ΑΝΤΥ ΓΟΥΩΡΧΟΛ

Η μεγαλύτερη πλάκα που έγινε ποτέ εις βάρος της τέχνης, είναι τα έργα του Άντυ Γουώρχολ. Στριμόκωλες επιδείξεις ενός ψυχαναγκαστικού, με δυνατότητα παρέμβασης μικρότερες του μηδενός σε οτιδήποτε άλλο εκτός απ’ τον τραπεζικό λογαριασμό του Άντυ. Επαρχιώτικη κακομοιριά με πορτραίτα που θα ζήλευε να τα έχει ως χαρτί περιτυλίγματος κάθε παντοπωλείο και hardware store των βλαχο-μεσοδυτικών πολιτειών των ΗΠΑ. Κι αυτό δεν είναι επουδενί απόδειξη της εμπέδωσης του λαικού ή του δημοκρατικού στην τέχνη.

Το να πουλάς την ηλίθια φάτσα της Μαίριλυν, ενός λαικού ειδώλου, βαμένης με χρώματα ροζ και χρυσά σαν παραλήρημα τάχα μου μιας νέας θρησκείας, μόνο σε γκέι που δεν έχουν βρει το δρόμο τους μέχρι το κοντινότερο ντραγκ-σόου μπορεί να βρει ανταπόκριση.

Όσο για το «Μπρίλλο», η τέχνη του ήταν ακριβώς αυτό! Ένα αναγνωρίσιμο label με αντίστοιχη αξία και διάρκεια χρήσης: «αυτήν ξέρετε, αυτήν εμπιστεύεστε». Οι καταναλωτές το ‘πιασαν το μήνυμα –φυσικά. Ο Άντυ-Unilever έπεισε το κοινό ότι η τέχνη του ξέπλενε το νεοπλουτισμό τους και τα απωθημένα τους για τέχνη στα μέτρα τους, αρκεί να πλήρωναν πρόθυμα ένα star product. Από τους ίδιους εξαρτιόταν να μην ξεπέσει στα dogs της τέχνης: αυτό ήταν το συμβόλαιό τους, αλλιώς θα γινόταν και το γούστο τους –και τα λεφτά που σπατάλησαν- dogs. Ο «κύκλος ζωής του προιόντος» (PLC) ρυθμίστηκε μια και καλή με ένα εξαιρετικό deal απ’ τον δαιμόνιο και τσιγκούνη Άντυ.

15/1/2007