Μετά το φιάσκο της Θεσσαλονίκης Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 1997, (όπου η φιλοξενία ήταν grandiose, το πολιτιστικό μέρος ανάξιο λόγου, η ανοργανωσιά υπόδειγμα για τις επερχόμενες γενεές και τα ξενύχτια και τα πάρτυ απανωτά), ήρθε και η Πάτρα να κλείσει σεμνά, ταπεινά και «κλαίουσα» την καριέρα της ως πολιτιστική πρωτεύουσα...της Αχαίας –γιατί για παραπάνω δεν συζητείται. Με έναν προγραμματισμό –πλην ελαχιστοτάτων εξαιρέσεων- που θα τον ζήλευε από άποψη βαρεμάρας και προβλεψιμότητας και το τοπικό πανηγύρι της Δώθε Παναγιάς 1982, θα μείνει στην ιστορία ως η πιο αθόρυβη (με την κακή έννοια), ασήμαντη, επαρχιώτικη και άτολμη Ευρωπαική Πολιτιστική Πρωτεύουσα. Παιχνιδάκι στα χέρια «σημαντικών προσωπικοτήτων της πολιτιστικής ζωής του τόπου», δεν κατάφερε να γίνει κάτι περισσότερο από το συντομότερο ανέκδοτο της χρονιάς που πέρασε. Στην Ελληνική επικράτεια φαίνεται ότι οι Πολιτιστικές Πρωτεύουσες καθώς και εκείνοι που τις διοικούν και προγραμματίζουν τα καλλιτεχνικά γεγονότα, έχουν την αξία των «Μις» των καλλιστείων όπως τις περιέγραψε ο Μποστ, (ενδεχομένως δε, επιλέγονται με ανάλογο τρόπο): «...και μπερδαιψάντον των ψήφον στην κούτα, εβγήκε Σταρ Ελλάς η φαφούτα...»
To BHMA, 10/1/2007 (πρώτη δημοσίευση)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου