ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧNΙΚΕΣ

Εσείς βριζόσαστε λόγω της δουλειάς σας τόσο πολύ όσο οι άνθρωποι των καλλιτεχνικών; (Μη βισατείτε να απαντήσετε, σκεφθείτε πρώτα...)

Ήμανε που λέτε στην επιτροπή επιχορηγήσεων του ΥΠΠΟ, έχουνε περάσει κάμποσα χρόνια, μπορώ να μιλήσω πλέον -σαν τα αρχεία της ΣΙΑ, που ανοίγουν μετά από 40 χρόνια...
Τελοσπάντων, Γνωμοδοτική ήταν το επίσημο όνομα αυτής της επιτροπής -λες και είχε διάθεση να έχει άλλη γνώμη, τελική, ο υπουργός, που βαριότανε και να ξυστεί και μέτραγε μέρες μέχρι να λήξει η γαμημένη η θητεία και να φύγει να πάει σπίτι του αξιοπρεπώς ή σε άλλο υπουργείο βρ' αδερφέ...
Να μην τα πολυλογώ, είχαμε νια βολά μια συνεδρίαση, και ρίχνω τον άσσο στο τραπέζι, λέω "πολλά σε λίγους"-τα ρέστα μου.
Πετιέται μια αιωνόβια από απέναντι, και λέει "δικαίωμα".
"Γιατί περικαλώ;" της λέω.
"Γιατί χγυσό μου είσαι σκληγή. Οι άλλοι τι θα κάνουν;"
"Να βρούνε μια δουλειά της προκοπής ή να πάνε για βρούβες μαντάμ. Εγώ άμα δε με πλερώνει η εφημερίδα από πού πάω και τα κόβω; Απ' το δέντρο; Κάνω άλλες πενήντα δουλειές να συμπληρώσω."
"Τα νέα παιδιά είναι σκληγά" συνέχισε η αιωνόβια.
"Ναι, ναι" σιγοντάγισαν και οι υπόλοιποι, και πάνε να δώκουνε "λίγα σε πολλούς".
"Ώπα, και αράξτε," λέω "θα γίνει εδω της πουτάνας άμα πάτε να βυθίσετε στη μιζέρια όλο τον κόσμο, να βάλετε άξιους και άχρηστους στο ίδιο σακκούλι για να κάνετε τον ελεήμονα απ' τα ψίχουλα του υπουργείου".
"Με συ..συ...συγχωρείτε," είπε ντροπαλά και με νάζι ο γραμματέας της συνεδρίασης, "να τα γράφω όλα όσα λέγονται;"
"Γράψε παιδί μου," είπε ο εκπρόσωπος της "Υπηρεσίας", και θα τα καλλωπίσουμε στο τέλος.
"Μά..μάλιστα, χαχα", έκανε ο γραμματέας πονηρά.
"Άμα θέλετε να κάνετε ελεημοσύνες, να το κάνετε, και να βοηθήσω και γω, από το φιλόπτωχον της ενορίας σας όμως, εδώ μιλάμε περί του καλύτερου για την τέχνη", συνέχισα.
Τα μέλη κοιτάχτηκαν. Ντούκου, ακούστηκε βραχνά από την άκρη του τραπεζιού.
"Λοιπόν;"
"Λοιπόν τι;"
"Θα κάνουμε καμμιά πράξη θάρρους εδώ μέσα ή μαλακίες θα αναμασάμε;"
"Μα ας μη μπεγδεύουμε το θάγος με την απεγισκεψία...Ας είμαστε συνετοί καλή μου..."
"ΜΗ με λετε καλή σας, πρώτον γιατί δεν είμαι, δεύτερον τέτοια θάρρητα δε δίνω ούτε στη μάνα μου, τρίτον, πάτε να με ρίξετε με καλοσύνες. Λοιπόν, ή το ψηφίζετε, ή γινόμαστε μπίλιες, και τα μαθαίνει κι ο κόσμος..."

Μην τα πολυλογώ βρέθηκε η χρυσή τομή: δώσε μου πέντε άχρηστους για κόψιμο επιφανών άχρηστων -προς παραδειγματισμό. Κι ο Ερρίκος ο 8ος έτσι έπραττε...Δώκαμε ραντεβού να καθαρογραφούν τ' αποτελέσματα, και να δοθούν σε μια βδομάδα για δημοσίευση, και ορκιστήκαμε να μην πούμε τίποτα σε κανέναν, καταπώς έπρεπε, ώστε η ανακοίνωση να γίνει στην ώρα της χωρίς διαρροές και ράδιο-αρβύλα.

Το βράδυ, κάθομαι να φάω μια γκουμούτσα σαλάτα να διατηρήσω τη σιλουέτα μου, και να δω και το αγαπημένο μου αστυνομικό. Ντρουν 9.20 μ.μ. χτυπάει το τηλέφωνο.
"Παρακαλώ;"
"Νατάσσα εσύ;"
"Ναι, ποιός είναι;"
"Η...Ψ."
.... (εγώ)
.... (αυτή)
............................. (εγώ)
-Έμαθα τα αποτελέσματα των επιχορηγήσεων και είμαι στους κομμένους...
-Α μπα; κυκλοφόρησε το νέο; Πολύ σέβονται το λόγο τους μερικοί.
-Λοιπόν;
-Δεν έχω να σου πω τίποτα. πρώτον για λόγους δεοντολογίας, και ουδαμώς φόβου, δεύτερον, άμα τα ξέρεις, τι ρωτάς;
-ΓΙΑΤΙ Μ' ΕΚΟΨΕΣ ΝΑΤΑΣΣΑ;
-................ (η Νατάσσα)
-Δηλαδή καλύτεροι ήταν οι άλλοι;
-Δεν θα επιχειρηματολογήσω και δεν θα σχολιάσω. Θα σου πω μόνο ότι δεν ήμουν μόνη στην επιτροπή, και να ήθελα, που το ήθελα, να σε κόψω, μόνη μου δεν θα μπορούσα να το κάνω. Κάνε υπομονή, και θα δεις στα πρακτικά ότι πήρες 4 κατά και 1 υπέρ. Κι έπειτα, κοτζάμ γυναίκα, με δουλειά και λεφτά, και κάποια ηλικία, πώς κάνεις έτσι; Δεν είναι το τέλος του κόσμου. Οι επιχορηγήσεις είναι ετήσιες. Κάνε του χρόνου αίτηση και έργο, και όλα μπορούν να ανατραπούν. Άντε καληνύχτα τώρ...
-Τι θα κάνω τώρα; Τι θα πω στους φίλους μου;
-;;;;;;;; (εγώ)
-Τι θα πω που κόπηκα απ' τις επιχορηγήσεις; Θα σκεφτούν ότι δεν είμαι καλλιτέχνης.
-Αααααα μάλιστα. Λοιπόν το μόνο που μπορώ να πω, είναι να αλλάξεις φίλους ή να μην κουβεντιάζεις μαζί τους τα προσωπικά σου.
-Πώς το λες αυτό; Γιατί μου το 'κανες αυτό; (με μυξόκλαμα)
-Δεν σου έκανα τίποτα, Καλην...
-Γιατί εμένα; Γιατί δεν σου αρέσει η δουλειά μου...;
-Άκου, επειδή πάει δέκα, με έχεις πάρει σπίτι μου, και φέρεσαι out of line θα κάνουμε κάτι άλλο. Θα είμαι ευγενική, αλλά έχεις πέντε λεπτά από τώρα να πεις ότι θες, να κλάψεις, να φωνάξεις, δεν θα απαντήσω. Μετά το πεντάλεπτο, θα κλείσω το τηλέφωνο. Ο χρόνος μετράει από τώρα!
-Μα...εγώ...ποτέ δεν το 'χω κάνει αυτό, ποτέ δεν έχω διαμαρτυρηθεί, ούτε παίρνω τους ανθρώπους στα σπίτια τους...απλώς...δηλαδή...ήθελα...η αδικία...μα...συγγνώμη.
Κλικ.
Κλικ.

Κάτσε να πω κι ένα κλισέ, απ' τα πιο ξεφτιλισμένα, τώρα, για επιμύθιο: οι πιο απίστευτες ιστορίες είναι οι αληθινές.