Από τα αρχεί(δ)ια του Φόρειν Όφις και το σημερινό ποστ.
(Εντωμεταξύ ενός λεπτού γέλιο για το γάιδαρο της σημερινής μέρας, που έλαβε το αυτοκόλλητο το σωστό, καθότι πάρκαρε όπου του γούσταρε, με πινακίδες ΙΗΤ7191. Τον παραδίδω ίνα σταυρωθεί ο γελοίος, διότι είχε κλείσει με το ρημάδι του το μοναδικό άνοιγμα του πεζοδρομίου στη Βασ. Αλεξάνδρου, προς το Κάραβελ, αλλά από την απέναντι πλευρά, πλησίον της Μιχαλακοπούλου.)
Η Ν.Χ. λοιπόν, μου εκμυστηρεύθηκε ότι έχει δει πλείστες όσες φορές μέρη -μια φορά και πολύ μεγάλο μέρος- κειμένων της σε αρθρίδια "συναδέλφων" της. Ευτυχώς που τα γραπτά μένουν, και κατά τη μέθοδο της ελληνικής -αλλά και της ξένης αστυνομίας- έχει έναν ωραίο φάκελλο με τις κλοπές. Δεν είναι αστείο, είναι κάπως σαν να γυρνάς σπίτι σου και να τα βρίσκεις μαντάρα απ' τους κλέφτες. Είναι άθλιο γιατί κάποιος βουτάει κάτι, προφανώς απαξιώνοντας το πνευματικό δημιούργημα ενός άλλου, τη γνώση και τη δουλειά και την αγάπη -του άλλου- για το αντικείμενό του.
Μια από τις κλοπές είναι και λιγάκι ανέκδοτο, οπότε την αφηγούμαι:
Στη σχολή που δίδασκε θεωρία η Ν.Χ. υπήρχε και ένα προπαρασκευαστικό το λεγόμενο, τμήμα, που έκανε όμως μόνο πρακτικά μαθήματα για τις εξετάσεις της επόμεης χρονιάς. Κάποια στιγμή, η δασκάλα του μπαλέτου, θέλοντας να δει και τι άλλες δυνατότητες είχαν τα υποψήφια όντα, τους έβαλε μια γραπτή εργασία, να γράψουν κάτι για ένα έργο του μπαλέτου, ιστορικά και ερμηνευτικά, αλλά απλά, κι συγκεκριμένα τη Ζιζέλ.
Εντελώς τυχαία, αχ! τι σου είναι το τυχαίο, σώζεται κόσμος μ' αυτό, έπινε καφέ στο σαλόνι των καθηγητών η Ν.Χ., και μπάινει η δασκάλα του μπαλέτου. Μετά από διάφορες σαχλαμάρες, της λέει, "ξέρεις, έβαλα μια εργασία, μπλα μπλα μπλα, και τα αποτελέσματα είναι τουλάχιστον απογοητευτικά. ΕΚΤΟΣ, εκτός το τονίζω, από μια, η οποία είναι δομημένη, με επιχειρήματα, και δείχνει τεράστια ωριμότητα. και να σου πω κάτι; Στο τελευταίο μέρος δάκρυσα, είναι πολύ συγκινητικό και ωραία γραμμένο."
"Μπορώ να τη δω; Αν είναι έτσι, μ' ενδιαφέρει πολύ. Θέλω να δω ποιό παιδί την έγραψε."
"Κοίτα, είναι λίγο μεγαλύτερος αυτός ο υποψήφιος από τους άλλους, αλλά του δίνουμε μια ευκαιρία, ίσως γι' αυτό να είναι και τόσο διαφορετική η εργασία του."
"Καλά ρε παιδί μου, δεν έχω ρατσισμό αν είναι μεγαλύτερος, δώσε μου την εργασία να ρίξω μια ματιά..."
Την πήρε την εργασία, και άρχισε να τη διαβάζει.
Και καθώς της διάβαζε, κάτι της θύμισε.
Και καθώς της θύμισε, έγινε μπλε, πράσινη, κόκκινη και μετά ροζ με πράσινες βούλες.
Και μετά γέλασε.
Και μετά ήθελε να κλάψει.
Και μετά θύμωσε πάαααααρα πολύ. Αλλά δε μίλησε, το έφτασε μέχρι το τέλος.
Οπότε και λέει στη δασκάλα:
"Σ' αυχαριστώ για τα καλά σου λόγια Μ. μου, πραγματικά δεν ξέρω τι να πω. Βεβαίως επειδή αυτό το κείμενο ήταν παραγγελία για το Μέγαρο Μουσικής, πληρώθηκε και καλά, οπότε έχει βγάλει και τον κόπο του. πάντως, να 'σαι καλά για όσα είπες. Τώρα μηδένισέ τον, ή/και δίωξ' τον για να μην του πάρει ο διάολος τον πατέρα."
Αφού η Μ. έμεινε κόκκαλο, και ντράπηκε και προσβλήθηκε, ετεροχρονισμένα, για την απάτη, παρακάλεσε να του δοθεί μια ευκαιρία.
Το εν λόγω ελληνικό καμάρι, πέτυχε στις εισαγωγικές. Και έφτασε στο α' έτος. Και συναντήθηκε με τη φίλη. Που περίμενε την απολογία του. Που δεν ερχόταν. Μάλιστα το παλουκάρι έβγαζε και γλώσσα. Είχε και απαιτήσεις, αν και μετριότατος, για βαθμό. Και πώς ήρθε το πράγμα, και τον κάλεσε σε απολογία η Ν.Χ. -δεν λέω όλες τις λεπτομέρειες.
Και κάθεται απέναντι, και λέει "τι με θέλετε;"
"Να συζητήσουμε για μια ωραία εργασία με θέμα τη Ζιζέλ".
Κόκκινος.
"Ξέρετε...είχαμε την εργασία, δούλευα και δεν είχα χρόνο, χρειαζόμουν μια λύση, βρήκα το κείμενό σας και μου έκανε (!!!), οπότε σώθηκα. Ξέρετε περνούσα φάση τότε" (α παπα, τι άθλιο κλισέ!)
"Και γιατί δεν μου τηλεφώνησες να ζητήσεις βοήθεια, γιατί δεν πήρες μικρά μέρη αναφέροντας την πηγή, αλλά το πήρες ολόκληρο;"
"Γιατί δεν είχα χρόνο για τέτοια (!!!)"
Εντωμεταξύ ο λεβέντης είχε τσαντιστεί και το 'ριξε στο γλύψιμο, για να τελειώνει μια διαδικασία που τη θεωρούσε κουραστική, ένα ξαφνικό πρόβλημα που θα ήθελε να κάνει μαύρο στο ξύλο όποιον του το δημιούργησε.
'Έχεις να πεις κάτι; Ξέρεις ότι σύμφωνα με τον κανονισμό μπορώ να ζητήσω την εκδίωξή σου;"
"Μα γιατί; Τι έκανα; Για ένα τέτοιο πράγμα; Εγώ ξέρετε είχα ανάγκη μπλα μπλα μπλα..."
Δε θα κουράσω με λεπτομέρειες. Ο λεβέντης έφυγε εντέλει γιατί ήταν ένα απείθαρχο ντουβάρι. Θα μου πείτε εδώ κλέβουν οι καθηγητές πανεπιστημίου, οι συνάδελφοι και πολλοί άλλοι. Ο ελεεινός αυτός γάιδαρος απλά βιάστηκε να ακολουθήσει την πεπατημένη...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου