τω αγνώστω χορογράφω

"Αέρας η κορούλα σας, κυρία Λίτσα μου, αέρας!", αναφώνησε συγγενής χορογράφου στη μητέρα της καλλιτέχνιδος, η οποία προ ολίγης ώρας είχε εκτελέσει, κυριολεκτικά, ένα περιπαθές άμα δε και άτεχνο σόλο επί σκηνής.
"Αέρας" δεν ήταν το "κοριτσάκι" της "κ. Λίτσας", κάθε άλλο: αργό, βαρύ και αγύμναστο , περιφερόταν ώρα στη σκηνή, προσπαθώντας μάταια να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της τεχνικής αλλά και της δεξιότητας στην εκτέλεση των κινήσεων. ("Μπερδευθείς οι ψήφοι στην κούτα, εβγήκε σταρ ελλάς η φαφούτα¨, έγραφε γα παρόμοιες περιπτώσεις ο μποστ. Σαν να λέμε δηλαδή πάνω στην αναμπουμπούλα, όποιος πρόλαβε δήλωσε χορευτής-χορογράφος.) Το λάθος όμως δεν ήταν της κόρης της κ. λίτσας. Σύμφωνα με τη μητέρα: "αν τα πράγματα ήταν καλύτερα για το χορό σ' αυτή την έρημη τη χώρα, θα μπορούσε να μεγαλουργήσει και ο εν λόγω "αέρας", πλην όμως αντίξοες συνθήκες και η αχαριστία του κοινού βάρυναν επικίνδυνα πάνω στο ταλέντο και την τελική απόδοση της καλλιτέχνιδος". Περίπου έτσι ερμήνευσε η αγαθή μήτηρ την κατά την κατά τη γνώμη της χαμηλή απόδοση, σε σχέση πάντοτε με τις κολοσσιαίες δυνατότητες της κόρης της. Η φίλη που είχε εκφέρει το χαρακτηρισμό "αέρας" συμφώνησε κουνώντας το κεφάλι, και η μάνα συνέχισε με καμάρι αυτή τη φορά, την αφήγηση περί των στεναγμών και των βασάνων που υφίσταται χρόνια τώρα η κόρη της νυχθημερόν, λόγω της αφοσίωσής της στο χορό.
Άποψή μας είναι να πάψει να θυσιάζεται. Να παρατήσει ό,τι κάνει και να ζήσει μια φυσιολογική ζωή, να βρει μια δουλειά κανονική και να μην υποφέρει. Εκτός κι αν οι μικροαστικές ρεπροντυξιόν/χορογραφίες ενδιαφέρουν το κοινό (κάτι σαν τα αντίγραφα της Τζοκόντα ή τον λυπημένο κλόουν στο σαλόνι, το όλον με ενοχλητικά κίτρινο και μίζερο φωτισμό.) Κανείς όμως δυστυχώς δεν προέτρεψε την κόρη της κ. λίτσας προς την οδό της σωτηρίας, οπότε εκείνη, φεύ!, συνέχισε τις χορευτικές και χορογραφικές της προσπάθειες ακάθεκτη, μαζί με τους εξίσου άτεχνους συνεργάτες της. Υπό τα όμματα δε των συγγενών που είχαν καταφθάσει στο θεάτρο (με υπερηφάνεια στο ταμείο: "εμείς έχουμε εννέα προσκλήσεις! Ξαδέρφια βλέπετε!"). Η κατάθεση της ανθοδέσμης και των δακρύων συγκίνησης φίλων και κουμπάρων έγινε λίγο αργότερα, για να πραγματωθεί το περίφημο "Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει". Με βάση τα προαναφερθέντα, αν τελικά εμμείνει το ΥΠΠΟ στην απόφαση να καταθέτουν οι ομάδες χορού απολογισμό κερδών και αριθμό κοινού και εισιτηρίων με το κοινό να αποτελείται από σόγια, νονούς και κουμπάρους, , αντί στατιστικών και αποκομμάτων, μάλλον από πολλές εξ αυτών θα εισπράξει το εύστοχο σχόλιο: "Αέρας!"

Υ.Γ. Μην ανησυχείτε μπλογκοαναγνώστες μου, το ΥΠΠΟ δεν επέμεινε, και ο "αέρας" (κοπανιστός) ως συγγενής γνωστού πολιτευτού βρήκε θέση σε μεγάλη πόλη της βόρειας Πελοποννήσου (έχει και λιλιπούτειους καρναβαλιστές...")

(δημοσιευμένο στην Αυγή, 1/7/2001)