Είναι λοιπόν περίεργο, αλλά υπάρχουν ακόμη περιπτώσεις γύρω μας που μοιάζουν να βγήκαν από άλλες εποχές. Και εξηγούμαι: αναφέρομαι στις χοντρές μαμάδες με τις παχουλές θυγατέρες στη μετεφηβική ηλικία, που κλείνουν τα πεζοδρόμια των εμπορικών δρόμων, καθώς έχουν «έρθει να ψωνίσουν» για το (μεγαλύτερο ή το μόνο) νεαρό θήλυ της οικογένειας, που βρίσκεται, για τα δεδομένα του 1930 ακόμη σε ισχύ στο ισχνό μυαλουδάκι της μητρός, στην ιδανική ηλικία για τον υμέναιο…
Η συμβολική κατάληψη του πεζοδρομίου καθώς αναποφάσιστα τα θήλεα συζητούν για τα παπούτσια που θα κολακέψουν τον ζουμπουρλούδικο αστράγαλο της θυγατρός (που θα στρογγυλοποιηθεί και φουσκώσει μετά τις μάσες που θα ρίχνει η νεαρά άπαξ και ο φόβος της αγαμίας περάσει), έχει τη σημασία του, και νομίζω ότι έγκειται στη διαδικασία προβολής και διαφήμισης των προσόντων της κόρης, που σαν καλό εμπόρευμα ζητάει περίοπτη θέση στον πάγκο του μικροπωλητή.
Η μητέρα, ως μικρέμπορος που πρέπει να αγωνιστεί για να ξεπουλήσει τα αγαθά, και με όλο το βάρος του ανταγωνισμού των πολυπληθών μικροπωλητών γύρω της, αναπτύσσει μια στάση ανταγωνιστική, έτοιμη να «σπρώξει» που λέει ο λόγος, για να περάσει μπροστά, να κερδίσει το βλέμμα του περαστικού και τον οβολό του, και να «ξεπουλήσει».
Δεν είναι αίσχος μόνο το γεγονός ότι οι γυναίκες γεννιούνται ως πραμάτειες, είναι που γεννούν τα θηλυκά τους τέκνα ως πραμάτειες –που πρέπει να ξεφορτωθούν πριν σαπίσουν και τα δώσουν όσο-όσο. Τόσο και τέτοιο επιχειρηματικό δαιμόνιο, είναι ν’ απορεί κανείς που δεν αξιοποιείται με τρόπο που να καταργεί την ανελευθερία και το δουλεμπορικό, μεταπρατικό πνεύμα «από άνθρωπο σε άνθρωπο», ή μάλλον από θηλυκό σε θηλυκό.
Αυγή, 2004
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου