Η κ. Δήμητρα Λιάνη-Παπανδρέου, μου προκάλεσε μια σχετική λύπη στην (επετειακή;) εκπομπή της κ. Παναγιωταρέα, στην οποία ήταν προσκεκλημένη, προκειμένου να διηγηθεί για άλλη μια φορά, (προσεκτικά και χωρίς λόγιες «προσμίξεις» στην κουβέντα της), το μεγάλο και ασίγαστο πάθος της για τον (ερωτικό) πρόεδρο, τις στιγμές στο Χέρφηλντ, την ανησυχία της για τον βρώμικο εναντίον της- κ.ο.κ.
Τώρα που ο Αείμνηστος κρίθηκε –κάπως- απ’ την Ιστορία –έστω και ψιθυριστά- ο ρόλος της κ. Παπανδρέου ξεθωριάζει, «αναγκάζοντάς» την να αρκεστεί σε μια –γραφική- επετειακή εμφάνιση, για λόγους τηλεθέασης, μήπως και ο χρόνος που αμβλύνει τα συναισθήματα και τις εντυπώσεις, την οδηγήσει σε «κίτρινες» αποκαλύψεις, σε μερικά ακόμη κουτσομπολιά που να ταιριάζουν με όσα κατά καιρούς διέρρευσαν στον Τύπο. Με στιγμή πτώσης έμοιαζε σε πρώτο επίπεδο η συνέντευξη, μια μεγαλοπρεπέστατη «ταφόπλακα» που θα χρειαστεί πολύς χρόνος και δουλειά από την κ. Παπανδρέου για να αναστρέψει τα «αποτελέσματά» της.
Εκτός και αν η παρουσίασή της αυτή, στόχευε στην πολυπόθητη ανεξαρτητοποίησή της, και στην τοποθέτηση της εν λόγω «ταφόπλακας», μια και καλή, στο έπος της σχέσης της με τον Αείμνηστο. «Αλουστράριστη» εμφάνιση, φτωχή σε σχέση με τη βίλλα, σημαίνει έξυπνη αλλαγή προφίλ και πορείας. Έστω κι αν αυτή πρέπει να περάσει μέσα από τον δύσκολο δρόμο που λέγεται «Σουβλάκια και στεφάνια για τον Πρόεδρο».
Αυγή, 2001
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου