HASTA LA VISTA...!

Παίδες, αναχωρώ για ένα δεκαήμερο ξεκούρασης, θα γράφω όποτε μπορώ, αλλιώς θα τα πούμε αρχές Αυγούστου.

Μπάαααααι!!!

Νατάσσα

ΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΣΟΦΟΙ

Πόσο με εκνευρίζουν οι εκάστοτε γεροντάρες προεδροι της δημοκρατίας, που έχουν το ακαταλόγιστο, δεν πα' να μην έχουν υπάρξει πραγματικά σημαντικοί, να υπήρξαν ημιαποτυχημένοι, λύσεις ανάγκης και άλλα συναφή, άμα εκλεγούν, σπεύδουν όλοι να προσκυνήσουν τη σοφία τους (...) και να αναγνωρίσουν χάρες, που όταν οι πρόεδροι ήταν πολιτευόμενοι ή άλλο τι, ουδείς έβλεπε επάνω τους.
Ο νυν πρόεδρος το 'χει παρακάνει με τις νουθεσίες. Είναι και παλιό πασόκ, εκείνο το φρικαλέο του Ανδρέα, και το 'χει δει σοβαρός πολιτικός στα σοφά στερνά του. Μιλάει σαν παραπολιτική στήλη, είναι και μονίμως ξυνός, λες και είναι αντιπολίτευση και τον βάλανε να συγκατοικήσει με κυβέρνηση που δεν του κάνει. Πιο ξυνισμένο γέρο δεν ξανάδαμε στη θέση αυτή. Καθώς επίσης και τόσο αβυσσαλέο γλύψιμο. Σιγά τον τρομερό πολιτικό δηλαδή που ξαφνικά παριστάνουν όλοι ότι τρέμουν την πολιτική του σοφία και τις περγαμηνές. Καμαρίλα παπανδρεική...

Ο ΚΡΕΤΙΝΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Δε φαίνεται καλά στη φωτογραφία, αλλά είχε κλείσει το άνοιγμα, αναίσχυντα, και έπρεπε οι πεζοί να κατέβουν στο δρόμο. (Μιχαλακοπούλου κοντά στο Χίλτον).

ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΘΕΜΑ...;

Από τα αρχεί(δ)ια του Φόρειν Όφις και το σημερινό ποστ.

(Εντωμεταξύ ενός λεπτού γέλιο για το γάιδαρο της σημερινής μέρας, που έλαβε το αυτοκόλλητο το σωστό, καθότι πάρκαρε όπου του γούσταρε, με πινακίδες ΙΗΤ7191. Τον παραδίδω ίνα σταυρωθεί ο γελοίος, διότι είχε κλείσει με το ρημάδι του το μοναδικό άνοιγμα του πεζοδρομίου στη Βασ. Αλεξάνδρου, προς το Κάραβελ, αλλά από την απέναντι πλευρά, πλησίον της Μιχαλακοπούλου.)

Η Ν.Χ. λοιπόν, μου εκμυστηρεύθηκε ότι έχει δει πλείστες όσες φορές μέρη -μια φορά και πολύ μεγάλο μέρος- κειμένων της σε αρθρίδια "συναδέλφων" της. Ευτυχώς που τα γραπτά μένουν, και κατά τη μέθοδο της ελληνικής -αλλά και της ξένης αστυνομίας- έχει έναν ωραίο φάκελλο με τις κλοπές. Δεν είναι αστείο, είναι κάπως σαν να γυρνάς σπίτι σου και να τα βρίσκεις μαντάρα απ' τους κλέφτες. Είναι άθλιο γιατί κάποιος βουτάει κάτι, προφανώς απαξιώνοντας το πνευματικό δημιούργημα ενός άλλου, τη γνώση και τη δουλειά και την αγάπη -του άλλου- για το αντικείμενό του.
Μια από τις κλοπές είναι και λιγάκι ανέκδοτο, οπότε την αφηγούμαι:
Στη σχολή που δίδασκε θεωρία η Ν.Χ. υπήρχε και ένα προπαρασκευαστικό το λεγόμενο, τμήμα, που έκανε όμως μόνο πρακτικά μαθήματα για τις εξετάσεις της επόμεης χρονιάς. Κάποια στιγμή, η δασκάλα του μπαλέτου, θέλοντας να δει και τι άλλες δυνατότητες είχαν τα υποψήφια όντα, τους έβαλε μια γραπτή εργασία, να γράψουν κάτι για ένα έργο του μπαλέτου, ιστορικά και ερμηνευτικά, αλλά απλά, κι συγκεκριμένα τη Ζιζέλ.
Εντελώς τυχαία, αχ! τι σου είναι το τυχαίο, σώζεται κόσμος μ' αυτό, έπινε καφέ στο σαλόνι των καθηγητών η Ν.Χ., και μπάινει η δασκάλα του μπαλέτου. Μετά από διάφορες σαχλαμάρες, της λέει, "ξέρεις, έβαλα μια εργασία, μπλα μπλα μπλα, και τα αποτελέσματα είναι τουλάχιστον απογοητευτικά. ΕΚΤΟΣ, εκτός το τονίζω, από μια, η οποία είναι δομημένη, με επιχειρήματα, και δείχνει τεράστια ωριμότητα. και να σου πω κάτι; Στο τελευταίο μέρος δάκρυσα, είναι πολύ συγκινητικό και ωραία γραμμένο."
"Μπορώ να τη δω; Αν είναι έτσι, μ' ενδιαφέρει πολύ. Θέλω να δω ποιό παιδί την έγραψε."
"Κοίτα, είναι λίγο μεγαλύτερος αυτός ο υποψήφιος από τους άλλους, αλλά του δίνουμε μια ευκαιρία, ίσως γι' αυτό να είναι και τόσο διαφορετική η εργασία του."
"Καλά ρε παιδί μου, δεν έχω ρατσισμό αν είναι μεγαλύτερος, δώσε μου την εργασία να ρίξω μια ματιά..."

Την πήρε την εργασία, και άρχισε να τη διαβάζει.
Και καθώς της διάβαζε, κάτι της θύμισε.
Και καθώς της θύμισε, έγινε μπλε, πράσινη, κόκκινη και μετά ροζ με πράσινες βούλες.
Και μετά γέλασε.
Και μετά ήθελε να κλάψει.
Και μετά θύμωσε πάαααααρα πολύ. Αλλά δε μίλησε, το έφτασε μέχρι το τέλος.
Οπότε και λέει στη δασκάλα:
"Σ' αυχαριστώ για τα καλά σου λόγια Μ. μου, πραγματικά δεν ξέρω τι να πω. Βεβαίως επειδή αυτό το κείμενο ήταν παραγγελία για το Μέγαρο Μουσικής, πληρώθηκε και καλά, οπότε έχει βγάλει και τον κόπο του. πάντως, να 'σαι καλά για όσα είπες. Τώρα μηδένισέ τον, ή/και δίωξ' τον για να μην του πάρει ο διάολος τον πατέρα."
Αφού η Μ. έμεινε κόκκαλο, και ντράπηκε και προσβλήθηκε, ετεροχρονισμένα, για την απάτη, παρακάλεσε να του δοθεί μια ευκαιρία.

Το εν λόγω ελληνικό καμάρι, πέτυχε στις εισαγωγικές. Και έφτασε στο α' έτος. Και συναντήθηκε με τη φίλη. Που περίμενε την απολογία του. Που δεν ερχόταν. Μάλιστα το παλουκάρι έβγαζε και γλώσσα. Είχε και απαιτήσεις, αν και μετριότατος, για βαθμό. Και πώς ήρθε το πράγμα, και τον κάλεσε σε απολογία η Ν.Χ. -δεν λέω όλες τις λεπτομέρειες.
Και κάθεται απέναντι, και λέει "τι με θέλετε;"
"Να συζητήσουμε για μια ωραία εργασία με θέμα τη Ζιζέλ".
Κόκκινος.
"Ξέρετε...είχαμε την εργασία, δούλευα και δεν είχα χρόνο, χρειαζόμουν μια λύση, βρήκα το κείμενό σας και μου έκανε (!!!), οπότε σώθηκα. Ξέρετε περνούσα φάση τότε" (α παπα, τι άθλιο κλισέ!)
"Και γιατί δεν μου τηλεφώνησες να ζητήσεις βοήθεια, γιατί δεν πήρες μικρά μέρη αναφέροντας την πηγή, αλλά το πήρες ολόκληρο;"
"Γιατί δεν είχα χρόνο για τέτοια (!!!)"
Εντωμεταξύ ο λεβέντης είχε τσαντιστεί και το 'ριξε στο γλύψιμο, για να τελειώνει μια διαδικασία που τη θεωρούσε κουραστική, ένα ξαφνικό πρόβλημα που θα ήθελε να κάνει μαύρο στο ξύλο όποιον του το δημιούργησε.
'Έχεις να πεις κάτι; Ξέρεις ότι σύμφωνα με τον κανονισμό μπορώ να ζητήσω την εκδίωξή σου;"
"Μα γιατί; Τι έκανα; Για ένα τέτοιο πράγμα; Εγώ ξέρετε είχα ανάγκη μπλα μπλα μπλα..."

Δε θα κουράσω με λεπτομέρειες. Ο λεβέντης έφυγε εντέλει γιατί ήταν ένα απείθαρχο ντουβάρι. Θα μου πείτε εδώ κλέβουν οι καθηγητές πανεπιστημίου, οι συνάδελφοι και πολλοί άλλοι. Ο ελεεινός αυτός γάιδαρος απλά βιάστηκε να ακολουθήσει την πεπατημένη...

ΚΛΕΒΩ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ (επαγγελματικά)

Μια και πέρασαν 40 χρόνια, το Φόρειν Όφις (ο γνωστός και φαμακερός όφις), ανοίγει άλλο ένα κεφάλαιο καλλιτεχνικής εμπειρίας. Και όχι μόνο...Η έρευνά μας, ακουμπάει κι άλλα επαγγέλματα. Πλησιάσαμε την κ. Ν.Χ. και μας είπε μια εμπειρία της από τον εργασιακό χώρο.

Ήτανε λέει 15 χρόνια πριν, σε περιοδικό μεγάλης κυκλοφορίας, το οποίον άρτι αφιχθείς και εργένης η κοπέλα από Λόντρες, Παρίσια, Βουδαπέστες, είπε να αποκατασταθεί επαγγελματικώς. Έφτιαξε τα Βιογραφικά της, πήρε βαθιά ανάσα, ξαναμουρμούρισε τις απαντήσεις εκτάκτου ανάγκης-καλέσατε 112, άμα τη στριμώξει ο μπόσης, και πήρε σβάρνα να χτυπάει πόρτες. Το οποίον δεν είναι και κυριολεκτικόν, αλλά λέμε. Πήρε, λόγω που της άρεσε το δημοσιογραφικόν -ας πούμε- λειτούργημα, ορισμένα περιοδικά, καταρχήν, να δει αν υπάρχει κενή θέση γι' αυτό που την ενδιέφερε, και αρχίνισε τα τηλέφωνα.
Σ' ένα μαγαζί της απαντήξανε, ελάτε και ψάχναμε ένα κορόιδο να μας γράψει κατιτίς. Συμπαθητικά πλερώνανε, μπράβο της είπανε, όλα καλά. Βαρεί κάτι μέρες αργότερα από την αρθροπαράδοση το τελέφωνο, και της λένε παίρνεις εσύ τη θέση τάδε, η προηγούμενη απαρατήθηκε -για λόγους που δεν είναι της παρούσης (ούτε και της απούσης).
-Θα με προσλάβετε με ωράριο;
-Όχι, καθότι δύσκολον, και οι καιροί, και η οικονομία την σήμερον, με το κομμάτι...
Άειντε με το κομμάτι και σιχτίρ θα δούμε. (Δεν πήγαινε κι αυτή μέρα-παραμέρα να πίνει καφέ και να θαυμάζει τη διευθύντρια; Θα είχε χιλιοδιοριστεί, μα το Θεό!!!)
Μια μέρα λοιπόν, επειδή ήθελε να κάνει και όνομα με το σπαθί της κι όχι με το μ...ί της, πρότεινε κάτι θέματα. Ένα απ' αυτά ενδιέφερε την επικεφαλίδα του πολιτιστικού, της λέει λοιπόν, όρμα και κάν' το και θα σε ποστηρίξω να μπει.

Το φτιάχνει λοιπόν στην εντέλεια, όλα ωραία, αλλά ο πιο επικεφαλίδος διευθυντής τσίνισε, είπε όχι τώρα, αργότερα, και να φάει από πληρωμή τα ποδάρια της η συγγραφέας. "Ά και πείτε της κι ένα μεγάλο μπράβο, ένεκα ο ηρωισμός...μπλα μπλα...η πατρίς...μπλα μπλα..." Είπε να γαμοσταυρίσει η Ν.Χ., αλλά δεν το 'κανε, σάματις όμως δεν έκρυβε και καλά το αίστημα, γιατί διορισμό δεν πήρε ποτές. Τελοσπάντων, είχε τύχει να μιλήσει για το άρθρο, εντελώς έξω από τη συνήθη και μόνιμη πρακτική της, με έναν από τους συνεντευξιασμένους καλλιτέχνες, κι επειδή ξυνότανε και ήτανε στις καλές της, είπε να του διαβάσει και αποσπάσματα -που δεν το 'χε κάνει ποτέ ούτε και το ξανάκανε. Άλλά ευτυχώς που το 'κανε τότε.
Εντωμεταξύ, πάει στο άντρο του περιοδικού και λέει στην επικεφαλίδα, "περικαλώ μου δίνετε τον άρθρο, καθότι μου λείπει;" "Ναι" λέει η άλλη, ανεξιχνιάστως μέχρι σήμερα αν υπήρξε ειλικρινής, και ψάχνει, ψάχνει, ψάχνει σε συρτάρια και σε αυλές, τίποτας το άρθρο. Της λέει λοιπόν, "δεν το βρίσκω, αλλά είμαι σίγουρη ότι το είχα στο συρτάρι μου, δεν ξέρω τι έγινε, ίσως το πήρε κάποιος να του ρίξει μια ματιά, αν και απίθανο μου φαίνεται, άμα το βρω θα σε πάρω τηλέφωνο." "ΟΚ."

Καμμιά βδομάδα αργότερα κι ενώ έξυνε ότι ήταν για ξύσιμο η Ν.Χ., χτυπάει το τηλέφωνο και είναι ο καλλιτέχνης που είχε ακούσει πώς θα γινόταν το άρθρο, και του είχε καλαρέσει. "Να σου πω...", της λέει. "Πήρες εφημερίδα σήμερα;" 'Όχι!" "Να πάρεις, αλλά όχι όποια κι όποια χρυσό μου, την Καθημερινή να πάρεις." "Αφού εγώ δεν παίρνω Καθημερινή ρε συ..." "Σήμερα θα πάρεις, και πάρε και τρία υπογλώσσια πριν την ανοίξεις στη σελίδα 17, διότι θα σου 'ρθει ζντούφος." "Κλείσε και τα λέμε!" Παίρνει η Ν. την Καθημερινή λοιπόν, και να 'σου ίδιο κι απαράλλαχτο το άρθρο, αλλά με άλλη υπογραφή. Η μπαμπόγρια που το 'κλεψε από τα πλέον άσχημα και ατάλαντα σκατά, δεν είχε νοιαστεί ούτε τη σειρά να αλλάξει. Πού το βρήκε; Μα ήταν στο ίδιο γραφείο με την επικεφαλίδα του πολιτιστικού του περιοδικού...
Ξανά συζήτηση με τον καλλιτέχνη στο τηλέφωνο, που δεν ήθελε να μπλεχτεί σε τίποτα, καθότι στο ξεκίνημα και τα ζύγιασε ότι η άλλη, τη στιγμή εκείνη, ήταν πιο του συμφέροντός του, οπότε κήρυξε το "ειρήνη υμίν και ό γέγονε γέγονε." I don't think so.

Δεν θα πω περισσότερα εκτός από ένα συμβάν με την εν λόγω μουνοπανίδου: η κλέφτρα κρυβόταν και δεν κοίταζε την Ν.Χ. στα μάτια όποτε συναντιόντουσαν, (και χέστηκε ο Πολύδωρας, αλλά σήμαινε ενοχή, γι' αυτό έχει αξία), και μετά από κάποια χρόνια, έβαζε να τη συστήσουν στην Ν.Χ. κοινοί γνωστοί. Η οποία κάθε, μα κάθε φορά την κοίταζε με απορία και της έλεγε "Γνωριστήκαμε; Μμμμ...Για να το λέτε...Αλλά εγώ δεν σας ξέρω, δεν σας θυμάμαι. Και φυσιογνωμίες δεν ξεχνώ ποτέ, αν ήξερα ποιά είστε θα σας θυμόμουν οπωσδήποτε..."
Το ίδιο άθυρμα, είχε το θράσος να υπογράφει με άλλη ιδιότητα από την υποτιθέμενη της ειδικότητάς της για να παίρνει τζάμπα προσκλήσεις και να γράφει και για τομείς όπου έχει μαύρα μεσάνυχτα.
Αλλά οι περισσότεροι κριτικοί δεν είναι έτσι στην Ελλάδα; Αυτοδίδακτοι τεμπέληδες, ανεπάγγελτα όρνεα χωρίς διάθεση να δουλέψουν, που έκαναν επάγγελμα αυτό που νόμιζαν ευκολία τους. Το λέω εγώ, που είμαι κριτικός και το επέλεξα, αφήνοντας κάτι άλλο. Αλλά είναι άξιοι των "πελατών" τους, αν θυμάστε και το προ-προηγούμενο ποστ (με τις επιχορηγήσεις), που ενίοτε είναι πελάτες κανονικοί, και το απολαμβάνουν και οι δυο πλευρές. Κι ας λένε...Κι ας σκίζουν τα ιμάτιά τους αμφότεροι...Μιλώ εκ πείρας 15 ετούς...

ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ...

Τσίμα-τσίμα μπορεί να της έρθει της Αυγής η αλλαγή, ελπίζουμε να μην την ξυρίσουν Σύριζα...


Υ.Γ. Αχ, κι όταν έλεγε κανείς περί αναγκαίων αλλαγών, δώσ' του και άκουγε ά μη γύρευε μαλακίες...Τι ωραία που έρχεται αυτό το πε΄ριφημο "πλήρωμα του χρόνου..."

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧNΙΚΕΣ

Εσείς βριζόσαστε λόγω της δουλειάς σας τόσο πολύ όσο οι άνθρωποι των καλλιτεχνικών; (Μη βισατείτε να απαντήσετε, σκεφθείτε πρώτα...)

Ήμανε που λέτε στην επιτροπή επιχορηγήσεων του ΥΠΠΟ, έχουνε περάσει κάμποσα χρόνια, μπορώ να μιλήσω πλέον -σαν τα αρχεία της ΣΙΑ, που ανοίγουν μετά από 40 χρόνια...
Τελοσπάντων, Γνωμοδοτική ήταν το επίσημο όνομα αυτής της επιτροπής -λες και είχε διάθεση να έχει άλλη γνώμη, τελική, ο υπουργός, που βαριότανε και να ξυστεί και μέτραγε μέρες μέχρι να λήξει η γαμημένη η θητεία και να φύγει να πάει σπίτι του αξιοπρεπώς ή σε άλλο υπουργείο βρ' αδερφέ...
Να μην τα πολυλογώ, είχαμε νια βολά μια συνεδρίαση, και ρίχνω τον άσσο στο τραπέζι, λέω "πολλά σε λίγους"-τα ρέστα μου.
Πετιέται μια αιωνόβια από απέναντι, και λέει "δικαίωμα".
"Γιατί περικαλώ;" της λέω.
"Γιατί χγυσό μου είσαι σκληγή. Οι άλλοι τι θα κάνουν;"
"Να βρούνε μια δουλειά της προκοπής ή να πάνε για βρούβες μαντάμ. Εγώ άμα δε με πλερώνει η εφημερίδα από πού πάω και τα κόβω; Απ' το δέντρο; Κάνω άλλες πενήντα δουλειές να συμπληρώσω."
"Τα νέα παιδιά είναι σκληγά" συνέχισε η αιωνόβια.
"Ναι, ναι" σιγοντάγισαν και οι υπόλοιποι, και πάνε να δώκουνε "λίγα σε πολλούς".
"Ώπα, και αράξτε," λέω "θα γίνει εδω της πουτάνας άμα πάτε να βυθίσετε στη μιζέρια όλο τον κόσμο, να βάλετε άξιους και άχρηστους στο ίδιο σακκούλι για να κάνετε τον ελεήμονα απ' τα ψίχουλα του υπουργείου".
"Με συ..συ...συγχωρείτε," είπε ντροπαλά και με νάζι ο γραμματέας της συνεδρίασης, "να τα γράφω όλα όσα λέγονται;"
"Γράψε παιδί μου," είπε ο εκπρόσωπος της "Υπηρεσίας", και θα τα καλλωπίσουμε στο τέλος.
"Μά..μάλιστα, χαχα", έκανε ο γραμματέας πονηρά.
"Άμα θέλετε να κάνετε ελεημοσύνες, να το κάνετε, και να βοηθήσω και γω, από το φιλόπτωχον της ενορίας σας όμως, εδώ μιλάμε περί του καλύτερου για την τέχνη", συνέχισα.
Τα μέλη κοιτάχτηκαν. Ντούκου, ακούστηκε βραχνά από την άκρη του τραπεζιού.
"Λοιπόν;"
"Λοιπόν τι;"
"Θα κάνουμε καμμιά πράξη θάρρους εδώ μέσα ή μαλακίες θα αναμασάμε;"
"Μα ας μη μπεγδεύουμε το θάγος με την απεγισκεψία...Ας είμαστε συνετοί καλή μου..."
"ΜΗ με λετε καλή σας, πρώτον γιατί δεν είμαι, δεύτερον τέτοια θάρρητα δε δίνω ούτε στη μάνα μου, τρίτον, πάτε να με ρίξετε με καλοσύνες. Λοιπόν, ή το ψηφίζετε, ή γινόμαστε μπίλιες, και τα μαθαίνει κι ο κόσμος..."

Μην τα πολυλογώ βρέθηκε η χρυσή τομή: δώσε μου πέντε άχρηστους για κόψιμο επιφανών άχρηστων -προς παραδειγματισμό. Κι ο Ερρίκος ο 8ος έτσι έπραττε...Δώκαμε ραντεβού να καθαρογραφούν τ' αποτελέσματα, και να δοθούν σε μια βδομάδα για δημοσίευση, και ορκιστήκαμε να μην πούμε τίποτα σε κανέναν, καταπώς έπρεπε, ώστε η ανακοίνωση να γίνει στην ώρα της χωρίς διαρροές και ράδιο-αρβύλα.

Το βράδυ, κάθομαι να φάω μια γκουμούτσα σαλάτα να διατηρήσω τη σιλουέτα μου, και να δω και το αγαπημένο μου αστυνομικό. Ντρουν 9.20 μ.μ. χτυπάει το τηλέφωνο.
"Παρακαλώ;"
"Νατάσσα εσύ;"
"Ναι, ποιός είναι;"
"Η...Ψ."
.... (εγώ)
.... (αυτή)
............................. (εγώ)
-Έμαθα τα αποτελέσματα των επιχορηγήσεων και είμαι στους κομμένους...
-Α μπα; κυκλοφόρησε το νέο; Πολύ σέβονται το λόγο τους μερικοί.
-Λοιπόν;
-Δεν έχω να σου πω τίποτα. πρώτον για λόγους δεοντολογίας, και ουδαμώς φόβου, δεύτερον, άμα τα ξέρεις, τι ρωτάς;
-ΓΙΑΤΙ Μ' ΕΚΟΨΕΣ ΝΑΤΑΣΣΑ;
-................ (η Νατάσσα)
-Δηλαδή καλύτεροι ήταν οι άλλοι;
-Δεν θα επιχειρηματολογήσω και δεν θα σχολιάσω. Θα σου πω μόνο ότι δεν ήμουν μόνη στην επιτροπή, και να ήθελα, που το ήθελα, να σε κόψω, μόνη μου δεν θα μπορούσα να το κάνω. Κάνε υπομονή, και θα δεις στα πρακτικά ότι πήρες 4 κατά και 1 υπέρ. Κι έπειτα, κοτζάμ γυναίκα, με δουλειά και λεφτά, και κάποια ηλικία, πώς κάνεις έτσι; Δεν είναι το τέλος του κόσμου. Οι επιχορηγήσεις είναι ετήσιες. Κάνε του χρόνου αίτηση και έργο, και όλα μπορούν να ανατραπούν. Άντε καληνύχτα τώρ...
-Τι θα κάνω τώρα; Τι θα πω στους φίλους μου;
-;;;;;;;; (εγώ)
-Τι θα πω που κόπηκα απ' τις επιχορηγήσεις; Θα σκεφτούν ότι δεν είμαι καλλιτέχνης.
-Αααααα μάλιστα. Λοιπόν το μόνο που μπορώ να πω, είναι να αλλάξεις φίλους ή να μην κουβεντιάζεις μαζί τους τα προσωπικά σου.
-Πώς το λες αυτό; Γιατί μου το 'κανες αυτό; (με μυξόκλαμα)
-Δεν σου έκανα τίποτα, Καλην...
-Γιατί εμένα; Γιατί δεν σου αρέσει η δουλειά μου...;
-Άκου, επειδή πάει δέκα, με έχεις πάρει σπίτι μου, και φέρεσαι out of line θα κάνουμε κάτι άλλο. Θα είμαι ευγενική, αλλά έχεις πέντε λεπτά από τώρα να πεις ότι θες, να κλάψεις, να φωνάξεις, δεν θα απαντήσω. Μετά το πεντάλεπτο, θα κλείσω το τηλέφωνο. Ο χρόνος μετράει από τώρα!
-Μα...εγώ...ποτέ δεν το 'χω κάνει αυτό, ποτέ δεν έχω διαμαρτυρηθεί, ούτε παίρνω τους ανθρώπους στα σπίτια τους...απλώς...δηλαδή...ήθελα...η αδικία...μα...συγγνώμη.
Κλικ.
Κλικ.

Κάτσε να πω κι ένα κλισέ, απ' τα πιο ξεφτιλισμένα, τώρα, για επιμύθιο: οι πιο απίστευτες ιστορίες είναι οι αληθινές.

ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ...

Τον είχα ξεγραμμένο.
Τον είχα για χαμένο.
Τον είχα χ...νο.
Αλλά χθες, με συγκίνησε ρε παιδιά...

Μιλάω για τον Michael Loafers κατά κόσμον Μιχάλη Λιάπη. Είπε όχι, πάτησε πόδι, στην ορχήστρα του Ξαρχάκου, και τους ξοφλημένους που μαζεύτηκαν να τον υπερασπιστούν, μεταξύ αυτών και η "μυτόνγκα" Μπάλτσα που μας υπενθύμισε -και φυσικά δνε είναι ψέμματα- ότι είναι επιτυχημένη Ελληνίς του εξωτερικού. Φαραντούρη και όλη η κλάκα (και ουχί κλίκα), κλαίγανε τον πολιτισμό που χάνεται αν η ορχήστρα του Ξαρχάκου δεν επιχορηγηθεί.

Να δω πόσο θα αντέξει ο υπουργός. Άντε να δω!

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ 14!!!

Το νου σας παίδες, οι απατεώνες αλλάζουν εμφάνιση και χρώμα σαν τον χαμαιλέοντα. Από φιλοτομαριστές και αεριτζήδες γίνονται φιλότεχνοι, αγωνιστές, υπερσπιστές του πολιτισμού και πολλά ακόμη.

Τους βρίσκετε στα πιο απίθανα μέρη, και με έκπληξη λέτε μέσα σας "βρε αυτό/ή δεν ήταν που άλλα έλεγε/άλλα έκανε/άλλα υποστήριζε κλπ., κλπ., κλπ."

Προσοχή στους αεριτζήδες λοιπόν!

Προσφορά φιλική στον υπουργό πολιτισμού

Καλώς εχόντων των πραγμάτων, και κατά τη συνήθη πορεία τους, ο Μιχάλης Λιάπης δε θα μείνει στην ιστορία για κανένα σημαντικό έργο, για καμμία σπουδαία δήλωση, για καμμία προσφορά -πέραν της γνωστή του κοπρίσματος της γης, όπως εκατομμύρια άλλων ανθρώπων.
Είναι σε μια ηλικία που δεν είναι πλέον ο φέρελπις, είναι κάπως ξεκαθαρισμένο το σκηνικό -αν και δεν ξέρει ποτέ κανείς, υπάρχει και η θέση του προέδρου της δημοκρατίας (θυμηθείτε Κωστή Στεφανόπουλο: μηδέν ψήφοι μια ζωή, μια παπαροσυγκυρία, και να 'σου τον στο θρόνο, οπότε μη λέμε και μαλακίες, αλλά απλώς εικάζουμε τι μπορεί να γίνει, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων -μην του κόψουμε το μέλλον του παλληκαριού).

Έχει μια ευκαιρία λοιπόν, πιο ξεκάθαρα δεν μπορούμε να μιλήσουμε, να κάνει κάτι ο φοβητσιάρης ο ποδοσφαιρόφιλος.
Ιδίως τώρα που λόγω του σκανδάλου στο οποίο εμπλέκεται, ο καημένος, θα έχει κάθε λόγο να θέλει όλο και περισσότερο να φανεί ο αγωνιστής της καθαρής πολιτικής.
Οπότε, ας πάρει τα πραγματικά, λέμε τα πραγματικά, βιογραφικά και πεπραγμένα των ανθρώπων που διόρισε ή βρήκε διορισμένους, και ας καθήσει με έναν ορκωτό λογιστή και κάποιον που να καταλαβαίνει -λόγω IQ, όχι όλο με τα ραδίκια- να κάνει ανάλυση των οικονομικών, και ας δει με δημιουργικό πνεύμα τους πολιτιστικούς οργανισμούς που εποπτεύει το ΥΠΠΟ.
Άντε, εμείς θα του τα πούμε όλα για το τι δέον γενέσθαι, του τεμπέλαρου;


Του δίνουμε και το σύνθημα:

ΤΑ LOAFERS ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ!!!