ΠΑΙΔΙΑ...

...ντρέπομαι που θα το πω, αλλά χάζευα Αντέννα σήμερα το μεσημέρι (σκάστε ρε σεις για τη δουλειά το κάνω!) και αξάφνου, κει που ο Χάρης Ρώμας έκανε τις φούρλες, σταματάει ο έργος, πέφτει μια χλαπαταγή, τ' άλογο τ' άλογο Ομέρ Βρυώνη-θα σε χαλάσω ωρέ Μαλάμο Δράκο, κάτι κύβοι τρισδιάστατοι σαν του Παπατζόν στην τελετή ένερξης, και μέσα τσι κύβοι φωτιές σαν την Αποκάλυψη, ένα σκηνικό ντιπ Ευαγγελάτος, να το βλέπει ο τριχωτός τρίχας και να φχαριστιέται σαν το Νέρωνα, να το βλέπει κι ο θεατής και να του αλλάζουνε τα χρωμοσώματα να γίνονται τουρλουμπούκι σαν της φιλενάδας απ' το βορρά (Γιάννης Βόγλης-Λάκης Κομνηνός).
Κι ανταριάζομαι, και λέω ψυχραιμία, πρέπει αν καταγγείλω την διάτρητη κοινωνική συνοχή που μέσα από τη δημιουργία πανικού επιδιώκουν τα ιδιωτικά συμφέροντα των ΜΜΕ, και να θυμηθώ να εκθέσω και την ανάγκη προσδιορισμού του εν λόγω συστήματος κατά Βέμπερ και Ντυρκέμ, αλλά μετά έφαγα ηλιόσπορους (1 κιλό) και το ξεπέρασα, και λέω ας περιμένω να δω μετά την Βαγκνερική εισαγωγή (βλ. ποστ με όπερα I kill the wabbit) τι θα δούμε.
Και ήτανε αυτή που έχει πολύ παραλληλόγραμμη μούρη που νομίζω τη λένε Γιώτα και θέλει να είναι συνεπής Ευαγγελατική, με λιγότερη τρίχα, και έλεγε σαν τον Άνθιμο τα τρομερά νέα, είχε λέει χέσει μια γελάδα ψηλά κι αγνάντευε, κι ένας χαμηλοσυνταξιούχος ροβόλαγε με το Αλτσχάιμερ παρά πόδα και τραγούδαγε μήνα οι Τούρκοι έρχονται μήνα ο Λεβεντογιάννης; και διάφορα αναρχοφασίζοντα στοιχεία είχανε κλάσει πόμολα και σπάσανε περιγιουσίες.
Και κακώς συνέβησαν όλα αυτά, αλλά ο Αντέννας είχε μια χαρά γιατί τόσες μέρες το πιο άγριο που του συνέβη ήταν ο Μάικ Σκόφιλντ με τον ιδρώτα μια γύρα στο λαιμό και πουθενά αλλού -όλοι σ' αυτό το έργο ιδρώνουνε στη φανέλα και πουθενά αλλού- και τώρα του 'ρθε ωραία η ταραχή στο κέντρο της πόλης.
Εμένα πάλι μου θύμισε ένα έργο -δηλαδή πολλά έργα- άλλα μελλοντολογικά κι άλλα με μαφία, όπου λέει διάφοροι κακοί θέλανε να πέσει η αξία των σπιτιών και μετά τα κάνανε Malls και γελάγανε σατανικά δίπλα στην πισίνα με τη σαμπάνια στο χέρι και τα μαστουρο- ξέκωλα στο νερό, και ήρθε ο Τσαρς Μπρόσον και τους καθάρισε, όλους μέσα στην πισίνα. Και άλλα μελλοντολογικά όπου λέει η πόλη ήταν χωρισμένη σε επίπεδα, στα ποντίκια ήταν οι νέοι επαναστάτες, που τους γονιούς τους τους εξόρισαν τα μεγάλα συφέροντα, και πλέον η αθρωπότη ζούσε μαύρες μέρες και παρακολούθηση απ' το μεγάλο θείο, και η πλουτοκρατία είχε όσα ξέκωλα ήθελε και χρυσά ρολόγια σαν τον Ίμπν Σαούντ και πέταγε με αλεξίσφαιρα και οδήγαγε οικολογικά αν και δεν υπήρχε ούτε φύλλο, τα 'χε κάνει λεύκες και μπούρμπερη ο Κακλαμάνης του κόμματος Σαμαρά αν ενθυμείστε, που μοιάζει στον Καβάφη κιόλας, έτσι μου 'ρχεται να του κολλήσω ένα πενηντάρι (δραχμές) στο κούτελο και να του δώκω παραγγελιά, Δήμαρχε τραγούδα ένα πένθιμο Αλεξανδρινό για την πόλη που χάνεται...