ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

Όλοι ανεξαιρέτως οι αρχηγοί των κομμάτων, εύχονται το ποσοστό των γυναικών που πολιτεύονται μαζί τους, να ήταν μεγαλύτερο. Να μπορέσουν μια μέρα να τις δουν σε θέσεις-κλειδιά (αλήθεια, τι τους εμποδίζει να δώσουν τα κελιδιά από τώρα;). Να αυξηθεί το ποσοστό συμμετοχής των γυναικών, ώστε το (κάθε) κόμμα να μπορέσει να διδαχθεί από την ευαισθησία, τις ξεχωριστές τους ικανότητες να βάζουν τάξη, την τρυφερότητα, την κλίση τους προς την κοινωνική αλληλεγγύη.
Περί της ευαισθησίας σας τα εξήγησα κι ελπίζω να τα εμπεδώσατε αγαπητοί μου, πρόκειται περί μύθου. Όσο για την "ικανότητα να βάζουμε τάξη", το αξίωμα είναι ανεπίτρεπτα ασαφές. Σε τι αναφέρεται λοιπόν ο (κάθε) αρχηγός όταν το διατυπώνει; Μήπως στη φυλογενετικά καθορισμένη ικανότητα των γυναικών να παίρνουν τη σκούπα, να τη στίβουν, που λέει ο λόγος, και να πίνουν το ζουμί; Σε αντίθεση με τον άντρα, που αν θελήσει βρ' αδερφέ να πιεί κάτι, στίβει μια πέτρα;! Άσε που κατά και μετά το στύψιμο και την πόση τοπν συνοδεύουν επιθετικοί προσδιορισμοί του τύπου "παλλίκαρος" και όχι "εξαιρετική νοικοκυρά" ή "φαίνεται από σπίτι" (όπως μαρτυρούν οι βούλες, το τρίχωμα και η θέση των αυτιών της "νοικοκυροπούλας").
Τοποθετούμενη πάνω στην "έμφυτη ικανότητά μου" να "βάζω τάξη", πιστεύω ότι άμα τον (κάθε) αρχηγό τον αρχίσεις στα υπερεντατικά μαθήματα, θα πει τα βιολογικά προκαθορισμένα χαρακτηριστικά, επίκτητες και κοινωνικά προσδιορισμένες, εκ των υστέρων αποκτώμενες δεξιότητες! Και επιτέλους, για να σταματήσει κάποτε η αποδυναμωμένη και γραφική παρουσία των ομοφύλων μου στη βουλή, είναι απαραίτητο να προηγηθεί ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών και δεξιοτήτων εντός του (κάθε) κόμματος. Που σημαίνει, τέρμα οι ποσοστώσεις και οι τάχα μου καλοσύνες, τόσο του αρχηγού, όσο και των ψηφοφόρων.
(c) highvoltagepress/hassioti