Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Περιδιαβαίνοντας τον Τύπο, διάβασα τα ονόματα που "παίζουν" για αλλαξοκωλιές ανάμεσα στα κανάλια: όποιος απέτυχε ή κάηκε στο ένα, πάει στο επόμενο, αναβαθμιζόμενος (σε μεγαλύτερο) ή απλώς επιζών (σε μικρότερο).
Δεν καταλαβαίνω, δεν βγαίνουν καινούργια ψώνια; Γιατί πρέπει να έχει εκπομπή ο Κουίκ, η Διγενή, η Σκορδά, ο "Αντρέας" η Γερμανού, η Αλιμπέρτη, η Μανωλίδου και όλοι αυτοί οι τελειωμένοι και (συγ)καμμένοι;
Δεν τους βλέπει ο κόσμος παρά μόνο από ανάγκη αν βαριέται, αν εργάζεται ως τηλεκριτικός, αν είναι γριππωμένος, αν δεν έχει ζωή καθότι ήρθε και θα φύγει ως αμοιβάδα απ' αυτό τη γη.
Η Θρασκιά, η Χρουσαλά...δηλαδή, πού να αρχίσει κανείς και πού να τελειώσει...
Μέχρι η πανελιτζού της Σκορδά (ήμαρτον, υπάρχει και τέτοιο επάγγελμα) Νανά, βγήκε και λάλαγε στη βλαχάρα των Γκαλά τους θριάμβους της στη δημοσιογραφία. Τους ποιούς; σε τι; Ας απαντάει τώρα στα τηλέφωνα, και στις ερωτήσεις της Σκορδά, τύπου "το σουτιέν της Φώφης Πατσαμπούκα φαινότανε, ή μόνο η κυλότα Νανά μου;", κι ας λέει μετά αηδίες...

Έναν Πρωινό καφέ έχουν στον Αντέννα, και δεν είναι ικανοί να βρουν μια κωλοπετσωμένη να τον παρουσιάσει, κι έχουνε τη Λίτσα, γριά γυναίκα, να μιλάει με τις ώρες...Ή απλά, δεν καταλαβαίνουν ότι αυτά τα αστειάκια τύπου καφέδες, μπουζούκια και αηδίες, τελειώσανε, μαζί με τα θαλασσοδάνεια, και τις κυράτσες που μένανε σπίτι για να πηδηχτούνε με τον κουμπάρο, να πιούνε τριάντα καφέδες και να περιμένουνε το ζώο που καταδανείστηκε και πάει σε τρεις δουλειές (που τις έχασε) να γυρίσει σπίτι για να γκρινιάξουνε, και να πάνε στα μπουζούκια να φάνε το εορτοδάνειο. Ο Πρωινός Καφές απευθυνόταν στις χαμένες που τώρα θα τρώνε τσιπς και θα γίνουν υπέρβαρες χωρίς λεφτά για Μποντυλάιν και Πρίνου, που απαντούσαν σε ηλίθιες αγγελίες (200 ευρώ περιποίηση προσώπου δώρο, ελάτε να το πάρετε -ναι, ηλιθιες, παλάβωσε ο άλλος, κι άμα δεν πάρει άλλα τρία χιλιάρικα, θα σου κάνει εσένα διακόσια δώρο). Κι αν ο Άλφα με την ξανθοκυράτσα κάνει νούμερα, είναι γιατί οι άλλοι πατώσανε, και γιατί πριν την εκδικηθούν οι γελοίες για τα φύκια που τους πούλησε, και την κρεμάσουν στα μανταλάκια της AGB, θέλουν να τη δουν λίγο ακόμα, ως τελευταία ελπίδα και ανάμνηση της χρυσής εποχής των δέκα πιστωτικών καρτών του βουλκανιζατέρ ο Λάκης, και της κυράς του.