή ενημέρωση επί του θέματος. Θυμάμαι δε -αρχίζει το κοσμικό εδώ- στο Ατλάντικ μπαρ στο Λονδίνο, κάμποσα χρόνια πριν χοτ σποτ της πρωτεύουσας, που είχαμε πάει και αφού φάγαμε και ήπιαμε, εγώ και οι άντρες της παρέας πήραμε πούρα, εγώ μαλλί μπανάνα (ναι, οι άντρες αναγνώστες δεν το ξέρουν το χτένισμα, σκασίλα μας με τα ζώα!) και φόρεμα μαύρη δαντέλα vintage (ναι, τι να γίνει, ανοίξετε κανά περιοδικό να μορφωθείτε και οι άντρες), και ο μαιτρ πηγαινοερχότανε κι έκανε νοήματα "πω πω!" και "ω ρε μάνα μου!" στο διακριτικό και το εγγλέζικο.

Υ.Γ. Αυτά κι άλλα χειρότερα θυμάσαι, άμα βλέπεις τρεις παραστάσεις κολλητά στο φεστιβάλ παρασκευοσαββατοκύριακο αντί να δεις κανάν άνθρωπο.

10%

http://www.10percent.gr/periodiko/teyxos26/1199-2009-06-19-10-30-34.html

για δείτε το link...

ΦΕΣΤΙΒΑΛ...

βάϊ βάϊ βάϊ πήγα σε παραστάσεις.
Αμ πήγα στους φούρα ντελς μπάους...άει τι το ΄θελα η καψερή; άει μια ώρα δρόμος κι στου τέλους οι καταλανοί, άει ούτι στουν ιχθρό μ' τέτοια δουκιμασία! Μιάμ'σ ώρα διάρκησ' του θέαμα, κι δι μπαίζαν κι καλά, είχι κι σκουτάδ' κι διν έβλεπα του ρουλόϊ, κόντιψα να σκάσου! Βρώμαγι κι η διπλανή μ', μαρή νέα κουπέλα, όλα έξου βυζά κώλ' κι να βρουμάει σκατίλα-πουδαρίλα!!!; Κόντιψα να πάθου τι νόσου τουν δυτών επειδής ανάσαινα σι δόσεις!
Πρόσιχα ένα ηθουποιό π' μ' άρεσ' μόνου κι πέρασ' κάπους η ώρα. Μι τι σκέψ' τιν πουνηρή πιρνάει κάπους του κακό του θέαμα. Σκέφ'κα ιπίσης και τα ψώνια στου σούπιρ-μάρκιτ, να πάρου πάμπερς, τρυλ, να δείρου τη δουλάρα, να κάνου μανικιούρ κι ανταύγειις, σκέφ' κα κάτ' παλιοί γκόμιν', μιτά τα προυσουπικά μ', μιτά δε θυμόμαν' αν είχα πάρ' πουρτουφόλ' μαζί κι άνοιξα την τσάντα κριιιιιιιιικ κι μ' αγριουκοιτάξαν' που χάλαγα τη συγκέντρουσ' -είχαν κοιμηθεί γι' αυτό, δεν πρόσιχι κανένας του έργου. Πουνηρός ου θίασους όμους, είχι βάλ' κάμιρις κι μας έδειχνι κι όποιος κοιμότανι τ΄ τραβάγαν' σφαλιάρις.
Άει αγανάκτ'σα σας λέου. Μιτά διν μπουρούσα να κοιμιθού, θυμήθ' κα του μάλερ@ κι ήθιλα να τουν πάρου να τουν ξιχέσου για τουν Ξινάκ' κι τουν Κιέιτζ (αυτός ου Κέιτζ, βλάχους ήτανι κι τ' όνομά τ' κόβιτ' έτσ' ουραία;) Τελουσπάντουν, άμα μι ξαναδούν να μι γράψ' νι. Καλύτερου του ελληνικό τ' Άγγιλου Μέντ(η) μι τι Στελλάτου, "Κωλοδουλειά". Θα εκτιμήσου την τουπική τέχν' κι να πάνε να γ....νι οι καταλανοί. Σιχτίρ για θέατρου!

ΕΧΩ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

...ανακατεμένος ο ερχόμενος στο μυαλό.
πρώτον, τον Ξενάκη και τον Κέϊτζ, από έναν καυγά στο μπλογκ του μάλερ@. Είπα ότι όταν η τέχνη εκφράζει ψυχαναγκαστικούς και passive-aggressive έτσι ακούγεται. Είπα επίσης, ότι μόνο με το ιδεολόγημα/ιδεολογία/φτιασίδι, όπως θέλετε πείτε το, κάποιου που βιώνει την ύπαρξή του ως ελλειματική (σε διάφορα επίπεδα: σεξουαλικότητα π.χ.) μπορεί να παράξει τέτοια ενοχλητικά αποτελέσματα για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Εναλλακτικά, θυμίζουν εκδικητικά ενοχλητική φασαρία παραγκωνισμένων παιδιών. Είπα επίσης, ότι δεν είμαι συντήρω, αλλά ακούω και πριονοκορδέλλα άμα λάχει σε παράσταση. Επίσης, ότι πρόκειται για ληγμένα πειράματα: ο Κέιτζ ήθελε να γίνει χαχα ο Ντυσάν (εύκολο είναι;) της μουσικής, και πήρε στο λαιμό του και τον έρμο τον Κάννινγχαμ που πέρασε μια ζωή, τόσο ταλαντούχος ο ίδιος, να εικονογραφεί τη μουσική του γκόμενου. (δεν τά 'φτιαχνε με κομμωτή καλύτερα;)

δεύτερον, και άσχετο, θυμάμαι μια σουρεάλ εικόνα από χθες στον εθνικό κήπο: από τη μια, ένα κωλόγατο τόσο δα να παίζει με τα παιδάκια άφοβα και να γίνεται το σύστριγγλο, κι από την άλλη ένα μεγαλύτερο γατί, να τα κλαρώνει δίπλα στο σκάμα με την άμμο που παίζουν τα παιδάκια. έσκαψε ο λεβέντης, στο κεντρικότερο σημείο, έκατσε, μισόκλεισε τα μάτια, και σφίχτηκε. τα νήπια νομίζανε ότι τον φυτέψανε εκεί το γάτο οικοθελώς, και θαμάξανε για την πόζα. ο γάτος τη δουλειά του, και άξαφνα, ένα μεγαλύτερο νήπιο, έκατσε δίπλα και άρχισε να μαζεύει άμμο γύρω-γύρω απ' το γάτο, λες και θα τον έβαζε στα αμμόλουτρα. με μια τρυφερότητα, θαυμασμό και περιποίηση για τη θείτσα το γάτο, να μη στέκεσαι απ' το γέλιο. Η σκηνή έγινε ακόμη πιο επιπέδου, όταν ο γάτος κοίταζε τον κύκλο γύρω του να ανεβαίνει με το κεφάλι να γυρνάει ανήσυχο ως περισκόπιο, και ταυτόχρονα να συνεχίζει την ανάγκη του. προφανώς είχε λύσει εξισώσεις με διαφορικό λογισμό μέχρι να τελειώσει, και ήξερε όλες τις συνιστώσες της διαφυγής. μόλις τελείωσε λοιπόν, έκανε ένα χοπ! και βγήκε απ' το αμμόλουτρο, έκατσε δίπλα και το κοίταζε σαν πανεπιστήμονας μαζί με τον εξίσου απορημένο μικρό που ήθελε να βάλει το ζωντανό να παίξει τη θεία τη Σολτάνα. Ούτε ο Ζακ Τατί σκηνοθέτης...

Τρίτον, εκεί στη δημοσιουπαλληλική ΕΡΤ, σήμερα το πρωί, ανακοίνωναν τους θανόντες, και είπαν και για τη Φάρα Φώσετ. Και η παλαιοκνίτισσα η παρουσιάστρια, με τρόπους αγροτοτηνέιτζερ πέρα ραχούλας 1954, γέλασε για το καλλιτεχνικό παρελθόν της Φάρα, που δεν δικαιολογούσε στην κακότροπη ημικουλτούρα της το δικαίωμα της αναφοράς. Ως ταγάρι αστοιχείωτο, ξέχασε ότι βρισκόταν στην τηλεόραση κι όχι στο τσαρδάκι της, προφανώς τα μπερδεύει τα δύο -δεν είναι η μόνη, και τόνισε με γέλωτα το μαλλί της εκλιπούσης ως μόνο θυμητικό. Ήθελα να 'ξερα τα προσόντα κατά την πρόσληψη της κυρούλας που πληρώνουμε για να ρεμβάζει τα σαββατοκύριακα στην Αγία Παρασκευή. Προφανώς δεν ανησυχεί για τους τρόπους της, καθότι μάλλον την πληρώνουμε βρέξει-χιονίσει.

ΜΗΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΑΙΡ-ΚΟΝΤΙΣΙΟΝ...

αγοράστε ανεμιστήρες οροφής. είναι ατμοσφαιρικοί, ντιζαϊνάτοι, φθηνότεροι, δεν ρυπαίνουν, δεν κοστίζουν τόσο στη ΔΕΗ, ανακυκλώνονται και δροσίζουν. Επίσης χρησιμοποιούνται όλο το χρόνο.
εμείς τους δώσαμε και ονόματα για ευνόητους λόγους (το νήπιο): Θεμιστοκλής (που είναι ήρωας της μαμάς), Μιλτιάδης, Κίμων και Παυσανίας. Λέει το νήπιο: "να ανοίξουμε το Θεμιστοκλάκη (...)", λες "όχι, άμα θες πήγαινε στον Παυσανία", και κάνεις και αρχαιομαθής με ένα touch modernization.

Πάρτε ανεμιστήρες!!! Τα αιρ-κοντίσον μου κάνουν σαν τα τεράστια 4Χ4 στο κέντρο της Αθήνας: μας κλέβουν τον αέρα και ανεβάζουν τη θερμοκρασία ρυπαίνοντας πολύ.


Ευχαριστώ που ακούσατε το μήνυμα της εταιρείας μας.

Απ' το οικογενειακό άλμπουμ της tanila@

Είναι μωρό ακόμα στην αγκαλιά -της θειάς της...

Για τη γριά

αφιερώνω το βίντεο στους αναγνώστες για να γελάσουν. η γριά (τανίλα@) κάθεται πρώτη αριστερά επάνω-επάνω, εκεί απ' όπου θα βγει ο τραγουδιστής -της εποχής της- με κόκκινο φουστάνι, δίπλα σε έναν με κίτρινο πουκάμισο. Φαίνεται το γκούντα, γιατί έχει ξεχάσει για ποιό λόγο είναι στο στούντιο.

Άσπονδος φίλος θεατρολόγος...

...μου έστειλε μέιλ όπου μου έγραφε μεταξύ άλλων, "και μπράβο για το κόμμα σου που ανέβασε το ποσοστό του". Απαντάω εγώ με τα δέοντα καντηλέρια, "α, το πρόσεξες κι εσύ ότι ο Γιωργάκης ανέβηκε;" "Όχι", μου λέει αυτός, "για το ΛΑΟΣ έλεγα, κι άσε τα ψόφια". "Άντε μου στα διάλα", του ανταπαντώ και μην τα πολυλογώ (που θα τα πολυλογώ άμα θέλω δικό μου είναι το παρόν μπλογκ),

ΣΑΣ ΚΑΝΩ ΕΓΩ ΓΙΑ Λ.Α.Ο.Σ.;

Απαντήστε. Άντε, απαντήσετε ντε! Να σας δω κι εσάς οχιές διμούτσουνες.

Δεν ξέρω,

αλλά νομίζω εκείνο το άδικο της "Αυγής" -αν θυμάστε επί παλαιοτέρου- ήρθε και στοίχειωσε το κόμμα ολόκληρο. Κι εκείνα τα ποστ αισθάνομαι ότι τώρα δικαιώνονται. χιχιχιχιχιχιχιχι

Τελοσπάντων, είμαι και ανώτερος άνθρωπος και δε θέλω να πω κακό, θα σταματήσω εδώ. (Μήπως να στείλω συλληπητήριο;)

Γενικές παρατηρήσεις

Μπήκαμε για τα καλά στην "εποχή" των παραστάσεων χορού. Με αφορμή το πέρασμα στην κυρίως φάση της σαιζόν του χορού, η στήλη θα ήθελε να προβεί σε ορισμένες γενικές παρατηρήσεις: ας δοκιμάσουν να αφήσουν οι χορογράφοι στην άκρη για ένα διάστημα την αρχαία ελληνική γραμματεία και μυθολογία. Ειδικότερα τις Αντιγόνη, Κλυταιμνήστρα, Μήδεια, Περσεφόνη, άμα δε και τις Εκάβη και Ανδρομάχη, που πρέπει να πάρουν μια ανάσα...
Βεβαίως αν λείψει η καβάντζα των αρχαίων μύθων, τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος του σεναρίου ένθα αναλύονται οι ψυχικές συγκρούσεις του χορογράφου/auteur, γεγονός πυο θα έκανε τον καθένα να ενθαρρύνει την "επιστροφή στο μύθο." Ελλοχεύει επίσης η προσπάθεια του χορογράφου να συγγράψει από την αρχή μια ιστορία -χωρίς την ποιητική χροιά (...) των απολύτως προσωπικών εμπειριών- οπότε αναγκαστικά προκρίνεται και πάλι ο μύθος (ο αρχαίος).
Άλλη παρατήρηση είναι ότι μια παράσταση χορού (εν προκειμένω) δεν θα πρέπει επ' ουδενί να εκλαμβάνεται ως ξεφύλλισαμ περιοδικού ποικίλης ύλης, και δη των προτελευταίων σελίδων (συμβουλές για τα μαλλιά/τα τελευταία και πιο "ιν" βερνίκια νυχιών). Επίσης ο περίφημος "προβληματισμός" του έργου δεν θα πρέπει να θυμίζει τις τελευταίες σελίδες των προαναφερθέντων περιοδικών ποικίλης ύλης (αστρολογίες για νεαρές-"Κάντε το τεστ στην παραλία και κρατήστε τον για πάντα κοντά σας"). Και αυτό, διότι αν θέλει μέρος του φιλοθεάμονος κοινού να αισθανθεί ότι βρίσκεται σε χώρο κομμωτηρίου, δε χρειάζεται να τρέχει νύχτα στο θεάτρο, αλλά μπορεί να κλείσει κατευθείαν ραντεβού στο salon του επαγγελματία της αρεσκείας του.
Τρίτον, μην μαρτυράτε τις προθέσεις (του χορογραφήματος κατά το καρδιογραφήματος) από τα πέντε πρώτα λεπτά. Κρίμα είναι αν στριφογυρνάει το κοινό σας ατελεύτητα στην -άβολη (διότι ο χορός είναι πτωχή τέχνη και στεγάζεται σε απίθανα μέρη) καρέκλα του. Επίσης, καιρός είναι να πάψουν οι θεατές να εκτίθενται στον τυφλοσούρτη: "παγωμένος" φωτισμός για τη διάσταση απόψεων των χαρακτήρων και την "εσωτερική τους παγωνιά", ζεστές αποχρώσεις για τις γναικείες σκηνές ή τις συγκρούσεις εραστών κλπ. Και το κυριότερο, ας μην μπερδεύονται μεταξύ τους πράγματα αταίριαστα (ή μάλλον "ας μη βαφτίζεται το κρέας ψάρι"): ο χορός φερ' ειπείν ως ιεροτελεστία είναι μια σεβαστή άποψη και αισθητική τοποθέτηση στο πλαίσιο της δημοκρατίας, τι δουλειά έχει όμως να μεταμφιέζεται άλλα ιδιώματα μετα οποία βρίσκεται σε απόλτυτη ασυμβατότητα αισιθητική και ιδεολογική; Μερικές επιδερμικά μεταγραμμένες (αντιγραμένες) κινήσεις, ολίγη μεταφυσική και πολλή σοβαροφάνεια, όχι μόνο δνε καμουφλάρουν το ελεγειακό ύφος που υποκρύπτεται, αλλά εντίθετα, το κάνουν ακόμη πιο φανερό.

Δημοσιελυθηκε στην Αυγή, 3/6/2001)

τω αγνώστω χορογράφω

"Αέρας η κορούλα σας, κυρία Λίτσα μου, αέρας!", αναφώνησε συγγενής χορογράφου στη μητέρα της καλλιτέχνιδος, η οποία προ ολίγης ώρας είχε εκτελέσει, κυριολεκτικά, ένα περιπαθές άμα δε και άτεχνο σόλο επί σκηνής.
"Αέρας" δεν ήταν το "κοριτσάκι" της "κ. Λίτσας", κάθε άλλο: αργό, βαρύ και αγύμναστο , περιφερόταν ώρα στη σκηνή, προσπαθώντας μάταια να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της τεχνικής αλλά και της δεξιότητας στην εκτέλεση των κινήσεων. ("Μπερδευθείς οι ψήφοι στην κούτα, εβγήκε σταρ ελλάς η φαφούτα¨, έγραφε γα παρόμοιες περιπτώσεις ο μποστ. Σαν να λέμε δηλαδή πάνω στην αναμπουμπούλα, όποιος πρόλαβε δήλωσε χορευτής-χορογράφος.) Το λάθος όμως δεν ήταν της κόρης της κ. λίτσας. Σύμφωνα με τη μητέρα: "αν τα πράγματα ήταν καλύτερα για το χορό σ' αυτή την έρημη τη χώρα, θα μπορούσε να μεγαλουργήσει και ο εν λόγω "αέρας", πλην όμως αντίξοες συνθήκες και η αχαριστία του κοινού βάρυναν επικίνδυνα πάνω στο ταλέντο και την τελική απόδοση της καλλιτέχνιδος". Περίπου έτσι ερμήνευσε η αγαθή μήτηρ την κατά την κατά τη γνώμη της χαμηλή απόδοση, σε σχέση πάντοτε με τις κολοσσιαίες δυνατότητες της κόρης της. Η φίλη που είχε εκφέρει το χαρακτηρισμό "αέρας" συμφώνησε κουνώντας το κεφάλι, και η μάνα συνέχισε με καμάρι αυτή τη φορά, την αφήγηση περί των στεναγμών και των βασάνων που υφίσταται χρόνια τώρα η κόρη της νυχθημερόν, λόγω της αφοσίωσής της στο χορό.
Άποψή μας είναι να πάψει να θυσιάζεται. Να παρατήσει ό,τι κάνει και να ζήσει μια φυσιολογική ζωή, να βρει μια δουλειά κανονική και να μην υποφέρει. Εκτός κι αν οι μικροαστικές ρεπροντυξιόν/χορογραφίες ενδιαφέρουν το κοινό (κάτι σαν τα αντίγραφα της Τζοκόντα ή τον λυπημένο κλόουν στο σαλόνι, το όλον με ενοχλητικά κίτρινο και μίζερο φωτισμό.) Κανείς όμως δυστυχώς δεν προέτρεψε την κόρη της κ. λίτσας προς την οδό της σωτηρίας, οπότε εκείνη, φεύ!, συνέχισε τις χορευτικές και χορογραφικές της προσπάθειες ακάθεκτη, μαζί με τους εξίσου άτεχνους συνεργάτες της. Υπό τα όμματα δε των συγγενών που είχαν καταφθάσει στο θεάτρο (με υπερηφάνεια στο ταμείο: "εμείς έχουμε εννέα προσκλήσεις! Ξαδέρφια βλέπετε!"). Η κατάθεση της ανθοδέσμης και των δακρύων συγκίνησης φίλων και κουμπάρων έγινε λίγο αργότερα, για να πραγματωθεί το περίφημο "Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει". Με βάση τα προαναφερθέντα, αν τελικά εμμείνει το ΥΠΠΟ στην απόφαση να καταθέτουν οι ομάδες χορού απολογισμό κερδών και αριθμό κοινού και εισιτηρίων με το κοινό να αποτελείται από σόγια, νονούς και κουμπάρους, , αντί στατιστικών και αποκομμάτων, μάλλον από πολλές εξ αυτών θα εισπράξει το εύστοχο σχόλιο: "Αέρας!"

Υ.Γ. Μην ανησυχείτε μπλογκοαναγνώστες μου, το ΥΠΠΟ δεν επέμεινε, και ο "αέρας" (κοπανιστός) ως συγγενής γνωστού πολιτευτού βρήκε θέση σε μεγάλη πόλη της βόρειας Πελοποννήσου (έχει και λιλιπούτειους καρναβαλιστές...")

(δημοσιευμένο στην Αυγή, 1/7/2001)

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΖΕΣΤΗ,

λέω να πηγαίνω και στο άλλο μου μπλογκ, στα θερινά ανάκτορα να κάθομαι λίγο...


Μέσα στο τροχάδην της ημέρας, κάθισα σε καθωσπρέπει καφέ, να ρημαδοπιώ μια πορτοκαλάδα, να χαλαρώσω λίγο με ένα άσχετο βιβλίο και να φάω ένα σκατοσάντουϊτς. Πίσω μου, τα καθίσματα ήταν σαν λεωφορείου κάπως, καθόταν μια κωλόγρια κακάσχημη (δεν ήταν η τανίλα, της έμοιαζε η κάμπια).
Αφού ήπιε εκατό ποτήρια νερό, είπα θα σκάσει απ' τον προστάτη αλλά δεν..., και έλεγε "κάνει ζέστη, δεν προλαβαίνω να πίνω νερό σήμερα", ήπιε και δεν ξέρω τι άλλο, κι εκεί που μασούλαγα το σαντουιτσάκι πάνω απ' το βιβλιαράκι και το 'βρεχα με πορτοκαλαδίτσα, άρχισε να ρεύεται η σκατόγρια, λέω μια φορά, παρ' όλο που αηδίασα με τον infernal ήχο, ο γέρος πάει ή από πέσιμο ή από χέσιμο, άει σιχτίρ, ας μη δώσω σημασία. Όμως το κτήνος συνέχισε, λέω ρε μαλάκα, τι άλλο θα κάνει, θ' αρχίσει να κλάνει το ερείπιο εδώ πέρα; Γυρνάω την αγριοκοιτάω, κοιτάω και την ιδιοκτήρτρια που καθόταν στο διπλανό τραπέζι, τίποτα!!! Η δε γριά συνέχισε! Κι αφού ξεθύμανε, σηκώθηκε το τέρας του Λόχνες κι έφυγε.
Τόσο κακό μούτρο, που σίγουρα σα σκατά ήταν και στα νιάτα της, κι αλίμονο στον κακομοίρη που κοιμόταν δίπλα στο εκτόπλασμα. Θέλω να βρίσω σαν τον κάπταιν-Χάντοκ: μπαμπουίνε, βαζιβουζούκε, κάμπια, σκολόπεντρα!!!
Αηδίασα, μ' έπιασε εμετός, κι έφυγα. Μετά βίας πλήρωσα το αντίτιμο. Κανονικά έπρεπε να με κεράσουν και να μου κάνουν και αέρα.

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΜΟΥ...

Αγαπημένοι μου αναγνώστες, σήμερα θα σας παρουσιάσω ένα αριστούργημά μου, δημοσιευμένο στην Αυγή στις 7/9/1997, δηλαδή 12 χρόνια πριν. Δεν άλλαξαν πολλά, αλλά μερικούς τους κατάπιε η ιστορία. Είναι μέρος από την ανταπόκρισή μου από το φεστιβάλ χορού καλαμάτας, (δημοσιευμένη με αργοπορία), και είναι κριτική μιας παράστασης ενός πολύ αγαπητού στη διεύθυνση του φεστιβάλ καλλιτέχνη. Δώστε βάση στην πενιά:

Πετρούκιος, Κατερίνα και...Φίφης.

Καλαμάτας συνέχεια, και ο λόγος για την παράσταση με τίτλο "Με συγχωρείτε κύριε Σαίξπηρ", από την ομάδα Σύγχρονου χορού του Χάρη Μανταφούνη. Δεν ξέρω γιατί ζητάει συγγνώμη από τον Σαίξπηρ ο χορογράφος, τη στιγμή πυο μένει πιστός στον τύπο και το νόημα του κειμένου "Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι". Και μάλιστα τόνισε νοηματικά το έργο με τις επιδέξιες παρεμβάσεις του, μεταφέροντάς μας το μήνυμα που θα αναπτύξω αμέσως τώρα!
Είναι γνωστό πως η υστερία είναι γένους θηλυκού. Είναι επίσης επιστημονικά τεκμηριωμένο πως η γυναίκα για να στρώσει χρειάζεται το σωστό άντρα και ζοριλίκι σε μεγάλες δόσεις. Αλλέως πω η γυναίκα παραμένει δέσμια της πονηρής και κακοβούλου φύσεώς της, και ουδείς λογικός πρέπει να σχετίζεται και να κάνει δεσμό (...) με αυτή την κατηγορία των άρρωστων. Απειλές, ταπεινώσεις, εξευτελισμοί, νηστεία, κρύο και λοιπές συμπεριφορές μπορούν να χρησιμοποιηθούν επικουρικά γιατί χαλυβδώνουν την ανυπότακτη με στοιχεία υπακοής, ομοψυχίας και της διδάσκουν μια και καλή ότι η βασιλεία του παρασκήνιου ( α λα Βαλιδέ σουλτάνα), το κρυφό μίσος και η μεταλλαγμένη του μεταφορά μέσω των παιδιών από γενιά σε γενιά είναι ο καλύτερος δρόμος. Θεραπεύει την υστερία, μετατρέποντάς τηςν σε μια συμπτωματολογία ταιριαστή στον γυναικωνίτη.
Σαίξπηρ στο πιο μπρούτο και το πιο κακόγουστο είδαμε στο θέατρο του κάστρου της πόλης. Τραγικό είναι ότι σε μια παράσταση που σε άλλη περίπτωση θα αποτελούσε βήμα προς την καλλιτεχνική αυτοκτονία του χορογράφου οι κάτοικοι αντέδρασαν, οφείλω να το πω, θετικά. Δεν ξέρω αν εθισμένη στην παρακολούθηση βιντεοταινιών η ελληνική επαρχία αποχαυνώνεται όλο και περισσότερο, ήταν όμως δυσάρεστη έκπληξη η ευχαρίστηση στις χονδροειδείς σκηνές ταπείνωσης και εξευτελισμού της δύσμοιρης "Κατερίνας". Σ' αυτή τη χώρα που παρουσιάζονται τέτοια θεάματα μόλις στην πρωτεύουσά της γίνεται λόγος για προστασία απέναντι στην σεξουαλική παρενόχληση (απέναντι σε διευθυντές, καθηγητές, συναδέλφους κλπ.), ενώ ακόμη ο προσδιορισμός των ρόλων θύματος και θύτη σε πολίτες και "αρμόδιες αρχές" καταδεικνύει τη σύγχιση, την άγνοια και την ιδεολογική γραφικότητα των γνήσιων εκπροσώπων της Μεσογείου.
Δεν ήταν όμως μόνο οι γυναίκες στο στόχαστρο του χορογράφου. Ξέρετε βέβαια την ατραξιόν των ελληνικών ταινιών παλιότερων δεκαετιών, αλλά και το συχνό εύρημα (ελάχιστα παραλλαγμένο) σύγχρονων παραγωγών: καλέ, ναι! εννοώ το...τρίτο φύλο! Απεχθής και επάρατος κοινωνική κατηγορία, η οποία, όπως το λέει και η επιστήμη (από Δόκτωρα Μένγκελε και πάνω είναι οι αυθεντίες που έχουν αποφανθεί), θα έπρεπε να είναι κάπου μακριά, σε νησιά, αποικίες ή στρατόπεδα (διότι ως γνωστόν η εργασία φτιάχνει το χαρακτήρα του ανθρώπου). Υπήρχε λοιπόν στο έργο και ένας μόδιστρος υπεύθυνος για τα φορέματα της Κατερίνας, αντικείμενο χλευασμού από τον πετρούκιο.
Η στιγμή πυο ο τελευταίος του βγάζει την περούκα πάνω στη σύγχιση και τον εκνευρισμό που έχει προκαλέσει η διαδικασία επιλογής ενός φορέματος από την κατερίνα, είναι από τις πιο ενοχλητικές και προσβλητικές: με την αισθητική του "Φίφη" (αντίστοιχος χρονικός και λεξιλογικός προσδιορισμός, ο "τοιούτος"), ο μόδιστρος παρουσιάζεται εξαρχής ως ένα περιθωριακό, εκχυδα"ισμένο ον, η "πτώση" του οποίου προδιαγράφεταο ανησυχητικά από νωρίς. Χωρίς δε να μας έχει πέισει για την ανάγκη της περούκας στην ανασύνθεση της εποχής ο χορογράφος, η αποκαθήλωσή της ήταν όμοια με τη θλιβερή αποκάλυψη ενός ταπεινωμένου πλάσματος μπροστά στο σκηνικό πλήθος των χορευτών και του κοινού, κάτι σνα δημόσια εκτέλεση. (Μου θύμισε το γιο της γριάς πουτάνας σε μια από τις ιστορίες του "Ντιάλιθ' ιμ Χρηστάκη" του Σ. Δημητρίου, εκδ. Ύψιλον).
Δεν ξέρω τι έσπρωξε τον κ. μανταφούνη σ' αυτή την ολέθρια παραγωγή. Δεν ξέρω γιατί βάλθηκε να "σκοτώσει" το κοινό του με υπερβολική δόση ματσίσμο και κακού γούστου. Η αλήθεια είναι ότι το ίδιο το έργο, μπορεί να υποθάλψει και να κάνει τέτοιες τάσεις να θεριέψουν. Γι' αυτό υποθέτει κανείς ότι όταν ένας δημιουργός πιάσει στα χέρια του ένα τέτοιο έργο ή θα είναι σίγουρος πως θα κρατήσει αυστηρά τις ισορροπίες στην αναπαραγωγή του πρωτίτυπου ή θα έχει μια προβληματική να παρουσιάσει, σαρκαστική, ανατρεπτική, χιουμοριστική, δραματική, οτισήποτε τελοσπάντων στην περίπτωση μιας νέας εκδοχής. Αλλιώς, δεν πειράζει ας μην "ξαναγράψει" τον Σαίξπηρ με ή χωρίς συγγνώμη...
(ακολουθούν ευγενικά σχόλια για τους χορευτές).

*Το αφιερώνω στους σπουδαστές του φετινού Γ' έτους που αποφοιτούν οσονούπω, και στη συζήτηση που είχαμε σήμερα.

**Ακούγεται με το lose yourself του Eminem δυνατά.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ...

είναι απροκάλυπτα αισχρή διαφήμιση, και αφορά στο βιβλίο που βλέπετε, και το οποίο μετέφρασα και κυκλοφορεί εδώ και ένα μήνα περίπου.
Ο τύπος που το έγραψε, είναι από τους μουτζωμένους, ωραίος, νέος, αναγνωρισμένος, έξυπνος, και φαίνεται τον έτρωγε το θέμα.
Πέραν του ότι το μετέφρασα το καραπαλούκι αυτό, είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο.

Υ.Γ. Θέλω να του γράψω του Ντάριν μια επιστολή να του πω τη γνώμη μου α λα Γκρεκ για όλες τις αναφορές που έκανε ο στριμένος σε ό,τι συγγραφέα του 'ρθε, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, και κόντεψε να πάθει το πλάγιο ο μεταφραστής.

ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΧΟΜΑΙ...

...είμαι φοβιτσιάρα, αλλά δεν πήγα στον Ρίτσο. Όταν κατάλαβα ότι έπρεπε να δω τριλογία, εγώ που δεν έχω φοβηθεί,
ναι το λέω με καμάρι,
τετραλογίες, πενταλογίες και πολυλογίες,
έργα του Πέτρου Γάλλια,
έργα της Ντορίνας Καλεθριανού,
έργα των "νέων Ελλήνων χορογράφων",
έργα της Στέφανι Τσάκωνα,
έργα ψώνιων αμετροεπών,
έργα του Παρασκευά Τερεζάκη,
έργα του Ισίδωρου Σιδέρη,
έργα του κάθε πικραμένου,
μεταμεσονύκτιες της Μαίρης Τσούτη,
έργα της Ελευθερίας Κουρούπη,
έργα της Σοφίας Σπυράτου,
έργα του Χοροθεάτρου Μυία,

εγώ που έχω ακούσει σε επιτροπές επιχορηγήσεων να λένε
"να δώσουμε γιατί αλλιώς δε μας πλένει ούτε ο Ευφράτης", "να δώσουμε γιατί είναι φτωχό παιδί", "να δώσουμε γιατί το κακόμοιρο είναι ανορεξικό", "να δώσουμε γιατί απασχολεί πολλούς χορευτές και βάζει και ένα μήνα ΙΚΑ", "να δώσουμε γιατί έχει μια ιστορία, έστω κι αν τα τελευταία δέκα χρόνια κάνει αηδίες",

-αλλά ίσως επειδή έχω δει και έχω ακούσει όλα αυτά,
δείλιασα και απέφυγα το Ρίτσο.
Υπάρχει όμως τιμωρία,
διότι έχω έναν Καστελούτσι ακόμα να κουλαντρίσω.

Θα σας πω τα νεότερα σε επόμενο ποστ.

Υ.Γ. Σόρρυ αν κάποιος από τους προαναφερθέντες είναι κολλητός σας, αλλά η αισθηματική ηλικία@ μου είπε να πάψω να καλύπτω κόσμο.

EYΡΩΕΚΛΟΓΕΣ

Γυρίσαμε το βράδυ με την μπουμπού απ' τη βόλτα, μια ώρα κούνια ξεραθήκανε τα χεράκια μου, συν τραμπάλες/τσουλήθρες/γκοοολ/κατσικάκια/κουνελάκια/θέλω τη γατούλα/θέλω το σκυλάκι/θέλω το παπάκι/ουιιιιιιιιιιιν θέλω το παπάαααακιιιιιιιι (χοχοχο αμηχανία δεν το δέρνω το παιδί, μόνο του κλαίει)/θέλω μπαλόνι-ποιό θες; -τη Ντόλα -πόσο/τόσο/ευχαριστούμε-δε θέλω τη Ντόλα, θέλω το Μπάγκου Μπάνυ -μας δίνετε τον Μπάγκς Μπάνυ; ευχαριστούμε- Μπομπ Σφουγγαλάκη -όχι, μια χαρά είναι ο Μπαγκς -ουιιιννν Σφουγγαλάκη!- μας δίνετε κλπ. -ωλαίο, θέλω την Κίττυ λοζ -μας δίνετε κλπ. -ωλαίο, θέλω τον Μπάγκου Μπάνυ και τον Τζένυ (Τζέρυ) -ένα θα πάρουμε -τον Μπάγκου -χεχεχε μας δίνετε παρακαλώ κύριε τον Μπαγκς κλπ. -αποφάσισε τελικά; ορίστε! -κάθε φορά ο άνθρωπος έπρεπε να ξεμπλέκει όλα τα σκοινάκια.
Τελοσπάντων, έκατσα ο κουρασμένος άνθρωπος να ενημερωθώ μπροστά στην τηλεόραση (ό,τι και να πείτε δίκιο θα 'χετε, τι το 'θελα;) και είχα χαμηλά τον ήχο για να ακούω τις διαμαρτυρίες του νηπίου (μαμάααααααααααααααααααα! κοιμάται ο Μπάγκου; -κοιμάται -η Κίττυ; -κοιμάται -η γατούλα;-κοιμάται -ο χάμπτυ ντάμπτυ; -κοιμάται -η μπέιμπυ μπελούγκα; -κι αυτή -ο παππούς; παρομοίως -ο Τζένυ; είπαμε, ναι -το ελικόπτερο; τώωωρα;! του καλού καιρού -η Αναστατία/Αντωνία/ Γκέλη/θεία Λίκα/Πάνος/Γιώργος/Χρυσή όλη η βίβλος γενέσεως κοιμάται; ΝΑΙ!!!
Και παίρνει το μάτι μου -χωρίς ήχο είναι εντελώς αλλιώτικο- τους καλεσμένους στα διάφορα κανάλια: έπαθα κατάθλιψη: τέτοια χάλια, τέτοια αδιαφορία, μπασκλασαρία, και τα κοράκια οι δημοσιογράφοι να πουλάνε νταβατζιλίδικα προστασία σε επιτυχόντες και αποτυχόντες, θλιβεροί μεσάζοντες ενός εξαχρειωμένου και πεπαλαιωμένου συστήματος...Κακοπαρουσιασμένοι όλοι, ο Γιάννης Βούρος να αναλύει πολιτικά ζητήματα -ήμαρτον!- νεάζοντες, κακοντυμένοι, νεόπλουτοι, αγράμματοι, μπακαλόγατοι, αδιάφοροι, σφουγγοκωλάριοι, τσιράκια...Ευτυχώς είχε μια χαζοταινία με γερόντια Νίκολσον και Κήτον, και μια αηδία με ήθαν Χωκ και Ντένζελ, χιλιοπαιγμένη, και δε χρειάστηκε να δω περισσότερη "ενημέρωση".

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΕΚΛΟΓΕΣ

Πώς έλεγε ο Ζαμπέτας, ιστορίες από έρωτες, έτσι λέω εγώ, ιστορίες από εκλογές.
Έλαχε λοιπόν το 1996 απόλυτα νέα και ωραία (για τη γριά τονίζω το "απόλυτη", και ξέρει η γριά ποιά λέω γριά), με διορίσανε δικαστική αντιπρόσωπο στην καισαριανή.
Μου λέει φίλος και συνάδελφος, ωχ! την έκατσες, η Αθήνα έχει 99 υποψήφιους για κάθε κόμμα επί διπλές εκλογές (Ευόρπη και ιθαγενείς), γ...έ τα, θα ξημερώσεις.
Κλαψ κλαψ λυγμ, κάθομαι και γράφω τη χαρτούρα, τα βασικά μέχρι τσι δύο το πρωί, να 'χω κάτι έτοιμο, και κατά τσι πέντε, ξυπνάω να πάω στη λαχαναγορά, παρντόν, στις εκλογές, καθότι έπρεπε αν πιθεωρήσω το τιμήμα πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις και το αρνηθώ (εγώ περαστική ήμανε, δεν γνωρίζω τον υπουργό εσωτερικών και διοίκησης, σταυρώστε τον τον κιαρατά).
Τελοσπάντων, πίνω καφέ, κάνω ενδοφλέβια καφείνη, πίνω εσπρέσσο, ελληνικό, ό,τι κυκλοφόραγε σε γκαϊβέ, και παγαίνω, αφήνοντας τον σύντροφό μου να κοιμάται (τον κλώτσησα πριν βγω, για να σιγουρευτώ ότι δε θα κοιμάται και τόσο πολύ, επίσης άναβα φώτα, έκανα θόρυβο, άνοιγα ντουλάπες κ.ο.κ., από ζήλεια και ποταπά ένστικτα και μόνο.)
Πάω στην καισαριανή, λέω να επιθεωρήσω το στράτευμα, είχε φαντάροι ακόμα τότε, είχε πάρει και ο πατέρας μου τηλέφωνο την προηγούμενη για να κάνει πλάκα, και μου 'πε "αύριο έχεις την εκτελεστική εξουσία και φαντάρους, να κάνεις ένα πραξικόπημα". Τι να πεις, δε μας έφτανε το ξενύχτι μας, είχαμε και τους ανιόντες να γελάνε εις βάρος μας.

Με βλέπει μικρή ο επιστάτης και οι λοιποί, σου λέει καλά θα γελάσουμε, του σφίγγω μια πενθήμερη και τη γραβάτα ίσια και να ξυρίζεσαι, κομένα τα χαμόγελα και τα κολλητηλίκια, και του λέω: τουαλέτα μόνο άμα δώσω άδεια (που δε θα δώσω), φαγητό μόνο όταν πεινάσω εγώ (που έχω κάνει χορό και έχω ασκηθεί στην εγκράτεια), και κομματικοί εκπρόσωποι να μη μου τα ζαλίσουνε γιατί θα γαμηθούμε στις ενστάσεις και θα σας πάω σερί μέχρι το ξημέρωμα, και να ξέρετε ότι εγώ έχω αυπνίες και στα παπάρια μου, εσείς θα φτύσετε αίμα. Μα..., πήγε να πει, μου του είπα, και λέω πού είναι τα κοπρόσκυλα εφορευτική επιτροπή και λοιποί; Δεν ήρθανε λέει, έχουμε αναφορές, ότι ούτε εφορευτικές, ούτε δικηγόροι, ούτε κανένας, έχει αποχή και προβλήματα παντού. (Ήταν εκείνη η γα.....νη η χρονιά αν θυμάστε!)
Λέω όποιος έρχεται, δε θα φεύγει, αναπληρωματικός ή ότι να 'ναι, αν δεν έρθει να με χαιρετήσει πρώτα.

Να ΄σου και δέκα λεπτά πριν ανοίξουμε, φτάνει ένα καλόπαιδο με κόκκινα μάτια, γύρευε τι είχε πιεί και καπνίσει, και λέει, μου 'πανε ότι με θέτε, τι με θέτε; Του λέω, τις ει; Αναπληρωματικός και από πάρτυ, δε στέκομαι στα πόδια μου, πάω για ύπνο. Του λέω, η πατρίς ευγνωμονούσα, πλύσου, πιες καφέ και παλουκώσου, δεν πας πουθενά, γιατί αν φύγεις δε θα πας για ύπνο, θα πας εισαγγελεύ. Μούτρα...μούτρα...διαμαρτυρίες...λέω μη μιλάς γιατί θα κάνεις διπλοβάρδια. Εξετάζω κατάλογο με μέλη επιτροπής, βρίσκω κι έναν άλλο, πάρτε τον τηλέφωνο να 'ρθει. Μα είναι αναπληρωματικός, μου λένε. Λέω πάρτε τον, για να μη μας πάρει όλους και μας σηκώσει, πρωινιάτικα. Έρχεται σε μισή ώρα, σιδηρουργός το επάγγελμα, έκτοτε γνωριστήκαμε, μου έφτιαξε και ωραιότατα κάγκελα στην πολυκατοικία πέντε χρόνια αργότερα. Εξαιρετικό παιδί.
Κάναμε θηριώδεις εκλογές, από δουλειά, οι τρεις μας. Τα κομματόσκυλα απέναντι κοιτάγανε να βρούνε ελάττωμα, είπανε κιόλας να σας βοηθήσουμε δε θα προλάβετε, λέω όχι, θα προλάβουμε, προτιμάω να μείνω ακατούρητη, αλλά παλουκωθείτε και μη μιλάτε. Επίσης, απαγορεύονται κονκάρδες, σήματα, διαφημιστικά κομμάτων και διακριτικά για να μην αναμοχλεύουμε μίση και πάθη, είπα και ελάλησα και μη με ζορίζετε. Κάναμε όλη μέρα δεκαπέντε λεπτά διάλειμμα για φαί, με βρίζανε υποθέτω μέσα τους, τελειώσαμε -μόνο τρία άτομα, το τονίζω, δε φαντάζεστε για τι δουλειά μιλάμε- χωρίς καθυστερήσεις, ουρές, και ενστάσεις στις τρεισίμισυ το πρωί, άθλος πραγματικός, και εγώ πρωτάρα. Πέρασα μετά απ' τον κεντρικό δρόμο της Καισαριανής, είχε γραφεία δε θυμάμαι ποιό κόμμα, και φωνάζανε, η αντιπρόσωπος που έκανε τις εκλογές! και θέλανε να με κεράσουνε. Έπαθα τενοντίτιδα, άρπαξα κι ένα περιπολικό να με πάει στη νομαρχία, έκλεισα μέχρι να ηρεμήσω και να κοιμηθώ κάπου τριάντα-τόσες ώρες αγρύπνιας, αλλά μιλάμε ήταν απίστευτη εμπειρία. Είχε επαναληπτικές την επόμενη Κυριακή, αλλά καμία σύγκριση με την προηγούμενη, τελειώσαμε τα μεσάνυχτα περίπου, και μέσα στην καλή χαρά.
Τη δεύτερη φορά ήμουν επαρχία, τα ίδια παντελάκη μου από πειθαρχία, αν και τα πράγματα ήταν πιο εύκολα, με επιτροπές, και τα πάντα. Οι δυό φαντάροι απ' έξω λοιπόν, δεν ήξεραν ότι ακουγόντουσαν, και μιλάγανε δυνατά. Ήρθε λοιπόν ένας από το παραδίπλα τμήμα, και λέει στον δικό μου, "πώς είναι ρε η αντιπρόσωπος; εμείς έχουμε έναν, πολύ άνετος, είμαστε χαλαροί". "Άστα ρε μεγάλε, σκύλα! Ούτε για κατούρημα δεν πάμε, σκύλα σου λέω!" Έπεσε γέλιο μέσα, που πήγε σύννεφο. (Το ψιλοπλήρωσε αυτό που είπε...)
Υ.Γ. Ο "άνετος" από δίπλα, τελείωσε έμαθα, τα ξημερώματα, λόγω λάθους στην καταμέτρηση και ενστάσεων. Εμείς πάλι, στις έντεκα παρά, χαιρετηθήκαμε και δηλώσαμε χαρά για τη γνωριμία...
Υ.Γ.1 Τα θυμήθηκε με το ποστ/φωτο της αισθηματικής ηλικίας για έλληνες ψηφοφόρους στην παραλία.

ΑΡΧΙΝΗΣΕ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

(Για τα πολιτικά να πάτε στο άλλο μπλογκ, εδώ έχει καλλιτεγνία).

Λοιπόν, πήγα χθες και είδα το "Ινφέρνο", όχι του Ντάριο Αρτζέντο, αλλά του Ρομέο Καστελούτσι. Έκανα και έγκζιτ πολ, ρωτώντας το διπλανό βούρλο: "σας άρεσε;" "ναι, το βρήκα ενδιαφέρον" (...) "γνωρίζετε και το πρωτότυπο;" (του Δάντεως Αλιγκιέρεως) "όχι και τόσο (sic), αλλά δε χρειάζεται, γιατί όπως διάβασα στο πρόγραμμα, δεν έχει κάποια σχέση το έργο με το πρωτότυπο". Α ρε Κοκκυτός και Ινφέρνο που σου χρειάζεται, μου 'ρθε να αναφωνήσω, αλλά δεν είπα τίποτας. Ρε βούρλα που χειροκροτάγατε αβέρτα, και μου πήρατε τα αυτιά, τι δεν είχε σχέση, που ντιπ απ' το βιβλίο (του Δάντεως) τα είχε πάρει ο άνθρωπος; Απ' την κεφάλα του θα του ερχότανε ο τίτλος; (to begin with) Σα να λέμε ότι κάνεις την Ορέστεια και λες δικό μου το έργο και μηδέν παρεξήγηση με τον Αισχύλο;;;
Μωρέ οι δολοφόνοι, οι εραστές, οι δολοπλόκοι, το λίμπο (όχι ο χορός που περνάς χαζογελώντας κάτω από τη βέργα γελοίοι, ο τόπος ο χλοερός), τα σκυλιά κι ο Κέρβερος, ο λύκος κι ο πάνθηρας, οι βασιλιάδες και οι ηγεμόνες, οι προδότες κι οι συκοφάντες τι κάνανε επί σκηνής αφού δεν είχε σχέση με το βιβλίο το έργο;;;! Παρεκτός κι αν έβλεπα οράματα επηρρεασθείς από του Δάντεως.
Ευτυχώς που έβαλα πέρυσι το Β' έτος και διάβασε το βιβλίο (είπαμε! του Δάντεως) για να μη γίνουνε ρεζίλι ως θεατές και αυριανοί καλλιτέχνες.
Φίσκα η Πειραιώς κατά τα άλλα, δε θα σας πω κοσμικά, το μόνο που θα αναφέρω είναι η μαζική προσέλευση του θιάσου του εθνικού που έπαιζε στον Εφιάλτη της ευτυχίας, καθώς και θεατρολόγων, που δεν θα εκθέσω εδώ, εις εξ αυτών φίλος και πολύ καλό παιδί.

ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΕΝΑ ΓΛΥΚΟ;

Τα γλυκά και τα μαρτυρικά σας κυρίες και κύριοι, από την καρδιά μας!!!

Η ΒΑΠΤΙΣΗ

Μετά την επιστροφή στο σπίτι...


Κλάψαμε, τσιρίξαμε, φωνάξαμε, μας άκουσε η Αθήνα και τα περίχωρα.
Είπαμε κιόλας στα μισά "να φύγουμε!" και γέλασε το εκκλησίασμα.
Ωραία ήταν.

Ω ΤΙ ΩΡΑΙΟ ΝΤΙΜΠΕΙΤ!

Βαμένοι, μούτρο και μαλλί, ντυμένοι, μακιγιαρισμένοι -πρωταθλητές η Παπαρήγα και ο Καρατζαφέρης/Μπερλουσκόνι/καναλάρχης- όλοι χθες, και απέναντι, οι σεμνοί και τίμιοι που έθεταν με τρεμάμενη φωνή ή αποφασιστικότητα τις ερωτήσεις. Σαν να υπήρχε σεβασμός, σαν να υπήρχαν θεσμοί. Αυτό μ' αρέσει σ' αυτή τη χώρα που ανακάλυψε την αναπαράσταση, το θέατρο: όλα γίνονται σαν να ήταν κάτι άλλο. Μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας...Στα όρια του τραγικού -όταν δεν είναι τραγέλαφος.

Τελοσπάντων, βιάζομαι τώρα, έχω και τη βάφτιση της μπουμπούς και τρέχω.

ΑΧ ΤΕΛΕΙΟΟΟΟΟ!!!

κοιτάξτε τελειότητα, κοιτάξτε το μπαλέτο στο χορευτικό τύπου συρτάκι. Και το κεφάλι πίσω στο ρεφραίν!!! ποιός Φωκάς Ευαγγελινός και ποιός μπαρμπα-Σάκης...Θεά! θεά!

Καλημέρα

Έτσι για καλημέρα!

ΕΙΠΕ ΣΑΛΛΛΛΟΝΙΚΗ

ο μάλερ@ και θυμήθηκα την τελευταία φορά που πήγα, ήμουν μια σχεδόν μητέρα, ήτοι το παιδάκι ήταν ακόμη εντός και επί τα αυτά. Όθεν είχα κάτι λιγούρες ανεξέλεγκτες.
Πήρα λοιπόν το τραίνο, και είχα μαζί μου δύο μήλα και μια μπανάνα συν μπουκάλι νερό, να φάμε υγιεινά εγώ και το μωρό.
Στο δρόμο όμως, αφού τα 'φαγα όλα αυτά, μ' έπιασε λύσσα. Λέω θα πάρω ένα μπισκοτάκι να μου περάσει η λιγούρα. Τελοσπάντων, ένα πακέτο από δαύτα αργότερα, κόντευα να φάω τη σκευοφόρο απ' την πείνα. Νά σου και μπαίνει το γκαρσόν και λέει: επιθυμάει κανείς να φάει; όχι του είπανε όλοι, κόντεψα να του χουμήξω εγώ και να κολλήσω σαν το χταπόδι απάνω του μέχρι να γυρίσει απ' την κουζίνα. Είπα όμως σεμνά, να δω τον κατάλογο; Μου τον δίνει και παραγγέλνω φρικασέ (σε τραίνο!!!;), σαλάτα, ψωμί, δεύτερο πιάτο, γλυκό, αντίδωρο, ό,τι είχε τελοσπάντων, τρώω, λέω εντάξει, δε θα φάω άλλο για σήμερα, γιαουρτάκι θα φάμε μαντάμ, ειδοποιώ τον συγκάτοικο, πάω ξενοδοχείο, με είχε πιάσει μια πείνα, λέω καλά, ένα τοστάκι μη λιποθυμήσουμε. (Ξέχασα να πω ότι το γκαρσόν στο τραίνο με ξεσκόνισε, μου κουβάλησε τις βαλίτσες, και γενικά με είχε στα ώπα-ώπα, για προφανείς λόγους.)
Παραγγέλνω ένα κλαμπ-σάντουιτς, μια σοκολάτα, μια σαλάτα σεφ, τα τρώω, λέω ωραία, τώρα στανιάραμε. Πάω βλέπω την παράσταση, με πιάνει μια λιγούρα, λέω ας δω τα διανυκτερεύοντα μεζεδοπωλεία, παίρνω λοιπόν, μια μικρή πίτσα (εννοώ 4 μεγάλα κομμάτια), μια σαλάτα, μια πατάτες τηγανητές, ένα φρούτο, και ένα σαντουιτσάκι, μήπως και το χρειαστώ ξημερώματα και δνε έχει ανοίξει η κουζίνα στο ξενοδοχείο. Τα τρώω, το πρωί, όρμησα στο μπουφέ, να οι μαρμελάδες, τα μέλια, οι σοκολάτες, τα αυγά, ξερνάγανε οι διπλανοί. Με σκούρο γυαλί, καθότι ξενύχτησα τρώγοντας την προηγούμενη. Μέχρι την Αθήνα την επομένη, μασούλαγα.
Το κουλό της υπόθεσης, είναι ότι είχα πάρει μέχρι εκείνη τη στιγμή δύο κιλά όλα κι όλα, και πάω στο μέγαρο για συνέντευξη Τύπου. Λέω δε θα φάμε τίποτας εδώ μέσα το φελέκι μου; Η κοιλούμπα δε φαινότανε, ελάχιστα. Και να 'χω μια δημοσιογράφα, όνομα δεν θα πω, να μου προξενεύει το γιο της. Εγώ να σιχτιρίζω, να κάνω και πλάκα, να κοιτάω και κατά το μπουφέ, κι αυτή εκεί. Της λέω λοιπόν, αχ, καλός μου ακούγεται αλλά σε τέσσερεις μήνους γεννάω, πρώτα ο Θεός, μια άλλη φορά. Το τι έγινε, δεν περιγράφεται, ακόμα αλλάζει πεζοδρόμιο άμα με βλέπει. Τελοσπάντων, φάγαμε ευτυχώς.
Καλός μπουφές, εγώ βουνό είχα κάνει στο πιάτο: και πατάτες, και μακαρόνια, και σαλάτα, και λαχανικά, και κρεατικά και ψαρικά, και τυριά, και τρουφάκια σοκολάτα. Μόνη μου έφαγα, οι υπόλοιποι με κοιτάζανε.
Τι κομπλεξικός κόσμος υπάρχει. Εγώ και επί παλαιοτέρου, ήθελα σοκολάτα μαζί με την πίτσα. Απλώς γίνανε πιο εξαντρίκ οι συνδυασμοί.
Είπε Σαλλλονίκη ο μάλερ@ και θυμήθηκα.

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

ή -εναλλακτικός τίτλος- σε τι "Αστραχάν" επενδύει το μάνατζμεντ αυτής της χώρας,
ή -δεύτερος εναλλακτικός τίτλος- τι μυαλό κουβαλάει ο επιχειρηματικός μτηλε-εγαλομπακαλικός κόσμος της αρπαχτής κ.ο.κ.

Βίκυ Καγιά: είναι δυνατόν να δώσεις δουλειά στο πρώην ξεχασμένο μοντέλο απ' τα early '90s, και να τη θεωρήσεις γκανιάν, όταν ρε άνθρωπε την έχεις δει και στα χαζό-σόου που παρουσίαζε τι πατάτα ήταν; Όχι, εκεί να μπει η νεόκοπη των νεόπλουτων σαλονιών στην τηλεόραση και καλά! Αρκεί που το ήθελε το κορίτσι, τα υπόλοιπα, όπως το να είναι κατάλληλη για τη δουλειά, είναι ζητήματα δευτερεύοντα. Και μετά, σου λέει, ας αδειάσουμε από κόσμο το πλατώ της εκπομπής, γιατί αποδίδει καλύτερα σόλο η Καγιούλα. Θα αποδώσει και με σόλο τηλεθέαση.

Ληγμένες συνταγές τύπου κους-κους: έκανε ό,τι έκανε η εκπομπή άει στο καλό, που τα μέλη της, προκειμένου να κρατήσουν τη θέση με νύχια και με δόντια, έχουν πλέον βγάλει όλη την κιτρινίλα και το δηλητήριο. γκλιαχ!

Κάτι πολιτικές εκπομπές που δεν τις βλέπει κανένας, στην ΕΡΤ, τύπου Press και πώς τη λένε την άλλη με το διευθυντή του ραδιοφώνου του Δήμου Αθηναίων, ούτε τον τίτλο δε θυμάμαι. Άμα αντιμετωπίζετε αυπνίες, κλείστε τον ήχο γιατί λέγονται παπαριές, και παρακολουθείστε τον αργόοοο ρυθμό του σκηνοθέτη και την σαλιγκαροταχύτητα των τεκταινομένων. Σαν πουλάκια θα κοιμηθείτε, εκτός αν αρχίσετε να σκεφτόσαστε πού πάνε τα λεφτά σας μέσω της ΔΕΗ.

Ο Σάκης Ρουβάς: αυτή η υπερεκτιμημένη αηδία, άμουσος και -ως ειδική μπορώ να πω- χάλια χορευτικά, που κλωστάει άρυθμα και κουνάει τα βυζιά του επί σκηνής τριάντα χρόνια τώρα, και θεωρείται τάχα μου το όνειρο των τηνέιτζερς. Ναι, σε κάποιο κωλοχώρι που όταν περνάνε οι κατσίκες, λένε "περνάει το θηλέων". Το βλέμμα του μεσήλικα -με την καλή έννοια- είναι αλλιώτικο απ' του νέου ανθρώπου όσο μπότοξ και να το ποτίσει, κι ο Σάκης είναι καρικατούρα νεότητας. γκλιάχ!

Οι μεσημεριανούδες. Ουδέν σχόλιον.
Οι απογευματινατζούδες.
Οι κοσμικοβραδινατζούδες. (Είπαμε: ουδέν σχόλιον!)

Η Ρούλα Κορομηλά, η θείτσα που θυμήθηκε την παλιά εκπομπή της αγγλικής τηλεόρασης, που εκεί, ένας μαυρούλης ψευδός και τάχα μου αυστηρός, πήγαινε και κουτσονοικοκύρευε, για δύο εβδομάδες, ανθρώπους εθισμένους να ξοδεύουν τα κέρατά τους σε άχρηστα και να χρεώνονται. Να θελήσει κανείς να βάλει τη Ρουλίτσα την ξεπεσμένη τηλε-κάτι στο σπίτι του, ε είναι άξιος της τύχης του.

Η Άννα Βίσση τη συνοδεία επιθέτων όπως "απόλυτη σταρ". Απόλυτη μπουζουξού υπήρξε αναμφισβήτητα, διότι υπήρχαν εποχές που ξεπούλαγε ακόμα και σκατοτράγουδα. Τώρα όμως είναι μια μεγάλη γυναίκα που κρατιέται σαν τον δράκουλα στην αιώνια νεότητα και δε σοβαρεύεται, αλλά μιλάει σαν 15χρονο, μόνο που είναι προφανώς μάνα τριαντάχρονου, και ως εκ τούτου, φέρνει σε Γαρδέλη σε ταινίες του '80, όταν μιλούσε το jargon των τσολίων των δυτικών προαστίων της εποχής. Ας τη μαζέψει κάποιος τη γιαγιάκα, ή ας μετακομίσει μόνιμα στην Αστόρια να ψήνει χαλούμι, αντί να δίνει με τη σπασμένη φωνή συναυλίες, χοροπηδώντας μπροστά σε αδιάφορους ρεζίληδες που κάνουν χαβαλέ.

Άντε, αυτά προς το παρόν.

GOLDEN BOYZ

Ο οδηγός κάποιου ΚΟΝΤΟΥ μα πολύ κοντού, μόλις που φαινόταν ο κομπλεξικός απ' το κάθισμα του συνοδηγού, ενός τεράστιου τζιπ με φυμέ τζάμια, απ' αυτά που καταστρέφουν την ατμόσφαιρα της πόλης ακόμη περισσότερο κι έχουν απαγορευτεί παντού εκτός απ' τη Μπανανία που κατοικούμε, όχι μόνο ανέβαινε ανάποδα τη Μαρασλή, αλλά αποφάσισαν ότι πήξανε στην κίνηση και με ξαφνική αποφασιστικότητα, ήρθε και καρφώθηκε με ταχύτητα στην Υψηλάντου το καθήκι, αφήνοντας άφωνους περαστικούς, γιαγιάδες, παππούδες, και ασθενείς του Ευαγγελισμού.
Φρόντισα, αν διάβαζαν χείλη, να μάθουν ότι τους είπα μαλάκες και αρ...δια.
Αριθμοί πινακίδων: ΖΖΧ5970.

Άειντε, να χαίρεται ο μικρομοριακός το τζιπ του και τη γραβάτα του.

ΜΕΡΙΚΑ ΤΟΠ ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑΤΑ...

(Κάνω αντίπραξη στη γριέτζω που έβαλε τη μαγιονέζα, και)
δηλώνω ότι τα μεγάλα σουξέ του μωρουδιακού νάνι-νάνι είναι: (γιουροβίζιον νανουρίσματος, τουέλβ πόιντς, Γκρες, νυλ πουάν)

Συρτάκι (Σακκελάριος)
Ορχηστρικό (σαν μπαλάντα Χατζιδάκι)
Μενούσης
Δημήτρη μου Δημήτρη μου (εδώ το κοινό πετάει τα παιχνίδια στον καλλιτέχνη από ενθουσιασμό και ζητάει μπις)
Ρικο ρικο ρικοκο (εδώ το κοινό σκίζει τα πάμπερ του)
Το ναυτάκι του Αιγαίου (για να ησυχάσει το κοινό και να ξενερώ)
Ζόρμπα δε Γκρήκ
Αμπεμπαμπλόμ (με μπουφ στην αρχή) -(το κοινό κολλάει λίγο, και θέλει καμιά 20ριά φορές το μπουφ)
Γιάννη μου το μαντήλι σου (καλά, μιλάμε για δέκα μπις)
Σαμαρίνα (καίμε τραπεζομάντηλα)
Δεν ξανακάνω φυλακή με τον Καπετανάκη (εδώ το κοινό, επειδή το όνομα είναι ίδιο με του παιδίατρου και τα λόγια λένε "τα παιδάκια τα καημένα", συγκινείται)
Χάμπτυ Ντάμπτυ
ABCD (ανάθεμα την αμερικάνικη κουλτούρα)
Αυτοσχέδια άσματα με ομοιοκαταληξία (άτιμο και στριμένο κοινό που τον ξεζουμίζεις τον καλλιτέχνη)
Πάρε με στο τηλέφωνο (εδώ το κοινό θυμάται τη θειά του στην Αγγλία και δίνει εντολές "θεία-Λίκα")
Ηλιοβασιλέματα
Όπου Γιώργος και μάλαμα
Μου 'φαγες όλα τα δαχτυλίδια (μπις ατελείωτα)

Παραγγελιές

ΠΟΙΟΣ KILL BILL και ΠΟΙΟΣ DESPERADO...

(το ξίφος είναι χατόρι χάνζο -τεστ για τους διαβασμένους...χαχαχα)

ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΩ ΝΑ ΓΡΑΨΩ...

...αλλά σας αφιερώνω ένα τραγούδι που αγαπώ πολύυυυυ

ΣΑΠΟΥΝΟΠΕΡΑ ΑΞΙΩΣΕΩΝ

ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ...

...τζάμπα μάγκες που απεγνωσμένα θέλουν να ακουστούν, και γράφουν άρες-μάρες. Όπως αυτός που σε μπλογκ πάνω στο οποίο έπεσα τυχαία, έκανε έρευνα για μένα (!) για να δει ποιό το επάγγελμά μου, αν το ασκούσα σωστά και από πού και ως πού έγραφα κακίες (...) για τους άρχοντες της τι βι, αναρωτιόταν πώς σοβαρή εφημερίδα συνεργαζόταν μαζί μου και ανακοίνωσε με χαρά ότι δε βλέπει να γράφω πια για τα καλόπαιδα τα τηλεοπτικά. Χώρια που θίχτηκε με όσα λέω για τη Μαντόνα στο μπλογκ ΜΟΥ. Αχ αυτή η ανωνυμία του διαδικτύου, πόσο θράσος και τζάμπα μαγκιές χωράει...Και βεβαίως τα απωθημένα του καθενός.
Δεν θα κερδίσει επισκέψεις

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

που είδα και πέρασα καλά: Puerto Grande, Λόγω Φάτσας, Τιτανικός.

Είχα τόσο καιρό να περάσω καλά σε παράσταση, που είχα ξεχάσει πώς είναι.

Μέχρι που μου 'ρχότανε να χαμογελάσω στους διπλανούς.

Είμαι φαν του Μανώλη Δεστούνη.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ...

...το ξανάκανε η μπουμπού...Αυτή τη φορά μπροστά στο φυλάκιο, και στον ενικό: "α, η κοπέλα!" Εμείς οι υπερήφανοι γονείς κάναμε ότι δεν ακούσαμε, και είπαμε κάτι τύπου "θα βρέξει;", "ναι, νομίζω θα βρέξει", "δε σου είπα να πάρεις ομπρέλα;", "είδες; το ξέχασα, γι' αυτό πάμε να φύγουμε".

ΚΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΣΕΦ ΜΙΛΑΜΕ...!

άκρη αριστερά: το μωβ είναι ένα πλαστικό που το χρησιμοποιείς για βάζα κλπ. που θέλουν πολλή δύναμη να ανοίξουν. Το άσπρο συγκρατεί τον κρόκο του αυγού και η βίδα, πάει στο καλαμπόκι.

πάνω δεξιά: βουρτσάκια για μανιτάρια και καρότα (το πορτοκαλλί).

δίπλα: βιδούλες σε σχήμα καλαμποκιού για το καλαμπόκι. μίνι-λεμονοστίφτης, ατομικός για το τραπέζι. άσπρο πλαστικό για να μην αδειάζει το περιεχόμενο της κονσέρβας όταν την αναποδογυρίζουμε, και "χτένα" που συγκρατεί το κρεμμύδι όταν το τρίβουμε στον τρίφτη, γιατί βρωμάει και μπορεί και να χτυπήσουμε το ζαχτυλάκι μας.
αριστερά: για το λεμόνι, για το μέλι, για το βούτυρο.

κάτω: για τα φακελλάκια του τσαγιού, για τα κουκουτσάκια του μήλου, για τα κουκουτσάκια του βύσσινου.

ΜΑΓΕΙΡΕΨΑ

Κι όπως έλεγα στον μάλερ@ έκαψα το χεράκι μου. Κι εν πάση περιπτώσει, δεν καταλαβαίνω γιατί όλοι όσοι ξέρω μου λένε ότι δε μαγειρεύω καλά!!!; Εγώ δε βλέπω κανένα πρόβλημα, και το παιδάκι μου επίσης, εκτός από μερικές φορές που μπούκωσε, με κοίταξε κι έβαλε τα κλάματα μέχρι που μπλάβιασε. Αλλά αυτό είναι μωρό, δεν καταλαβαίνει.
Σκέφτομαι ότι θα μπροούσαν να κάνουν χορωδία όσοι μου το 'χουν πει, και να το τραγουδήσουν σε ορατόριο (σύνθεση Μικής). Το αποδίδω σε προκατάληψη και κακότητα, ενδεχομένως και ζήλεια.
Εντάξει, γλυκά δεν ξέρω να φτιάχνω, αλλά φαγητά ξέρω. Όχι σαλάτες (μελιτζανο-πατατο-τυρο κλπ.), αλλά ξέρω φακές, κοκκινιστό μπλουμ, λαχανικά μπριαμοειδή, σούπες έτσι κι έτσι, ψητά εκτός από κοτόπουλο, έμαθα ρεβύθια, κιμά με ρύζι/σπανακόπιττα/μακαρόνια/χωριάτικη, μπιφτέκια σκέτο κρέας, και ψάρι ψητό. Ε δεν είναι και λίγα!
Και έχω όοοολα τα σύνεργα της κουζίνας: ξεκουκουτσωτή μήλων, συγκρατητή κρόκου αυγού, πηρουνάκι για αστακό, στιφτάκι ατομικό για λεμονάκι, βιδούλες για καλαμπόκι, κουτάλες, κουταλάκια, κουταλίτσες, πηρουνάκια, μαχαιράκια, ψαλιδάκια, τροχιστή, συγκρατητή της κονσέρβας άμα αδειάζεις ανάποδα το νερό, φουρκέτα για το κρεμμύδι, βούρτσα για τα μανιτάρια, βούρτσα για τα καρότα, σαπούνι ειδικό για όταν πιάσεις ψάρι, κρεμμύδι, σκορδόπρεσσα, τυροχριτς-χριτς, σίτες, σιτούλες, σιτάκια, λαβίδα για στύψιμο του τεϊοφακελλακίου, σιτάκια για το τσάϊ, και άλλα διάφορα.
Έχει κανείς τόσα άμα δεν ενδιαφέρεται για τη μαγειρική;

OOPS! We did it again!

Ξαναπήγαμε στον Εθνικό κήπο.

Τάμα το 'χουν οι εύζωνοι να βγαίνουν την ώρα που πάμε εμείς;

Ε, κι εμείς τάμα το 'χουμε να φωνάζουμε "Οι κοπέλες!!!"

ΑΠ' ΤΑ ΠΑΛΙΑ: "ΜΑΝΟΣ!"

"Μάνος!" (Μανός, για την ακρίβεια) ανέκραξε όλο το Μπαλέτο Μπεζάρ στο τέλος των δακρύβρχτων χορογραφιών στη μουσική του Έλληνα συνθέτη. Το κοινό, παρασυρμένο από κάποια έξαρση υπερπατριωτισμού, κολακευμένο που ο Μανός -και ο Μικής- είναι γνωστοί στο εξωτερικό και πουλάνε ακόμα (μαζί με τους ντεμής, Βαγγελής, Μουστακής), σιγοτραγούδησε τις μελωδίες και καταχειροκρότησε την ομάδα του Μ. Μπεζάρ, του παλιού μας γνώριμου που ενσαρκώνει ακόμη στα έργα του το παλαιό και επιτυχημένο τρίπτυχο-μόττο του ελληνικού πολιτισμού: λίγο κρασί, λίγη θάλασσα και τ' αγόρι μου (μα νομίζω ότι είδα κιόλας τη Μαρινέλλα στο Ηρώδειο!)
Το πρώτο μέρος της γιγαντιαίας καλοκαιρινής αρπαχτής του Μπαλέτου Μπεζάρ είχε τίτλο "7 ελληνικοί χοροί", σε μουσική Θεοδωράκη, και ήταν τα γνωστά και μη εξαιρετέα συρτάκια α λα γαλλικά που ο χορογράφος έχει επανειλημμένα παρουσιάσει σε βίντεο ή λάιβ στα πέρατα της γης. Ένα "κλασικό" έργο για τις "ελληνικές ομορφιές", που τύφλα να 'χουν οι "Μουσικοί Περίπατοι της -αρχαίας- ΕΙΡΤ με χορευτές του βεληνεκούς του Τάσου, του Θόδωρου, του Ιορδάνη και της Μπουμπούς βεβαίως, ή οι χορογραφίες της Ραλλούς Μάνου με τα αρχοντορεμπέτικα.
Το δεύτερο μέρος ήταν ένα ερωτικό ντουέτο στους ήχους παραδοσιακής μουσικής φλαμένκο, χωρίς εκπλήξεις: το αγόρι συναντά το κορίτσι, το κορίτσι είναι λιγάκι ατίθασο αλλά μετά θέλει και να νοικοκυρευτεί, το αγόρι αντιστέκεται, κλάματα, τάματα, λιτανείες και καυγάδες ακολουθούν ("Θέλω να σε δω να σέρνεσαι και να με παρακαλάς", που λέει και το δημώδες), αλλά στο τέλος χωρίζουν φιλικά, διότι μάλλον η γυναίκα πρόλαβε και απελευθερώθηκε απ' το συντηρητισμό του γάμου.
Το μεγάλο μεράκλωμα όμως και η γλυκεράδα της εύκολης συναισθηματικότητας, ήρθε στο τρίτο μέρος με τίτλο "Μάνος" που ήταν στημένο ως κολλάζ από σκετσάκια. Πιο τραυματικές εμπειρίες της βραδιάς, η παλινδρόμηση του κοινού στην αισθητική της προβολής της Ελλάδας διά της Ακροπόλεως, του μουσακά και του μπουζουκίου (αχ τι μας κάνουν οι Ολυμπιακοί και είμαστε ακόμη στο 2002), το τραγούδι που έλεγε "θα 'χω τα χέρια μου σφιχτά, θα 'χεις τα πόδια σου ανοιχτά", που έφερε το λυρισμό της συνοικιακής ρομβίας στο αποκορύφωμα (έλεος! πόνεσαν τ' αυτιά μας μέχρι να τελειώσει το όραμα της ιδανικής μικροαστικής συνεύρεσης), και φυσικά το χειροκρότημα...Ειδικά το χειροκρότημα...
16/6/2002, Αυγή

ΑΠΟ ΜΙΚΡΟ...

Δεν μπορώ να μην το πω...
Χθες το απόγευμα καθόμουν με τη μικρή στο καφενεδάκι του Εθνικού Κήπου. Ξαφνικά, ακούγεται μπαμ-μπουμ και βλέπουμε τη φρουρά, τους τρεις εύζωνες, να περνούν για να πάρουν το πόστο τους. Αναφωνεί τότε εκκωφαντικά από ενθουσιασμό το πιτσιρίκι: "Ααααα!!! Οι κοπέλες!!!" Μέσα στην ησυχία του απογεύματος και τους λίγους θαμώνες, ακούστηκε ίσαμε το προεδρικό μέγαρο, και βεβαίως το άκουσαν οι εύζωνες.

Ας πρόσεχαν, είχε δίκιο το παιδί: με την κοντή φούστα, τη φούντα στο πλάι σαν κότσο και τακατάκ τα τακουνάκια στο τσιμέντο, στα πλακάκια, τι περίμεναν;

Έπεσε γέλιο...

ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ...

Αυτή τη φορά το εννοώ.
Γιατί κλείνει αυτό το μπλογκ;
Γιατί βαρέθηκα το κάθε καθίκι που κλέβει ασύστολα επειδή δεν βρίσκει θέματα για τις διακόσιες κωλοφυλλάδες που γράφει, και παίρνει απ' όπου του κάνει κέφι, και μετά τα πασάρει για πρωτότυπα, παραλλάσσοντας μερικά πράγματα. Αφού έχει κλέψει από όποιον συγγραφέα βρήκε και το πούλησε στους ντόπιους ως πρωτότυπη σκέψη τώρα κλέβει σε κατάσταση πανικού.

Ας πάει να κλέψει από αλλού. Εδώ, από εδώ και στο εξής οι αναρτήσεις σταματάνε, μόνο κανένα βίντεο, αν και όποτε.

Καλή Ανάσταση, Καλό Πάσχα, κι ευχαριστώ για την παρέα. Θα σας επισκέπτομαι.

Φιλιά

ΑΝ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙΤΕ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ...

Έτσι για να γελάσουμε. Πάντα μου άρεσε και μου το θύμισε ο μάλερ@. Εξάλλου μιλάει και για το θέμα των ημερών: love power...

Μεγάλη Εβδομάς

Διάβαζα το ποστ της Στέλλας@, και μετά ήρθα σπίτι (...) και βαριέμαι να ξαναβγώ να πάω στης στέλλας@ και λέω να απαντήσω από 'δω:
η εκκλησία -σκέψου το και θα δεις- έχει το καλύτερο redemption plan.
Managerially speaking, δεν συζητείται το θέμα.
Ο Παύλος ως μπασμένος στα διοικητικο-στρατιωτικά και ως μεγάλο μυαλό, έφτιαξε, είτε δεχθεί κανείς ότι υπάρχει Θεός, είτε όχι, ένα αριστούργημα θεσμικά και ιδεολογικά.
Τα πήρε όλα κι έφυγε.

Την αδικία του θανάτου το Μεσαίωνα την αναπαριστούσαν με το Χορό του Θανάτου. Οι θεολόγοι το λένε και "σχέδιο του θεού για τον καθένα". (Δεν είναι υποχρεωτικό να το καταλαβαίνει κανείς, ούτε του μειώνεται ο πόνος).

(Άντε πάω τώρα να μασαμπουκιάσω, διότι είμαι και από κομμωτήριο, και οι βαριές σκέψεις εμποδίζουν την χώνευση.)

ΟΙ ΚΟΙΝΕΣ ΜΑΣ (ΜΥΘ) ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Το Πάσχα, όπως όλες οι μεγάλες γιορτές, έχει ως θέμα του μια εξαιρετική μυθιστορία γνωστή σε όλο το φάσμα των τεχνών στη Δύση, και συγκεκριμένα, αυτό της "παγίδευσης ενός αθώου". Εντός της Μανιχαϊκής παράδοσης το "θέατρο" του εορτασμού του Πάσχα, κινεί την "πλοκή" της "ιστορίας" ανάμεσα στους βασικούς άξονες του Καλού και του Κακού, προσωποποιώντας αυτές τις δύο ιδιότητες. Το κακό επικρατεί, αλλά το Καλό αναγεννάται, παρηγορεί και ιδιοποιείται το μέλλον για λογαριασμό όσων ακολουθούν τις επιταγές του. Θα λέγαμε δηλαδή ότι ο "Λευκός Ιππότης" έχει την τελευταία λέξη, αν θέλαμε να δώσουμε μια συντετμημένη λογοτεχνική αναφορά της ιστορίας. Αυτό το βασικό μοτίβο αποδείχθηκε τόσο καθοριστικό στις διαδικασίες της σκέψης και τις ψυχολογικές ανάγκες του ανθρώπου, ώστε τον κινητοποίησε προς την πραγματοποίηση μεγάλων "κατορθωμάτων": να εντάξει τη θεολογία στη φιλοσοφία, να ασκητέψει, να απαρνηθεί το σώμα, και να κατηγοριοποιήσει τα θήλεα σε "άγιες" και "πόρνες".
Ο εορτασμός του Πάσχα, πρακτικά ως εκδήλωση, περιέχει τη θρησκευτική πρακτική και το θέατρο, τη συμμετοχή και την υπακοή σε μια τελετουργία που εκτελείται από τον ιερωμένο, σε ένα χώρο ο οποίος ταυτόχρονα ενθαρρύνει την εγγύτητα αλλά και την απόσταση -το κοινό/εκκλησίασμα από τη μια στέκει πολυ΄κοντά στους "εκτελεστές/ιερωμένους", οι οποίοι σε ορισμένα σημεία περνούν δίπλα τους ή ανάμεσά τους, διατηρώντας όμως ξεκάθαρη την αντίληψη της διαφοράς της θέσης των δύο πλευρών, οι οποίες χωρίζονται και χωριταξικά.
Η θρησκευτική τελετουργία δεν έχει φυσικά την ελευθερία του θεάματος, οικειοποιείται όμως στοιχεία της αποτελεσματικότητάς του και οι ομοιότητες δε σταματούν εκεί, καθώς και αυτή απευθύνεται στο "συνειδητό ον" το οποίο υποτίθεται πως έχει συναίσθηση του εύρους και του σκοπού της δράσης, στην οποία συμμετέχει. Το τραγούδι και η αφήγηση ιστοριών είναι όπως ακριβώς και στο θέατρο, τα μέσα που χρησιμοποιούνται για να παρασύρουν το θεατή να πιστέψει όσα απαράλλακτα επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο στον συγκεκριμένο χώρο. Η επανάληψη, η επιστροφή, η επανεμφάνιση, "εορτάζονται" με τρόπο ιδιαίτερα θεατρικό, θεαματικό (κυριολεκτικά).
Η επανάληψη της ίδιας ιστορίας κάθε χρόνο και η εμπέδωσή της από τους θεατές την καθιστά το αφήγημα-κοινή αρχή par exellence, για όλους, ενώ η σχεδόν ιδεοληπτική εξιστόρηση της κοινής μας "μυθολογίας" δεν περιορίζεται μόνο στην "υπόθεση" καθ' αυτή, αλλά αφορά και στην πρακτική της εκτέλεσής της μπροστά στο κοινό.
Η "παγίδευση του αθώου" είναι μια πολυ΄παλιά ιστορία: υπάρχει στο μυαλό των παιδιών και σε έργα του αρχαίου δράματος όπου η αθώα άγνοια του νόμου (τραγική ειρωνεία!) εκ μέρους του ήρωα, μαθαίνουμε ότι δεν συγχωρείται. (Ήδη η αυτονόμηση τςη βούλησης φέρνει τα πρώτα σημάδια στην έννοια της "πλάνης", που ενίοτε βοηθά να καταστούν οι πράξεις των ανθρώπων "συγγνωστές".) Στη μακρά πορεία από το μύθο στο θέατροστους κανόνες και το νόμο, μας κληροδοτήθηκαν εξαιρετικά αφηγήματα που διευκόλυναν την εμπε΄δωση κοινωνικών κανόνων και νόμων, που "εορτάζουν" την απαρτίωση του ά-λογου, του "περιθωριακού" κλπ. Η επιτυχία της ιστορίας της παγίδευσης του αθώου, βρίσκεται στο εξαιρετικό σενάριο: αθωότητα περαν πάσης αμφιβολίας, κακοδικία, συνωμοσία, απουσία καλής υπεράσπισης, προεία των γεγονότων τέτοια, που να εμποδίζει τον κατηγορούμενο να υπερασπιστεί τον εαυτό του, μια θανατική ποινή που με βαρβαρότητα εκτελείται, και θρήνος.
Στο δεύτερο μέρος της αφήγησης, το πρώην αμαρτωλό θήλυ, ως γυναίκα που της συγχωρέθηκαν οι αμαρτίες, υποτίθεται πως κατακτά τη θέση του υποκειμένου, αποδεχόμενη να εκτελεί τα αστηρά πλέον καθορισμένα καθήκοντά της, εξημερωμενη. Μπορεί, και της επιτρέπεται, να έχει οράματα, να βλέπει όσα είναι "αόρατα" (ως αλαφροϊσκιωτη) και να θρηνεί.
Ο άνδρας, το άρρεν, λογικός, μπορεί να κηρύττει τον Λόγο, να λαμβάνει τη φώτιση του νου, να διδάσκει τα "πραγματικά γεγονότα" αυτού που έγινε τελικά το κοινό μας αφήγημα, και να δημιουργεί τον μελλοντικό μύθο, στον οποίο το θήλυ συμμετέχει ως ο "ακατανόητος" σύντροφος. Το αφήγημα του Πάσχα είναι απολύτως επιτυχές: στη φαντασία των συμμετεχόντων, το παρ-άλογο εξημερώθηκε, και η αγριότητα και η δύναμή του αφομοιώθηκαν (κυριολεκτικά και μεταφορικά).
(c)Highvoltagepress/hassioti

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

Όλοι ανεξαιρέτως οι αρχηγοί των κομμάτων, εύχονται το ποσοστό των γυναικών που πολιτεύονται μαζί τους, να ήταν μεγαλύτερο. Να μπορέσουν μια μέρα να τις δουν σε θέσεις-κλειδιά (αλήθεια, τι τους εμποδίζει να δώσουν τα κελιδιά από τώρα;). Να αυξηθεί το ποσοστό συμμετοχής των γυναικών, ώστε το (κάθε) κόμμα να μπορέσει να διδαχθεί από την ευαισθησία, τις ξεχωριστές τους ικανότητες να βάζουν τάξη, την τρυφερότητα, την κλίση τους προς την κοινωνική αλληλεγγύη.
Περί της ευαισθησίας σας τα εξήγησα κι ελπίζω να τα εμπεδώσατε αγαπητοί μου, πρόκειται περί μύθου. Όσο για την "ικανότητα να βάζουμε τάξη", το αξίωμα είναι ανεπίτρεπτα ασαφές. Σε τι αναφέρεται λοιπόν ο (κάθε) αρχηγός όταν το διατυπώνει; Μήπως στη φυλογενετικά καθορισμένη ικανότητα των γυναικών να παίρνουν τη σκούπα, να τη στίβουν, που λέει ο λόγος, και να πίνουν το ζουμί; Σε αντίθεση με τον άντρα, που αν θελήσει βρ' αδερφέ να πιεί κάτι, στίβει μια πέτρα;! Άσε που κατά και μετά το στύψιμο και την πόση τοπν συνοδεύουν επιθετικοί προσδιορισμοί του τύπου "παλλίκαρος" και όχι "εξαιρετική νοικοκυρά" ή "φαίνεται από σπίτι" (όπως μαρτυρούν οι βούλες, το τρίχωμα και η θέση των αυτιών της "νοικοκυροπούλας").
Τοποθετούμενη πάνω στην "έμφυτη ικανότητά μου" να "βάζω τάξη", πιστεύω ότι άμα τον (κάθε) αρχηγό τον αρχίσεις στα υπερεντατικά μαθήματα, θα πει τα βιολογικά προκαθορισμένα χαρακτηριστικά, επίκτητες και κοινωνικά προσδιορισμένες, εκ των υστέρων αποκτώμενες δεξιότητες! Και επιτέλους, για να σταματήσει κάποτε η αποδυναμωμένη και γραφική παρουσία των ομοφύλων μου στη βουλή, είναι απαραίτητο να προηγηθεί ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών και δεξιοτήτων εντός του (κάθε) κόμματος. Που σημαίνει, τέρμα οι ποσοστώσεις και οι τάχα μου καλοσύνες, τόσο του αρχηγού, όσο και των ψηφοφόρων.
(c) highvoltagepress/hassioti

ΑΣΠΡΟ-ΜΑΥΡΟ

Πριν πολλάααα-πολλά χρόνια δούλευα στην ηρωική εφημερίδα της αριστεράς (sic), την Αυγή, και μου λέει τότενες ο αρχισυντάκτης, δε γράφουμε έναν απολογισμό του έτους που πέρασε; Έτσι ένα εφτακοσαράκι (αριθμός λέξεων βρε άσχετοι) άντε και λίγο παραπάνω, παρόντος του πελάτου κόπτεται ο κιμάς, και να πεις τι έγινε από όσα άξιζε να αναφερθούν, καλά και άσχημα.
Άει μαρή του λέω, θα γίνει χαμός. Άει μαρή, ξαναλέει κι αυτός, σιγά την τέχνη, που θα ασχοληθούνε κιόλας. Του λέω, να τα πω ειλικρινά ή να τα ομορφύνω; (ρητορικό το ερώτημα διότι σιγά και που θα τα άλλαζα...) Να τα πεις όπως έγιναν, μου λέει. Άει καλά, του λέω. Χέσε με Χασιώτη, μου λέει. Να πα να γ...., του λέω, διότι στο πολιτιστικό οι συνομιλίες ήταν ανέκαθεν υψηλού επιπέδου.
Και έγραψα. Δεν θα σας κουράσω με όλο το κείμενο, ή μάλλον σκασίλα μου, θα σας κουράσω, άμα βαρεθείτε μη σώσετε και το διαβάσετε.

Σωτήριον Έτος 1997, τέλη, Δεκέμβρης. Οι γκόμενοι ανθίζανε στα λιβάδια, στην κυβέρνηση ήταν το Πασόκ, στο ΥΠΠΟ κάποιος απ' όλους τους άχρηστους, οι χορογράφοι κάνανε αρπαχτές τις επιχορηγήσεις, εγώ ζήταγα έλεγχο οικονομικό, προσπαθούσα να κόψω απ' τα λεφτά τη Νικολούδη, όλοι ήμασταν νεότεροι, και μερικοί μαλάκες εξ ημών, πιστεύαμε ότι άξιζε τον κόπο να θυσιάσουμε μερικά πράγματα για να εξευγενιστεί η κωλοχώρα και οι κάφροι που την κατοικούν κατά πλειοψηφία, οι επισκέπτες του μπλονκ εξαιρούνται. Αρχινάει το κείμενο:

Δεν ήταν και λίγα τα σημαντικά γεγονότα στο χορό το 1997. (ευτυχείτε) Άλλα άσπρα, άλλα μαύρα κι άλλα γκρίζα, μας έκαναν να χαρούμε, να απογοητευθούμε, να γελάσουμε μέχρι δακρύων ή να θυμώσουμε. Να η δική μας αποτίμηση, αρχίζοντας από την περιώνυμη πολιτιστική πρωτεύουσα που ήταν χρώματος "μαύρου" για την ανοργανωσιά, την αδιαφάνεια, την έλλειψη ευγένειας και επαγγελματισμού, το κακό γούστο και τον επαρχιωτισμό της. Αν είδατε τις τελετές έναρξης και λήξης, έχετε δε παρακολουθήσει και τα τεκταινόμενα σ' όλη τη διάρκεια του παρελθόντος έτους, καταλαβαίνετε τι λέμε. Αν ταξιδέψατε μέχρι εκεί, ακόμη περισσότερο. (Ένα σχόλιο εδώ, άσχετο με το χορό, αλλά σχετικό με την πολιτιστική: στην έκθεση των θησαυρών του Αγίου Όρους γιατί δνε ανοίχτηκε βιβλίο επισκεπτών; Είχαμε μερικά ενδιαφέροντα σχόλια να κάνουμε στους κολοσσούς της ορθοδοξίας και τους περί αυτών για γάτες, σκύλους και λοιπά συμπαθή τετράποδα που στην περιοχή "φύονται" σε γένος αρσενικό και μόνο...Έχει και η Εύα τα όριά της άγιοι πατέρες!)
Γκρί και παρ' ολίγον μαύρο στο φεστιβάλ χορού τςη Καλαμάτας με μερικές κακές επιλογές του φετινού προγράμματος (έχουμε γράψει σχετικά), αλλά και για τον υφέρποντα παραγοντισμό (είναι άραγε ελληνικό φαινόμενο απαρέγκλιτα εμφανιζόμενο;) Φαίνεται ότι οι Δυτικές Αυλές και οι εκεί διαπλεκόμενες σχέσεις έμειναν απωθημένο για το σκλαβωμένο ελληνισμό, που σταθερά αξιοποιεί τη δική του, πιο σύνθετη εμπειρία από το οθωμανικό Γιλδίζ. Γλυτώνει το μαύρο χάρη στην τρίσα Μπράουν και τους Μπουβιέ-Ομπαντιά, καθώς και την έκδοση -έστω- ενός λευκώματος που πραγματοποίησε.
Γκρί στην κατηγορία ερασιτεχνών κατατάσσουμε την ετήσια παράσταση των αποσυαστών της κΣΟΤ στο Ρεξ. ο λόγος είναι η παγιοποίηση της επανάληψης του ύφους και η μυρωδιά κλεισούρας του συστήματος. παράκληση: όχι άλλη ξεζουμισμένη μάτσο χορογραφία γι' αυτά τα παιδιά.
Μαύρο σε παραστάσεις όπως οι "Όψεις της σελήνης" της Λ. Βελισσαρίου ή το τετράπτυχο της ομάδας Προσκαιρη Σύνθεση της Ντ. Καλεθριανού. Μαύρο επίσης στην πεπαλαιωμένη άποψη για το χορό και το μπαλέτο ειδικότερα, που περνάνε σχολάρχες σ' αυτή τη χώρα της αμάθειας και της αβελτηρίας στους αυριανούς επαγγελματίες. Το "μαύρο" ταιριάζει και στις γιαγιάδες του χορού με τον υφέρποντα αυταρχισμό των κλάδων ελαίας του Ολυμπισμού, τον ατέρμονα ρυθμό και τις αναμνήσεις ενός αποκαθαρμένου Μεσοπολέμου, στοιχεία όλα μαζί, που μεταφέρονται και στις εκδόσεις για την τέχνη του χορού.
..........................................(άσπρο σε μερικές παραστάσεις της χρονιάς, Μίχο, Ρήγο, Παπαιωάννου).
Μαύρο στον Όλεγκ Βιβογκράντοφ, αειθαλή τσάρο πασών των πολιτευτικών γραμμών και τάχα μου φρέσκια διαλογής χορογραφικής (παρ-)ικμάδας. "Έφτυσε" τους χορευτές του δημόσια, τα πήρε, και τον λιβανίσανε κιόλας. Η δε "Σταχτοπούτα"-Μπάμπουσκα, έβγαζες, έβγαζες κομπάρσους επί σκηνής και τελειωμό δεν είχαν, εξ ου και ο χαρακτηρισμός), ευτυχώς πήγε στα αζήτητα αυτό το χειμώνα.
Μαύρο στα κάθε λογής ολολύζοντα αθύρματα. Είναι το ιδιότυπο περιθώριο των "παρεξηγημένων καλλιτεχνών" που αναθεματίζει κριτικούς και ομότεχνους κάθε φορά που η "προσφορά τους στον πολιτισμό και στην τέχνη του χορού" (ποιός; τι; πώς;) δεν επιδοκιμάζεται. Έτσι, όλοι αυτοί, οι εν πλάνη διατελούντες, μόνιμοι αναξιοπαθούντες φιλοξενούμενοι εφημερίδων, δικαιώνονται και βγαίνουν απ' τη λήθη τη μέρα που δημοσιεύεται το γράμμα τους. Το χειρότερο; Το ξέρουν και οι ίδιοι. Καταδίκη τους είναι να μετακινούνται εσαεί τοίχο-τοίχο.
........................................(ευχές και πρόσκληση να δούμε τα πράγματα αισιόδοξα).

(Είχε και μια ωραία φωτογραφία το κείμενο, από την τελική υπόκλιση σε επίδειξη μόδας του Ντιόρ).

Την καλημέρα μου!

Αχ, ΑΥΤΑ ΤΑ ΘΗΛΥΚΑ!

"Σιχαίνομαι την υποκρισία" (παρορμητισμός). "Οι δήθεν με κάνουν χάλια" (αφέλεια). "Από μικρή έκανα τρέλλες. Όλοι ήξεραν το υποκριτικό μου ταλέντο" (παιδικότητα). "Το Άκτορς Στούντιο είναι φοβερό. Ποιός δε θα 'θελε να βρεθεί δίπλα στον Χόφμαν;" (φιλομάθεια). "Οι γυναίεκς είναι δυνατές, τις θαυμάζω" (ανταγωνισμός). "Στον πατέρα μου χρωστάω τα πάντα" (αθωότητα). "Η Λαμπέτη ήταν μεγάλη ηθοποιός. Θα ήθελα να καταφέρω να της μοιάσω" (σεμνότητα). "Θέλω να ερωτευτώ!" (ρομαντισμός). "Οι γυναίκες σήμερα δε χρειάζονται στήριγμα από τους άντρες. Συχνά κερδίζουν περισσότερα απ' αυτούς" (ανεξαρτησία). "Ψηφίζω, έχω άποψη. Νομίζω ότι ο πολίτης, εμείς, έχει αποπροσανατολιστεί" (ακτιβισμός). "Γυμνή φωτογράφιση; Ίσως σε αρκετά χρόνια, όταν θα θλέλω να αποδείξω κάτι στον εαυτό μου" (αυτοπεποίθηση). "Αν έχω κάνει έρωτα σε δημόσιο μέρος; Αααα αυτά δε λέγονται!" (προκλητικότητα, σεξ-απίλ). "Δε με βοήθησε κανείς. Δε θα μου άρεσε κάτι τέτοιο" (αξιοκρατία, σοβαρότητα).

Η "νέα" δημοσιογραφία (που κατέστρεψε τη δημοσιογραφία) προσβλέπει στις συνεντεύξεις των ενζενύ (βλ. στάρλετ). Υποκριτικά κάνει πως διακρίνει σ' αυτές ποιότητες που οι "πολλοί" δεν μπορούν να δουν, στην ουσία όμως τις χρησιμοποιεί με τον γνωστό παραδοσιακό τρόπο της "πιπεράτης σελίδας". Το γυμνό ανακύπτει αναμιγμένο με ερωτήσεις στημένης ειλικρίνειας, που υποτίθεται ότι δίνουν στην νεαρή την ευκαιρία να σημειώσει το περιπόθητο πέναλτι που πρέπει να σφηνωθεί στο μυαλό του αναγνώστη ως το "γκολ της ποιότητας και των γνώσεων" που αυτή διαθέτει.
Η δημοσιογραφία, η γραφή, το καλό γούστο έχουν πάει περίπατο ακόμη κι απ' τις θεωρούμενες σοβαρές εφημερίδες, όπου το βρισίδι και το φαστ-φουντ γράψιμο έχουν αντικαταστήσει οποιαδήποτε άσκηση ποιότητας, έστω και μέσω του άκρως εφήμερου μέσου της "φυλλάδας". Ο ανταγωνισμός και το κακό παράδειγμα του ξεπεσμού και της αρπαχτής έφεραν πτώση. Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά αφού οι φυλλάδες δε διαβάζονται, και όλες οι πιθανές προσφορές έχουν πλέον γίνει (σπίτια (!), σκούπες, κομπιούτερ, σι-ντι (ο Ξαρχάκος χθες, ο Ξαρχάκος προχθές, ο Μίκης κι ο Μάους, τα αρχοντορεμπέτικα και τα ρεμπετοαρχοντικά), ντι-βι-ντι (πάρτε Μπέργκμαν, πάρτε Σκορτσέζε, πάρτε Λεζέ και πλανητάρχη, πάρτε παλιές ελληνικές ταινίες), και άλλα διάφορα (πάρτε όργανα γυμναστικής, φόρμα αθλητική, μασαζοκορσέ, μασαζομασάζ, σαμπουάν, καφέ, αφρόλουτρα), με αποτέλεσμα τα εκδοτικά συγκροτήματα (sic) να καταντήσουν σαν τα ντουλάπια του Βέγγου στην ταινία που κάνει το θυρωρό και βγάζει έξτρα εισόδημα από εδώδιμα-αποικιακά, η αγορά καταμπουκώθηκε, και ουδείς έχει το θάρρος ή την εμπορική προνοητικότητα να πετάξει όλα αυτά τα σκατά, να καθαρίσει το μπακαλικάκι του και να πουλάει την εφημερίδα κατά τα παλιά...
Υ.Γ. Ωχ! σκέφτηκα ότι αν το κάνει ένας θα το κάνουν όλοι γιατί οι ιδέες κοστίζουν και η αντιγραφή είναι ευκολότερη, άσε που άμα διευθύνει μια επιχείρηση μια οικογένεια ή οιονεί οικογένεια με όλους τους χαζούς σε θέσεις-κλειδιά πώς να κατεβούν ιδέες, έπειτα θα πρέπει να εκδιωχθούν και τα δημιοσιογραφάκια της πλάκας, γιατί η ποιότητα στοιχίζει, οπότε ξεχάστε το. Άσε που μπορεί να δει κανείς και τους δεινόσαυρους παό άμβωνος να υπεραμύνονται της ποιότητας...Και το χειρότερο, δεν υπάρχει μεγαλύτερη αηδία απ' το "Ζήκο" που αναβάθμισε το μπακάλικο και το 'κανε σινιέ, σαν αυτά με τα βιολογικά φασόλια, 8,5 ευρώ το κιλό, που συστήνουν τα ένθετα θρασύτατα. Μήπως τελικά είναι καλύτερα και ασφαλέστερο να μείνουν οι φυλλάδες ρέπλικες του Βέγγου μικρομπακαλάκου και θυρωρού; Εξαρτάται -και- από 'σας το μέλλον. (μόττο του παρόντος μπλογκ από τούδε και στο εξής).

ΕΣΕΙΣ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΑΤΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ;

Τα κεντάκι φράιντ τσίκεν είναι εδώ και χρόνια τα στέκια των άστεγων των μεγαλουπόλεων, ενώ το Πάλπ Φίξιον, τοποθέτησε στην ίδια περίπου κατηγορία τα κάθε είδους φαστ-φουντ, οριοθετώντας τα ως τόπους των απελπισμένων και των περιθωριακών. Στην Ελλάδα η θέησ τους παραμένει αδιευκρίνιστη. Μπορεί να δει κανείς διαφορές ήδη από τη θέση όπου βρίσκεται το κάθε φαστφουντάδικο: στο Ίλιον, στην Εθνική Οδό, στη Μιχαλακοπούλου ή στο Σύνταγμα. Η περιοχή συνεπάγεται με τη σειρά της διαφορές στο κέφι των υπαλλήλων, την ένταση του φωτισμού, την ταχύτητα στην εξυπηρέτηση, την προθυμία, τον "σεβασμό" στον πελάτη.
Επί της ουσία όμως διαφοροποίηση δεν υπάρχει και η περιοχή από μόνη της δεν αρκεί για να αλλάξουν οι κανόνες. Τουλάχιστον όσο η ίδια κραυγή, "εσείς παραγγείλατε παρακαλώ;" ενώνει όλους τους κρίκους της αλυσίδας των διάφορων φαστ φουντ σε μια εναγώνια προσπάθεια να παραγνωριστεί η ποιότητα του αιτήματος/προτροπής προς τον πελάτη, πρκαλώντας την επιθυμητή σύγχιση ανάμεσα στην ευγενική εξυπηρέτηση όπως σε ένα οποιοδήποτε ρεστωράν, και τη βιομηχανικού τύπου, μαζική διεκπεραίωση του ταϊσματος των συρρεόντων μπροστά στα ταμεία ενός "ταχυφαγείου".

Την καλημέρα μου!

φαστφούντ, ταχυφαγείο, διεκπεραίωση

ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΧΟΡΟΓΡΑΦΟ

Έρχομαι απ' του μάλερ@ αλλά και αλλού το 'χω δει το φαινόμενο, να μιλάει ένας χριστιανός γι' αυτό που είναι!!! Ήτοι για τα σεξουαλικά του.
Όλα τα χρόνια ως κριτικός έμενα άναυδη που άκουγα καραπιπάρες τύπου "να τονίσουμε αυτό για το ρόλο της γυναίκας στο έργο μου" (ναι εμού του ιδίου άμα ντύνομαι Ζωζώ Σαπουντζάκη), "θέλω να δείξω την εξαιρετική γοητεία του θηλυκού και την έλξη που ασκεί στο αρσενικό (σε μια άλλη ζωή), "στόχος μου ήταν να δείξω τον πόνο από τον χωρισμό δύο ετερόφυλων ψυχών που έλκονται ακαριαία" (μ' άφησε ο Τάκης θα φαρμακωθώ), "το έργο βασίζεται σ' ένα προσωπικό βίωμα -δε θα αποκαλύψω περισσότερα" (τον γνώρισα στη Μύκονο go go boy σε μπαρ) και άλλα ευτράπελα.
Πες καλέ μου άνθρωπε, το έργο το 'κανα απάνω στην παραφορά για τον τέκναρο που χόρευε προχθες και κουνιότανε στη μπάρα (σκάστε), η ζώνη με το βουβάλι παραήτανε φανταχτερή, κι αυτός κομμάτι σνομπαρία, αλλά πάνω απ' όλα καλό παιδί να 'ναι κι ας πάει και το παλιάμπελο. Και άσε τα η ψυχή δεν έχει φύλο, μήπως έχεις διαβάσει και το Συμπόσιο (το κωλοβιβλίο, θα το κάψω, το άλλοθι της αδερφής της κρυφής) -το 'χω διαβάσει, συγκεντρώσου στη συνέντευξη, και σταμάτα να σαλιώνεις το φρύδι μαρή κάθε που περνάνε ηλικίες 17-25, και πολύ λέω.
Έστιν ουν χορογράφος, ο οποίος είχε πλακώσει τα μεγάλα νοήματα, τα θρησκευτικά, τα λιβάνια, έβαζε κι ένα καραμπανάλ θηλυκό icon στο κέντρο της πλοκής που δεν έδενε πουθενά, και κάποτε δεν άντεξα, λέω θα τα πω! και του 'γραψα -στο περίπου γιατί υπάρχουν κι οι μηνύσεις- "άστα ρε παιδί μου τα σαιξπηρικά και τα αγιωτικά, εσύ θες να βγεις ντραγκ-κουήν στη σκηνή, θες να σκηνοθετείς low streap-shows, σαν τα παπαδάκια τις σιγανοπαπαδιές, θες να τρως και καμιά μπάτσα. άσε λοιπόν την Παλαιά Διαθήκη, ή κάντην Το κλουβί με τις τρελλές, να περάσουμε όλοι μας καλά". Δε μου ξαναμίλησε, μη σώσει, ασήμαντος έμεινε ο ψεύτης.
Άμα σου γουστάρει να χορογραφείς το Φλωρινιώτη και να σε παίρνει μάτι η καρασωφεράντζα, κι εσύ να λες τα περί "να σας αναλύσω τον Ελύτη", ΟΚ, ανάλυσέ τον, αλλά μη σε τρώει η στέρηση και η υποκρισία, χορογραφείς αηδίες και ξεράσματα, βαρετά και ανούσια και μετά λες γιατί δεν απογειώνεται η καριέρα μου...Και δήθεν θα βάλω άντρα να κάνει τους γυναικείους ρόλους για να υπονομεύσω το κατεστημένο. Βρε ζώο, αφού το γλύφεις το κατεστημένο, το ξέρουμε, και τους άντρες τους βάζεις στη σκηνή επειδήδεν τους βάζεις υποκριτή πουθενά αλλού, οπότε τι θες και μισείς τους πάντες και ιδίως τις γυναίκες;
Κι έχεις γίνει απ' τα τριάντα "το καλό παιδί", όπως τα παλιά "γεροντοπαλλήκαρα" που τάχα μου δε βρήκαν την κατάλληλη για να αποκατασταθούν, έχεις τη νοοτροπία επαρχιακής γεροντοκόρης, στάζεις φαρμάκι και μαυρίλα, και φεύ! χορογραφείς γιατί τάχα μου έχεις έμπνευση, αλλά η αγ...τη η έμπνευση μυρίζει κατηχητικίλα, καημό και παρθενικές ονειρώξεις σε πολυκαιρισμένα κορμιά. μπλιαχ

ΑΥΤΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ...

...πάει καλά ή είχε βάλει σκοπό να το διαλύσει το μαγαζί;
Ότι πιάσει, σκατά γίνεται, ότι αγγίξει στάχτη και μπούρμπερη. Πάει καλά που θα έχει κατ' οίκον έρευνες και κάμερες; Αυτά τα είχε ο αντιτρομοκρατικός νόμος του Μπους, είναι με τα καλά τους οι άνθρωποι; Πιάνει ένα ζήτημα, έναν τομέα, τον διαλύει στα εξ ων συνετέθη και πάει παρακάτω, σαν το διάολο της Τασμανίας του Ντίσνευ. Ούτε πρόγραμμα, ούτε συνέπεια, ούτε συνέχεια, ούτε πολιτική! Μιλάει για ελαστική εργασία, αφήνει στο έλεος του κάθε λαμόγιου τους εργαζόμενους. Ούτε γυρνάει να κοιτάξει τι συνέπειες έχει η εξαγγελθείσα πολιτική, ούτε τι μέτρα χρειάζονται. Κάνει μια ενέργεια, λέει μια μαλακία, και άντε να ξεμπλέξεις μετά.
Άλλα λέει ο οικονομικός σύμβουλος, άλλα "διαρρέει" ο έτερος οικονομικός σύμβουλος, άλλα κανονίζει το κάθε εκδοτικό συγκρότημα, άλλα οι υπουργοί...Τι ξεφτίλα είναι αυτή; Και δυστυχώς υπάρχει περίπτωση να μείνει ατιμώρητη η ξεφτίλα γιατί απέναντι έχει τη Δαμανάκη και τον ΓΑΠ -αλοίμονό μας! Που παρουσίασε την πολιτιστική του πολιτική του Πασόκ, και ήταν λες και βγήκε απ' το χρονοντούλαπο: επιτροπές, καινούργιες επιτροπές, κι άλλες επιτροπές να επιτροπεύουν τις επιτροπές, η χαρά του λαμόγιου και του φαγάνα.
Πληρώνουμε φύλαξη και αστυνόμους για την Παναγιωταρέα, το Χριστοφοράκο, τους κουμπάρους...
Εσάς δε σας ενοχλούν αυτά; Δε νιώθετε τη ζωή σας να ευτελίζεται;

City Journal:
Χθες, 7:30 μ.μ. στη Ζαλοκώστα ο Σαμαράς. Λέω κι εγώ, πάει να δει τη Ντόρα; Αλλά, παρεκτός κι αν το 'κανε για ξεκάρφωμα, συνέχισε το δρόμο του το παλουκάρι.
Καλημέρα κυρίες και κύριοι!

Anger management by Bruce Lee

Καλό ε;
Το αφιερώνω στις στέλλα@ (τη νεότατη) και τανίλα@ (τη γηραλαιότατη).

Επίσης, δευτερευόντως: σε όσους με τσαντίζουν στο μετρό (αριστερά στις σκάλες, σπρώχνουν να βγουν και λοιπά μουλάρια ανεγκέφαλα)
σε όσους κλείνουν τον πεζόδρομο
στα μουλάρια με τα μηχανάκια στα πεζοδρόμια
και σε όσους έχω περιγράψει μέχρι σήμερα στα ποστ προγραφών (sic).

Κυριακή είναι, θα περάσει...

Η Κυριακή, το 'χω ξαναπεί, χρειάζεται κάτι δυνατό για να την αντέξεις. Κια κοίτα να δεις τι θυμήθηκα τώρα (μαζί θυμήθηκα κι άλλα πολλά, πάω λοιπόν να πιω καφέ, να παρατηρήσω τον κόσμο και να τα σκεφτώ).

ΑΠΟΡΙΕΣ...

...γιατί ανέλαβε πρωθυπουργός και αρχηγός αφού τον κουράζει το πράγμα;
...γιατί ρε άχρηστοι τον κουράσατε τον άνθρωπο με τα ασφαλιστικά σας, τις ληστείες, την προστασία που θέλετε, τις δολοφονίες των μπάτσων που δεν τις ξεχνάτε, τις τράπεζες που σας πίνουνε το αίμα και όλα τα σχετικά; γιατί ρε σεις δε σεβόσαστε τη θεση του και το αξίωμά του και δεν τον αφήνετε ήσυχο να φχαριστεί τρία κιλά παιδάκια ο χριστιανός με την ησυχία του;
...γιατί κάτι τάχα μου κάτι μεγαλοδημοσιογράφοι της πρώτης γραμμής (άει να μην πω) που συνοδεύουν υπουργούς σε ταξίδια ανά τον πλανήτη έρχονται μετά και μιλάνε για τα κατορθώματά τους, που συνίστανται στο να ρωτήσουν τον νυν υπουργό "μα γιατί δνε κάνατε κάτι υπουργάρα μου;" κι αυτός τους απάντησε -ακούτε ρε σεις και θαμάξτε- "μα εγώ τώρα ανέλαβα μη με ρωτάτε τι γινότανε πριν δυό μήνους, δεν ξέρω, αλλά έχω πυγουμή και θα τα φτχιάκσω όλα"...
...γιατί αφού η Ε.Ε. λέει ότι φταίνε οι επιλογές του οικονομικού επιτελείου και όχι η παγκόσμια κρίση για τα προβλήματα της Ελλάδας δεν τρώει μαύρο και δαγκωτό η κυβέρνηση;
...γιατί δέχεται ο κόσμος τις επιδρομές της εφορίας;
...γιατί λυπούνται τους δημόσιους υπαλλήλους; ποιά ήταν η τελευταία φορά που εξυπηρετηθήκατε χωρίς κόνξες, και πότε ήταν που δεν πήγατε λουλούδια σε κάποιον υπάλληλο επειδή έκανε το αυτονόητο και σας εξήγησε ακριβώς ποιά χαρτιά χρειαζόσασταν;
...γιατί πιστεύετε ότι ο ΓΑΠ κάνει για πρωθυπουργός και η Βάσω, η Μιλένα, ο Ραγκούσης, η Μαριλίζα, η Μαρία, ο Μπίστης και οι λοιποί είναι κατάληλλοι να κυβερνήσουν;

Περισσότερες απορίες αργότερα...
Καλημέρα!

They call it the "national anthem", I call it my anthem (almost).

ΕΠΕΙΔΗ...

...δεν είχα κέφια, έβαλα κάτι απλό και φωτογραφήθηκα.

ΚΙ ΕΠΕΙΔΗ...

...αυτό είναι ένα άκτιβιστ μπλογκ υπέρ της ισότητας, το παρόν βίντεο του genial Fatal, το αφιερώνω σε τυχόν τίποτις γκέι που μπορεί να μπάινουν εδώ -και ήμαρτον διότι όπως θα 'λεγαν και το Μεσαίωνα, άμα ήθελε ο Θεούλης να υπάρχουν γκέις (sic) θα το προέβλεπε ρητώς (το αυτό και για τα διαστημόπλοια, το Ινστιτούτο Παστέρ, την εξορία του Ντρέιφους, τα κουνούπια, τη σαλμονέλλα, το φίδι δαγκώνους-πεθάνεις, τον βάτραχο δαγκώνους-πεθάνεις-γελάσω (είδος της Αργεντίνικης πάμπας), τον Κώστα Χαρδαβέλλα, τον Άδωνι Γεωργιάδη (της Ευγενίας), τους Φόνους της οδού Μόργκ, τη μαιμού παρταρχίδιαμου (Μαδαγασκάρης), τον Εθνικό Κήπο, τους οδηγούς της Σκουφά (ήρθε η ώρα να αποκαλυφθεί ότι πίσω από τα σπασίματα αυτοκινήτων από κουκουλοφόρους βρίσκονταν αγανακτισμένοι φιλήσυχοι πολίτες που πήραν το νόμο στους γκασμάδες τους επειδή η δημοτική αστυνομία αγνοούσε τις γαιδουριές των οδηγών της οδού Σκουφά και πέριξ), το Δήμο Αθηναίων, το φυτό γλαδιόλα-βενάρδος-ο ληστήςμεταγαρούφαλα, το εστιατόριο ΦάεκαιΨόφα (στα Μέγαρα), τον κορκόδειλα κροκοντάϊλ-ροκ-βαλίτσαπολυτελείας, την εφορία, το ντελικατέσεν Πιάσεμάναμιαμερίδαφασόλιααπ'τασάπια (Ινδικά προϊόντα εισαγωγής), τον Κώστα Τουρνά, τον Πασχάλη, τη Βάσια Λόη (σ' ευχαριστούμε πάρα πάρα πάρα πάρα πολύ Σούλα Ματσακόνια που τίμησες με την παρουσία αυτήν εδώ την κωλοεκπομπή, την πανελιτζού Νανά, τον πανελιτζή μεγαλοδημοσιογράφο πρώην της Λιάνη-πώςτονλένε, την Ελληνική Θεαμάτων κι όλα τα κλουβιά με τις τρελλές στα γεράματα που ανεβάζει, τις παραστάσεις έργων του Ίψεν στην Αθήνα κ.ο.κ.)

ΤΟ ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Και πάλι από το αγαπημένο μας συγκρότημα, μια καταγγελία για τον ματσίσμο της γλώσσας, εν προκειμένω της Γαλλικής.
Enjoy! Γουρούνια!

FOUS TA CAGOULE (ΤΟ ΙΔΙΩΝΥΜΟ ΤΗΣ ΚΟΥΚΟΥΛΑΣ)

Αυτό το μπλογκ στην πρώτη σειρά της πολιτικής και των εξελίξεων, θέλει να κάνει ένα αφιέρωμα στο νέο Ιδιώνυμο -από τον καιρό του Μεγάλου Έλληνα Ιωάννη Μεταξά είχαμε να δούμε τέτοια πρωτοβουλία- της Κουκούλας.

Θέτουμε το θέμα μέσω των αδελφών μας Γάλλων που πριν από μας είχαν την έμπνευση να ασχοληθούν με τα θετικά της κουκουλοφορίας: να μην κρυώσει ο κώλος τους.

Κι αν λοιπόν, βγάλουμε τις κουκούλες και πέσουν έξω τα ασφαλιστικά ταμεία απ' τα φράγκα που θα φάνε οι φαρμακευτικές, ποίον το όφελος; Απορώ και ξύστε τα μου.

ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ

γιατί η ισόβια κάθειρξη, και είμαι κατά της θανατικής ποινής, αποτελεί τιμωρία για τον αιμομίκτη πατέρα της αυστρίας (αυτή η χώρα πιά, παράδοση τό 'χει να βγάζει περίεργους...)
Τέτοι εγκλήματα, όπως και της παιδεραστίας, είναι εγκλήματα κατά του πολιτισμού και της ανθρωπότητας, και θα έπρεπε να τύχουν ανάλογα αυστηρής τιμωρίας.
Δεν είναι απλά μια ληστεία, είναι ανατροπή όλων των δεδομένων ενός πολιτισμού χιλιάδων ετών, και η θανατική ποινή μια χαρά θα ήταν, όπως και στους κατά συρροήν δολοφόνους. Μετά από 47 φονικά, πόση επιδιόρθωση να γίνει στο χαρακτήρα ενός ανθρώπου που δεν αισθάνεται συμπάθεια, τύψεις ή οτιδήποτε άλλο για τους συνανθρώπους του; Εγώ δε θέλω απ' τους φόρους μου να ταίζονται οι Δουρήδες, και οι λοιποί όμοιοί του.
Ο Τρενέ, ο Σεβαλιέ, αν και αποσιωπώνται πλέον τα εγκλήματα, έχουν καταδικαστεί ή κατηγορηθεί για παιδοφιλία. Πρέπει, όπως και τα ονόματα των βιαστών, να δημοσιεύονται, πρέπει η βία να καταγγέλεται. Και μερικές φορές να τιμωρείται εξαιρετικά αυστηρά.

ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΜΠΛΟΓΚ ΚΑΝΕΙ ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ ΣΕ ΠΑΧΟΥΛΟΥΣ

Το χορευτικό με την κοιλίτσα είναι ό,τι πρέπει για τον μάλερ@ και τους ομοίους του.

Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Περιδιαβαίνοντας τον Τύπο, διάβασα τα ονόματα που "παίζουν" για αλλαξοκωλιές ανάμεσα στα κανάλια: όποιος απέτυχε ή κάηκε στο ένα, πάει στο επόμενο, αναβαθμιζόμενος (σε μεγαλύτερο) ή απλώς επιζών (σε μικρότερο).
Δεν καταλαβαίνω, δεν βγαίνουν καινούργια ψώνια; Γιατί πρέπει να έχει εκπομπή ο Κουίκ, η Διγενή, η Σκορδά, ο "Αντρέας" η Γερμανού, η Αλιμπέρτη, η Μανωλίδου και όλοι αυτοί οι τελειωμένοι και (συγ)καμμένοι;
Δεν τους βλέπει ο κόσμος παρά μόνο από ανάγκη αν βαριέται, αν εργάζεται ως τηλεκριτικός, αν είναι γριππωμένος, αν δεν έχει ζωή καθότι ήρθε και θα φύγει ως αμοιβάδα απ' αυτό τη γη.
Η Θρασκιά, η Χρουσαλά...δηλαδή, πού να αρχίσει κανείς και πού να τελειώσει...
Μέχρι η πανελιτζού της Σκορδά (ήμαρτον, υπάρχει και τέτοιο επάγγελμα) Νανά, βγήκε και λάλαγε στη βλαχάρα των Γκαλά τους θριάμβους της στη δημοσιογραφία. Τους ποιούς; σε τι; Ας απαντάει τώρα στα τηλέφωνα, και στις ερωτήσεις της Σκορδά, τύπου "το σουτιέν της Φώφης Πατσαμπούκα φαινότανε, ή μόνο η κυλότα Νανά μου;", κι ας λέει μετά αηδίες...

Έναν Πρωινό καφέ έχουν στον Αντέννα, και δεν είναι ικανοί να βρουν μια κωλοπετσωμένη να τον παρουσιάσει, κι έχουνε τη Λίτσα, γριά γυναίκα, να μιλάει με τις ώρες...Ή απλά, δεν καταλαβαίνουν ότι αυτά τα αστειάκια τύπου καφέδες, μπουζούκια και αηδίες, τελειώσανε, μαζί με τα θαλασσοδάνεια, και τις κυράτσες που μένανε σπίτι για να πηδηχτούνε με τον κουμπάρο, να πιούνε τριάντα καφέδες και να περιμένουνε το ζώο που καταδανείστηκε και πάει σε τρεις δουλειές (που τις έχασε) να γυρίσει σπίτι για να γκρινιάξουνε, και να πάνε στα μπουζούκια να φάνε το εορτοδάνειο. Ο Πρωινός Καφές απευθυνόταν στις χαμένες που τώρα θα τρώνε τσιπς και θα γίνουν υπέρβαρες χωρίς λεφτά για Μποντυλάιν και Πρίνου, που απαντούσαν σε ηλίθιες αγγελίες (200 ευρώ περιποίηση προσώπου δώρο, ελάτε να το πάρετε -ναι, ηλιθιες, παλάβωσε ο άλλος, κι άμα δεν πάρει άλλα τρία χιλιάρικα, θα σου κάνει εσένα διακόσια δώρο). Κι αν ο Άλφα με την ξανθοκυράτσα κάνει νούμερα, είναι γιατί οι άλλοι πατώσανε, και γιατί πριν την εκδικηθούν οι γελοίες για τα φύκια που τους πούλησε, και την κρεμάσουν στα μανταλάκια της AGB, θέλουν να τη δουν λίγο ακόμα, ως τελευταία ελπίδα και ανάμνηση της χρυσής εποχής των δέκα πιστωτικών καρτών του βουλκανιζατέρ ο Λάκης, και της κυράς του.