ΚΛΕΒΩ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ (επαγγελματικά)

Μια και πέρασαν 40 χρόνια, το Φόρειν Όφις (ο γνωστός και φαμακερός όφις), ανοίγει άλλο ένα κεφάλαιο καλλιτεχνικής εμπειρίας. Και όχι μόνο...Η έρευνά μας, ακουμπάει κι άλλα επαγγέλματα. Πλησιάσαμε την κ. Ν.Χ. και μας είπε μια εμπειρία της από τον εργασιακό χώρο.

Ήτανε λέει 15 χρόνια πριν, σε περιοδικό μεγάλης κυκλοφορίας, το οποίον άρτι αφιχθείς και εργένης η κοπέλα από Λόντρες, Παρίσια, Βουδαπέστες, είπε να αποκατασταθεί επαγγελματικώς. Έφτιαξε τα Βιογραφικά της, πήρε βαθιά ανάσα, ξαναμουρμούρισε τις απαντήσεις εκτάκτου ανάγκης-καλέσατε 112, άμα τη στριμώξει ο μπόσης, και πήρε σβάρνα να χτυπάει πόρτες. Το οποίον δεν είναι και κυριολεκτικόν, αλλά λέμε. Πήρε, λόγω που της άρεσε το δημοσιογραφικόν -ας πούμε- λειτούργημα, ορισμένα περιοδικά, καταρχήν, να δει αν υπάρχει κενή θέση γι' αυτό που την ενδιέφερε, και αρχίνισε τα τηλέφωνα.
Σ' ένα μαγαζί της απαντήξανε, ελάτε και ψάχναμε ένα κορόιδο να μας γράψει κατιτίς. Συμπαθητικά πλερώνανε, μπράβο της είπανε, όλα καλά. Βαρεί κάτι μέρες αργότερα από την αρθροπαράδοση το τελέφωνο, και της λένε παίρνεις εσύ τη θέση τάδε, η προηγούμενη απαρατήθηκε -για λόγους που δεν είναι της παρούσης (ούτε και της απούσης).
-Θα με προσλάβετε με ωράριο;
-Όχι, καθότι δύσκολον, και οι καιροί, και η οικονομία την σήμερον, με το κομμάτι...
Άειντε με το κομμάτι και σιχτίρ θα δούμε. (Δεν πήγαινε κι αυτή μέρα-παραμέρα να πίνει καφέ και να θαυμάζει τη διευθύντρια; Θα είχε χιλιοδιοριστεί, μα το Θεό!!!)
Μια μέρα λοιπόν, επειδή ήθελε να κάνει και όνομα με το σπαθί της κι όχι με το μ...ί της, πρότεινε κάτι θέματα. Ένα απ' αυτά ενδιέφερε την επικεφαλίδα του πολιτιστικού, της λέει λοιπόν, όρμα και κάν' το και θα σε ποστηρίξω να μπει.

Το φτιάχνει λοιπόν στην εντέλεια, όλα ωραία, αλλά ο πιο επικεφαλίδος διευθυντής τσίνισε, είπε όχι τώρα, αργότερα, και να φάει από πληρωμή τα ποδάρια της η συγγραφέας. "Ά και πείτε της κι ένα μεγάλο μπράβο, ένεκα ο ηρωισμός...μπλα μπλα...η πατρίς...μπλα μπλα..." Είπε να γαμοσταυρίσει η Ν.Χ., αλλά δεν το 'κανε, σάματις όμως δεν έκρυβε και καλά το αίστημα, γιατί διορισμό δεν πήρε ποτές. Τελοσπάντων, είχε τύχει να μιλήσει για το άρθρο, εντελώς έξω από τη συνήθη και μόνιμη πρακτική της, με έναν από τους συνεντευξιασμένους καλλιτέχνες, κι επειδή ξυνότανε και ήτανε στις καλές της, είπε να του διαβάσει και αποσπάσματα -που δεν το 'χε κάνει ποτέ ούτε και το ξανάκανε. Άλλά ευτυχώς που το 'κανε τότε.
Εντωμεταξύ, πάει στο άντρο του περιοδικού και λέει στην επικεφαλίδα, "περικαλώ μου δίνετε τον άρθρο, καθότι μου λείπει;" "Ναι" λέει η άλλη, ανεξιχνιάστως μέχρι σήμερα αν υπήρξε ειλικρινής, και ψάχνει, ψάχνει, ψάχνει σε συρτάρια και σε αυλές, τίποτας το άρθρο. Της λέει λοιπόν, "δεν το βρίσκω, αλλά είμαι σίγουρη ότι το είχα στο συρτάρι μου, δεν ξέρω τι έγινε, ίσως το πήρε κάποιος να του ρίξει μια ματιά, αν και απίθανο μου φαίνεται, άμα το βρω θα σε πάρω τηλέφωνο." "ΟΚ."

Καμμιά βδομάδα αργότερα κι ενώ έξυνε ότι ήταν για ξύσιμο η Ν.Χ., χτυπάει το τηλέφωνο και είναι ο καλλιτέχνης που είχε ακούσει πώς θα γινόταν το άρθρο, και του είχε καλαρέσει. "Να σου πω...", της λέει. "Πήρες εφημερίδα σήμερα;" 'Όχι!" "Να πάρεις, αλλά όχι όποια κι όποια χρυσό μου, την Καθημερινή να πάρεις." "Αφού εγώ δεν παίρνω Καθημερινή ρε συ..." "Σήμερα θα πάρεις, και πάρε και τρία υπογλώσσια πριν την ανοίξεις στη σελίδα 17, διότι θα σου 'ρθει ζντούφος." "Κλείσε και τα λέμε!" Παίρνει η Ν. την Καθημερινή λοιπόν, και να 'σου ίδιο κι απαράλλαχτο το άρθρο, αλλά με άλλη υπογραφή. Η μπαμπόγρια που το 'κλεψε από τα πλέον άσχημα και ατάλαντα σκατά, δεν είχε νοιαστεί ούτε τη σειρά να αλλάξει. Πού το βρήκε; Μα ήταν στο ίδιο γραφείο με την επικεφαλίδα του πολιτιστικού του περιοδικού...
Ξανά συζήτηση με τον καλλιτέχνη στο τηλέφωνο, που δεν ήθελε να μπλεχτεί σε τίποτα, καθότι στο ξεκίνημα και τα ζύγιασε ότι η άλλη, τη στιγμή εκείνη, ήταν πιο του συμφέροντός του, οπότε κήρυξε το "ειρήνη υμίν και ό γέγονε γέγονε." I don't think so.

Δεν θα πω περισσότερα εκτός από ένα συμβάν με την εν λόγω μουνοπανίδου: η κλέφτρα κρυβόταν και δεν κοίταζε την Ν.Χ. στα μάτια όποτε συναντιόντουσαν, (και χέστηκε ο Πολύδωρας, αλλά σήμαινε ενοχή, γι' αυτό έχει αξία), και μετά από κάποια χρόνια, έβαζε να τη συστήσουν στην Ν.Χ. κοινοί γνωστοί. Η οποία κάθε, μα κάθε φορά την κοίταζε με απορία και της έλεγε "Γνωριστήκαμε; Μμμμ...Για να το λέτε...Αλλά εγώ δεν σας ξέρω, δεν σας θυμάμαι. Και φυσιογνωμίες δεν ξεχνώ ποτέ, αν ήξερα ποιά είστε θα σας θυμόμουν οπωσδήποτε..."
Το ίδιο άθυρμα, είχε το θράσος να υπογράφει με άλλη ιδιότητα από την υποτιθέμενη της ειδικότητάς της για να παίρνει τζάμπα προσκλήσεις και να γράφει και για τομείς όπου έχει μαύρα μεσάνυχτα.
Αλλά οι περισσότεροι κριτικοί δεν είναι έτσι στην Ελλάδα; Αυτοδίδακτοι τεμπέληδες, ανεπάγγελτα όρνεα χωρίς διάθεση να δουλέψουν, που έκαναν επάγγελμα αυτό που νόμιζαν ευκολία τους. Το λέω εγώ, που είμαι κριτικός και το επέλεξα, αφήνοντας κάτι άλλο. Αλλά είναι άξιοι των "πελατών" τους, αν θυμάστε και το προ-προηγούμενο ποστ (με τις επιχορηγήσεις), που ενίοτε είναι πελάτες κανονικοί, και το απολαμβάνουν και οι δυο πλευρές. Κι ας λένε...Κι ας σκίζουν τα ιμάτιά τους αμφότεροι...Μιλώ εκ πείρας 15 ετούς...