Στα καφενεία όπου συχνάζουν «επώνυμοι» το μπότοξ συσσωρεύεται σε απάνθρωπες ποσότητες κάτω από τις παρειές και τα βλέφαρα των κυριών, το βαμμένο καφέ-ακαζού μαλλί των κυρίων προκαλεί στομαχικό ίλιγγο και το βλέμμα είναι γεμάτο κακία. Να φταίει το σεξ με όποιον έπρεπε και όχι με όποιον ήθελε;
Συχνάζουν όμως και ψυχολόγοι και ψυχίατροι που θα έπρεπε να τους είχε μαζέψει ο μπόγιας της επαγγελματικής δεοντολογίας, δημοσιογράφοι που καμαρώνουν δυσοίωνα πολύ για τα περιφειακά κανάλια που δουλεύουν και που στο χρηματιστήριο του επαγγέλματος έχουν την αξία «παλιόχαρτου», μετοχής που δεν την παζαρεύεις ούτε σ’ όποιον μισείς, λαικοί των δυτικών προαστίων που είπανε να πληρώσουν τον καφέ στην τετραπλάσια τιμή απ’ τη γειτονιά τους, για να κοιτάνε για λίγο τις «διασημότητες» να μπαινοβγαίνουν στο μαγαζί και να επιδεικνύουν μια σιτεμένη «δεύτερη νεότητα» στα πενήντα-κάτι, οξυζεναρισμένες «μούμιες» με φουσκωτά χείλια από κολλαγόνο μοσχαριού ή νεαρές που εμμένουν στο «μπλου-τσιπ» του ξανθού –ένεκα ο νότος και η επιθυμία του αντιθέτου από τα παραδοσιακά χρώματα της φυλής.
Όλοι, ως συνεπείς αγράμματοι και νεόπλουτοι πίνουν κακοφτιαγμένο καπουτσίνο και ανέχονται τα γκαρσόνια που σέρνονται μια και έχουν γράψει χιλιάδες μέτρα με το δίσκο ανάμεσα στα μικρά νάζια των «διασήμων», και τό ‘χουν πλέον φιλοσοφήσει το επάγγελμα και τις υποχρεώσεις που εκπορεύονται απ’ αυτό. Ως εκ τούτου το σερβίρισμα του τοστ γίνεται βαρύ κι ασήκωτο καθήκον για τον αυτοδίδακτο στωικό που «έχουνε δει πολλά τα μάτια του...» Κι εκεί θα μείνει, να «πουλάει» ιστορίες «διασημοτήτων» και μικρά μυστικά που άκουσε και που θα ‘χει πασπαλίσει με τη θολούρα της μέτριας αντίληψης και των απωθημένων του, σε λαικά ανεπάγγελτα τεκνά από την ίδια συνοικία με τον ίδιο, αλλά χωρίς την μακρόχρονη τριβή με τις κομψές επιθυμίες των «επωνύμων».
15/1/2007
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου