ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

Σπεύδουν να ξεφτιλιστούν σε εκπομπές, σε λαικές, σε μαγαζιά και καφενεία.
Για ενάμισυ λεπτό στο Σταρ, δέχεται το ψώνιο να του ρίξουν σφαλιάρα. Για 20 δευτερόλεπτα δίπαλ στον Tσιλιπουνιδάκη/Ζιπουνάκη, δέχεται η άλλη να τη χαιδολογήσουν στη σαιζ-λόνγκ της βρωμοπαραλίας (επί τη ευκαιρία, όχι να μην είναι ελεύθερες οι παραλίες στις βρωμιάρες κυρα-Κατίνες και τα κωλόσογά τους που νομίζουν ότι έτσι θα λιαστούν και θα εξοικονομήσουν και λεφτά, αφού θα φέρουν την καρπουζόφλουδα στην παραλία -και θα την αφήσουν εκεί εν συνεχεία, σε κοινή θέα, για να γίνει απεχθές μυγόφαγο).
Ψωνιστηριτζίδικα κανάλια, φιλοξενούν αυτές που άλλες εποχές συνωστίζονταν στα κινηματογραφικά πλατώ, πρόθυμοι να καρπαζωθούν για μια περατζάδα σε ταινία του Γκιωνάκη.
Όλοι μαρτυράνε πόσα τους ζητάνε κάθε μέρα οι δοσατζίδικες εταιρείες, αυτές που τηλεφωνικά κάνουν ότι και η Άννα Φόνσου στην ταινία με τον Παπαμιχαήλ. Πράγμα που αποδεικνύει ότι η ελληνική κοινωνία δεν άλλαξε, χρεωμένη ήταν και χρεωμένη είναι.

Αποδεικνύεται επίσης περιτράνως ότι οι φτηνιάρηδες των καναλιών και του Τύπου γενικότερα, παίζουν με τα κλισές πολύ περασμένων δεκαετιών, είναι οι μεγαλύτεροι αρπακολλατζήδες, αεριτζήδες, αετονύχηδες, και τα κορόιδα που νομίζουν ότι το πέρασμα απ' τη φραπεδιά στον εσπρέσσο σηματοδότησε και την αλλαγή τους κοινωνικά και γεωγραφικά, παίζει το ίδιο βιολό όχι όπως ο πατέρας του, αλλά όπως οι ξεφτίλες της εποχής του πατέρα του.
Ζει και αναπνέει σ' ένα ιδιότυπο περιθώριο, όπου το όνειρο είναι να δει τη φάτσα του καρπαζωμένη για 30 δεύτερα, να κλάψει στην εκπομπή της Στεφανίδου ή της Πάνια, στα πλέον σκουπιδοπαράγωγα δηλαδή, να παραστήσει το μάγκα και να ξεφτιλιστεί στο άθλιο Ζε τ' αίμ, να τον κάνει θέμα της κλάψας του ο Λαζόπουλος.
Διαμαρτυρηθείτε καλύτερα τζάμπα μάγκες...

ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΟΡΟΥ-4 (the return of the Jedai)

Επειδή είσαστε ένα φοβιτσιάρικο ακροατήριο και δεν σχολιάζετε, ούτε τη γνώμη σας λέτε, δεν ξέρω αν έχετε καταλάβει περι τίνος πρόκειται, αλλά εν πάση περιπτώσει, συνεχίζω.

Ήθελα να σας πω ότι όλοι εξέφρασαν κανόνες με νόμους και τα σχετικά, εμείς εδώ, καθότι πιο λάιτ τύποι, τους κανόνες τους είπαμε θεατρικά: ου φονεύσεις, ου μοιχεύσεις, τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, σε ύφος Οιδίποδα επί Κολωνώ, Προμηθέα και άλλων. Και βέβαια, τίμα και σεβάσου την Αθηναική Δημοκρατία που ως επικεφαλής της Συμμαχίας -το ΝΑΤΟ της εποχής- που έφερνε λεφτά στο ταμείο της πόλης, και τα επεδείκνυαν στη μεγάλη γιορτή του Διονύσου μέσα στο θέατρο όπου συνέρρεαν τα πλήθη από τις πόλεις-μέλη που προστάτευε ο Ντον Κορλεόνε, η Αθηναική Δημοκρατία.
Κι έγραφε ο Αισχύλος τον Προμηθέα, αυτό το εκπληκτικό έργο, τον ύμνο στον άνθρωπο, στρατευμένο υπέρ της πόλης της Αθήνας, κι από την άλλη εξέφραζε τον τρόμο αυτός ο ίδιος άνθρωπος που καταλάβαινε τον εαυτό του, αναρωτιόταν για τον κόσμο και τον εαυτό του, δημιουργούσε ζωή και δεν μπορούσε να νικήσει το θάνατο.
Παρακαλώ μελετήστε τον προμηθέα, και βρείτε τη φράση που φαίνεται παράταιρη να λέγεται από έναν θρησκευόμενο ποιητή στην ακμή απάνω της πόλης, και του σεβαμσού στους άρχοντες και τη λειτουργία του πολιτεύματος. Τι θυμίζει ο Προμηθέας; Τα επιχειρήματα δηλαδή του ήρωα του έργου; Και ποιά είναι η "παράταιρη" φράση; Γιατί τη βάζει εκεί ο Αισχύλος;
Άντε απάνω του!!! Και παρακαλώ στο καπάκι να διαβάσετε της Μαίρη Σέλλευ τον Φρανκενστάιν, ή οι τεμπέλαροι να δουν την κινηματογραφική εκδοχή του Κέννεθ Μπράνα -επειδή λέει όλη την υπόθεση. Φρανκενστάιν ή ο Νέος Προμηθέας. (Μόλις τα διαβάσετε, άντε δείτε και τον Φρανκενστάιν Τζούνιορ του Μελ Μπρουκς προς χαλάρωση.)

ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΟΡΟΥ-3

Οι Σουμέριοι λοιπόν, έμποροι και τεχνίτες, άνθρωποι με νόμους -κομματάκι αυστηρούς, σαν τη Σαρία του Ισλάμ σήμερα- που ήξεραν επίσης ότι απαγορεύεται η σεξουαλική πράξη με ζώα, ότι κανείς εξανθρωπίζεται μέσω της συναναστροφής με τους δικούς του, ότι η απόκτηση της γλώσσας διευκολύνει τη συνεννόηση (και τις συναλλαγές, μην ξεχνιόμαστε), ότι υπάρχει θάνατος, ευτυχία και δυστυχία, διασκέδαση, φιλία και χαρά.
Αυτοί λοιπόν, όπως και οι γείτονές του Ασσύριοι, Βαβυλώνιοι κ.ο.κ. γλένταγαν σε γιορτές και πανηγύρια, γιόρταζαν επετείους, γάμους και την δική τους 28η Οκτωβρίου. Ομαδικά, σε χορούς ανδρών και γυναικών αλλά και σεμνούς ομαδικούς.
Όσο για τους Αιγύπτιους, είχαν και δική τους θεά του χορού, τη Χαθώρ, με γιορτή και πανηγύρι κάθε χρόνο (σαν τον Αη-Γιώργη και άλλους πολλούς πιο σύγχρονους), με φυλαχτά και αναπαραστάσεις δικές της, και γιορτές που όλοι γλένταγαν, έπιναν κι έτρωγαν. Οι χορευτές οι επαγγελματίες φυσικά δεν ήταν ευγενικής καταγω γής, γιατί είναι ντροπή πλούσιος άνθρωπος με σκλάβους και χωράφια και δική του πυραμίδα να πάει να σκοτώνεται στην κούραση να μάθει να κάνει σπαγκάτο, γέφυρα και τέτοια -ίδια με τα δικά μας. Έπαιρνε τον ατζεντη, και του 'λεγε φέρε μου το Φώτη Μεταξόπουλο απόψε που γιορτάζω τους αρραβώνες μου με την αδερφή μου (στην Αίγυπτο τα κάνανε αυτά). Και δώστου δουλειά και αυστηρότητα και δεήσεις στον θεό Νείλο να πλημμυρίσει τη σωστή εποχή πανάθεμά τον, και να μην τα κάνει σαν τον τυφώνα Ναργκίς γης Μαδιάμ.
Είχαν και μοιρολογήστρες οι Αιγύπτιοι, επαγγελματίες, που τσουρομαδιόντουσαν υποχρεωτικά καθώς πήγαινε προς τον Άνουβι ο αποδημήσας.
Και βέβαια λαός και Κολωνάκι, δεν είχαν τους ίδιους τρόπους διασκέδασης, άλλο να χοροπηδάς πιωμένος στη λασποκαλύβα, άλλο να χοροπηδάς ντίρλα στα πατώματα με τα ψηφιδωτά και τα σκλαβάκια να σε αερίζουνε.
Πράγμα το οποίο μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η πρόοδος στη ζωή ταυτίζεται με την αποφυγή του σωματικού κάματου από αρχαιοτάτων χρόνων. Η χειρωνακτική εργασία είναι για τα κατώτερα όντα, που τα βάζεις -αφού το θέλουνε- να σε διασκεδάζουν, και κάνεις μετά κονσομασιόν με τις χορεύτριες του μπαλέτου. Και οι αρχαίοι Αθηναίοι είχαν τέτοιους ατζέντηδες που πηγαίνανε τα μπαλέτα Δαρζέντα-Ντόροθυ στα σπίτια, και μάλιστα υπήρχε και το έθιμο του λουλουδοπόλεμου, όχι ακριβώς έτσι, φορούσαν γιρλάντες με λουλούδια και έραιναν στο τσακίρ-κέφι τους διασκεδαστές (Όλα τα μωρά στην πίστα, τα λουλούδια στην κυρία από μένα).
Όσο για τους Εβραίους, κι αυτοί είχανε τα χορευτικά τους, και ως μεθοδικοί άνθρωποι, στην Παλαιά Διαθήκη, έχουν καταγράψει πολλές αναφορές χορευτικών γεγονότων. Δεν είναι τυχαία αυτά, δίνουν μια κατεύθυνση για το πού και πότε επιτρέπεται η έντονη σωματική δραστηριότητα (χιχι), ώστε να μην το παραρίχνουν έξω οι πολίτες, ιδίως μετά το κάζο ττου Κήπου της Εδέμ απ' όπου πήραν το γνωστό εξιτήριο, ή αλλέως πώς, τον πούλο. Έτσι, π.χ. βλέπουμε το χορό του Δαυίδ που χόρευε γύρω απ' την Κιβωτό σαν τον Ιντιάνα Τζόουνς (το Νο 1 της σειράς, Raiders of a lost Ark), και, πάλι χάρι στην ταξινομητική ικανότητα των συγγραφέων, έχουμε περιγραφή των τύπων του χαρούμενου χορού, που παραμένει βάση και για σήμερα: από το ένα πόδι στο άλλο, στα δύο πόδια (αναπήδηση), από το ένα στο άλλο κλπ. Όλα με διαφορετικές ρηματικές ρίζες, αλλά πάντοτε ως αναφορά στο χορό. Μη σας πω βέβαια πόσο μεταμοντέρνο είναι που αποδόμησαν -λέμε τώρα- την κωδικοποιημένη ονομασία που δεν υπήρχε τότε έτσι κι αλλιώς των κινήσεων και τις επανέφεραν στο πρώτο της επίπεδο ως καθημερινή κίνηση.

Ήτοι μάγκες μου, το ηθικό δίδαγμα της ημέρας είναι: -ο χορός ως σωματική δραστηριότητα ελέγχεται και καθορίζχεται η χρήση του. Άρα, λειτουργούν σαφείς περιορισμοί του σώματος, ήδη.
-υπάρχουν χοροί ανδρών και γυναικών ή αναμίξ, ανάλογα με τις περιστάσεις, πράγμα που δείχνει τη φυλετική διαστρωμάτωση της κοινότητας. Ενδεχομένως ο χορός σε γαμήλιες τελετές, να ήταν πιο επιτρεπτικός για φλερτ και ραβασάκια, αφού εκεί είναι ανεμνόμενο να σκεφθεί κανείς και το δικό του μέλλον και να κόψει κίνηση -γι' αυτό το μέλλον.
-τα έντονα χοροπηδητά δικαιολογούνται από μεγάλη χαρά, για ένα μεγάλο γεγονός, και για το Αινείτε τον Κύριον, όχι για ψύλλου πήδημα: regulating the body.
-όμως ο χορός είναι αυτός που βοηθάει να ορίσει τις τελετές της, την κανονικότητα δηλαδή της λειτουργίας της, μια ολόκληρη κοινότητα: καθορισμός των εποχών, δραστηριότητες κάθε εποχής, δραστηριότητες της ζωής της κοινότητας καθαυτής εντός των εποχών, σταθερότητα της ζωής, αναπόφευκτο του θανάτου, παρηγοριά και συνέχεια, λατρεία θεού/ών, ενοχή, απαγόρευση, κανόνες, πολιτισμός. Νόμοι, απαρέγκλιτη ακολουθία τους, εξασφάλιση της συνέχισης της κοινότητας. Όλα μέσω του λόγου στους Εβραίους, οι αναπαραστάσεις απαγορεύονται.
Βάλτε τα φαιά κύτταρα να εργαστούν παρακαλώ, και ρίχτε κανένα αυθόρμητο χορευτικό με ότι μουσική ακούτε. Άντε φοβιτσιάρηδες.

ΜΗΠΩΣ...;

Μήπως να βάλω γυμνό;
Μήπως να κλαίω για την ντομάτα;
Μήπως να κατεβώ στη λαική και να πάρω αγκαλιά μια πατάτα;
Μήπως να μετράω τις τιμές του σπανακιού στο χρηματιστήριο; (εισήχθη, εισήχθη!!!)
Μήπως να διηγούμαι τα βάσανά μου μέχρι να βρω βενζίνη; (καλέ αφού δεν οδηγώ...)

Μήπως τα προαναφερθέντα σας κάνουν να πείτε τη γνώμη σας;


Θα το σκεφθώ. Μέχρι τότε, πώς μπορώ να ανεβάσω ένα βίνδεο στο μπλογκ μου; Είμαι μπιτ για μπιτ στα τεχνικά, πάσα βοήθεια δεκτή, αλλά με απλά λόγια. Όχι εξυπνάδες τύπου πιάνουμε το ντασμπορντ, ανοίγουμε το λινκ, πατάμε ρέτζιστρυ και παίζει καρσιλαμά 9/8. Απλάαααααααααα!!!

ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΟΡΟΥ -2

Ελπίζω να διαβάσατε το έπος του Γκιλγκαμές, και να είσαστε σε θέση να απαντήσετε σε ερωτήματα όπως καταρχήν το απλούστατο: τι θέλει να πει ο ποιητής. Ναι μιλάει για ένα ταξίδι, road movie ο Γκιλγκαμές και τύφλα να 'χει ο Βέντερς, ναι μιλάει για τη φιλία του με τον Ενκιντού, και πάλι τύφλα να 'χει το Μπρόουκμπακ Μάουντεν. Ναι μιλάει για τη σχεση του με την πόρνη -πιάστε την εικόνα της Σαλώμης ανά τους αιώνες, και μελετήστε και την γκέι μυθοποίησή της από τον Όσκαρ Ουάιλντ. Καλά όλα αυτά, έχει δράση, μπιστολίδι, σεξ, θάνατο, με το αθάνατο εύρημα να πεθαίνει ο δέυτερος ρόλος, όχι για να μη λέει ότι το εφηύρε το Χόλλυγουντ, έρωτα, σοφία. Ναι, αλλά και τι άλλο;
Τι προσπαθεί να πει με όλη αυτή την charade τόσων σελίδων ο Σουμέριος ποιητής; Σας κάνει νόημα: τρεις λέξεις, πέντε συλλαβές, δύο γράμματα...
Βάζει τους κανόνες του πολιτισμού μάγκες μου: η γυναίκα είναι δύο κατηγοριών -θέσφατον πρώτο. Ο άντρας είναι για να παλεύει έξω απ' το σπίτι, να σκέφτεται, να αναζητά την αρχή του όντος -θέσφατον δύο (δεν είπα ότι συμφωνώ, αλλά τότε στη Ουρούκ, τόσα ξέρανε, τόσα λέγανε). Η ζωή του ανθρώπου για να έχει αξία πρέπει να περιλαμβάνει το καλό κλπ. -θέσφατον τρίτο. Ο άνθρωπος, για να λέγεται έτσι, πρέπει να εξημερωθεί. Την άλλη του πλευρά, τον Ενκιντού, πρέπει να τον κάνει να καταλάβει ότι απαγορεύονται ορισμένα πράγματα. Βάζει κανόνες το έπος. Η προφορική παράδοση για τους αναλφάβητους -και όχι μόνο- είναι θησαυρός. Έχετε δει γιαγιάδες στα χωριά που να μνημονεύουν παροιμίες και δημοτικά τραγούδια για να πουν κάτι που δεν μπροούν να εκφράσουν; Εγώ έχω ακούσει, και μια μάλιστα έλεγε: "έτσι μας τ' αφήσαν και μας οι παλιοί και τα ξέρουμε, και τα λέμε." Συγκλονιστική η γιαγιά.
Άρα, απαγορεύεται στο συντεταγμένον κράτος του Γκιλγκαμές: το σεξ με τα ζώα, το σεξ με άλλο τι πλην των γυναικών, η αναλγησία. Επιτρέπεται: η αλληλεγγύη με το φίλο -που δίνει τροφή στην ψυχή και βοηθάει το κράτος να ανθίσει, καθότι η φιλία ή η λυκοφιλία είναι βάση της ειρηνικής συμπόρευσης των γειτόνων. Το πνεύμα είναι ανώτερο της δύναμης, και ο άνθρωπος δαμάζει τη φύση, αρχής γενομένης από τον εαυτό του και τα πάθη του. Επίσης, η ενδογαμία απαγορεύεται. Βρίσκουμε άλλον, και όχι τους γονείς, αδέρφια, ξαδέρφια για να αναπαραχθούμε και να γλεντήσουμε γενικώς.
Άειντε, διαβάστε το το έπος βρε στουρνάρια, και μετά πάτε στο ίνετρνετ, και μελετήσετε όσο αντέξετε, τη Βίβλο των νεκρών των Αιγυπτίων. διαβάστε και το Αστερίξ Λεγεωνάριος, που έχει έναν χαρμα τύπο τον Ptenisnet (το όνομα είναι συγκλονιστική απομίμηση των αρχαόιων αιγυπτιακών ονομάτων). Επίσης, θυμηθείτε την μόνη γυναίκα-φαραώ τη Χατσεπσούτ, και οι άρρενες, σκεφθείτε ότι οι μέρες της κυριαρχίας σας στη γη είναι μετρημένες. Άειντε, με την ευχή μου.

Υ.Γ. Κι επειδή μπορεί να ανρωτιέστε τι σχέση έχει ο Γκιλγκαμές και τα υπόλοιπα με την ιστορία του χορού, σας λέω ότι αν δεν καταλάβετε τι εστί Σουμέριος την 3η, την 5η χιλιετία, δεν θα καταλάβετε γιατί χόρευε όπως χόρευε, ούτε και τι μας κληροδότησε και ενδεχομένως το κουβαλάμε στο σώμα, στο μυαλό, στοις προσλαμβάνουσες παραστάσεις μας του κόσμου, ακόμη και στην τέχνη μέχρι σήμερα -η οποία, όλο και αναζητά μυστικιστικούς δεσμούς με το παρελθόν.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ...

Συναντώ ανθρώπους με δυνατότητες -μερικές φορές. Αληθινές δυνατότητες. Αλλά από "αρχίδια", τίποτα. Κότες, φοβισμένοι, ή ψευτόμαγκες, ματαιωμένοι, μπορεί να τους κάτσει στο σβέρκο οποιοσδήποτε και να τον πάνε καβάλλα μέχρι τη Βολιβία -που λέει ο λόγος. Ασχολούνται με τη Μενεγάκη, θεωρούν γευσιγνώστη το Μαμαλάκη, κλαίνε με τα ληγμένα στρώματα του Ευαγγελάτου, γελάνε με τον (σημερινό) Λαζόπουλο (ω πωπω! μαζέψτε εκείνη τη θειά που ψευτογελάει κακαρίζοντας στην εκπομπή του), πιστεύουν τις κωλοφυλλάδες τύπου Lifo και Athens Voice, και όλα τα τζαμπέ λάιφ-στάιλ, με ένα στάιλ μπιτ ληγμένο, π.χ. (φωτογράφηση μόδας με ανορεξική στην Κουμουνδούρου, εκεί που χτυπάει η γκέι καρδιά της πόλης...θα ξεράσω!). Αρχίδια μηδέν, ήθος μηδέν, τσαγανό μηδέν.
Για κάτι τέτοιους δεν μου καίγεται καρφί, μακάρι να τρώνε απ' τα καρότσια της λαικής, μακάρι να τους κερατώνει η γκόμενα, μακάρι να είναι βουλημικοί, ανορεξικοί, έξω απ' τα πανεπιστήμια, με χρεωμένο το κάμπριο, να ακούνε Καλομοίρα στις παραισθήσεις τους, και να θεωρούν το Σατσίδη γκόμενο άξιο να τον ζηλέψει κανείς, και τον Σόμμερ καλό ηθοποιό.

ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ, ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΩ ΞΕΚΙΝΑΩ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ

Λοιπόν αγαπητοί μου μαθητές,
η ιστορία του χορού είναι η ιστορία τς πολιτικής, της οικονομίας, της τέχνης, της αποικιοκρατίας, της θρησκείας, του πολιτισμού.
Φυσικά και υπάρχει τεχνική για τους επαγγελματίες, φυσικά και υπάρχει μια λίστα από ονόματα με καλλιτέχνες, πολιτικούς, βασιλιάδες, μεταρρυθμιστές που τον έζησαν, τον δημιούργησαν και τον επηρρέασαν. Αλλά μην τρομάζετε, κατά βάσιν ο χορός είναι για όλους. Αυτό ήταν και το σλόγκαν μου ("Όλοι μπορούν να χορέψουν") την εποχή που δίδασκα και πρακτικά μαθήματα. Και σας πληροφορώ ότι το θέμα είναι να σε εμπιστευτεί ο μαθητής και να κάνει το πρώτο βήμα. Μετά τα άλλα είναι απλά.

Για αρχή λοιπόν, διαβάστε το Έπος του Γκιλγκαμές. Του καλού βασιλιά της Ουρούκ, στη Μεσοποταμία, εκεί που είναι το σημερινό Ιράκ (γης Μαδιάμ), και προσπαθείστε να καταλάβετε τι προσπαθεί να πει η ιστορία πέρα από τα καθαυτά γεγονότα. Λεπτομέρειες θα πούμε μαζί έτσι κι αλλιώς. Το κείμενο υπάρχει, αγγλιστί, στο ίντερνετ. Όποιος επιθυμεί το αγοράζει ελληνικά στα βιβλιοπωλεία. Δεν είναι ακριβό. Μια με δύο μέρες αρκούν για να το μελετήσετε.

Η ιστορία βέβαια του χορού, ξεκινάει πριν απ' τον Γκιλγκαμές, πριν καταλάβουν οι άνθρωποι τα πολιτεύματα και την κοινωνική οργάνωση σε τόσο καλό βαθμό. Υποπτευόμαστε ότι ξεκινάει τουλάχιστον 14οοο χρόνια π.Χ., τότε που κάποιο ανθρωπάκι-σαμάνος, μάλλον, ντυμένος με φαλλό, κέρατα, καπέλο, προβιά και οπλές από διαφορετικά ζώα το καθένα, στριφογύρναγε, και άλλα ανθρωπάκια, τον ζωγραφίσανε for posterity, αφού φωτογραφικές μηχανές δεν είχανε. Αυτός ο άνθρωπος που Κύριος οίδε το ξόρκιζε, ή τι γιόρταζε, στρίβει αριστερά προς τα δεξιά, στο ένα πόδι, βοηθούμενος απ' το άλλο. Να σου κι ο μύθος της έκστασης, της στροφής και του παντοδύναμου κύκλου.
Αν πάτε στις σπηλιές της νότιας Γαλλίας, στην Αλταμίρα ή στην Ανατολία, δείτε τα χορευτικά στους τοίχους: μόνοι ή σε ομάδες (μεταγενέστερο αυτό το μοτίβο), με λεοπάρ προβιές, τα χέρια σε σημαδιακές πόζες, με όπλα ή χωρίς, κάνανε την προσευχή τους οι άνθρωποι, και δώσ' του μετά απάνω στο βίσωνα.
Το σώμα μέσω της επίκλησης και της τελετουργίας γινόταν άλλο, δεν ήταν ο Μπατζιμούτζα ο γείτονας, ήταν ο Μπατζιμούτζα -λέμε τώρα- ο γενναίος πολέμαρχος που μπορούσε να αντιμετωπίσει την αρκούδα, το λιοντάρι, την πεθερά του, το αφεντικό του στη δουλειά, το άγριο άλογο, την κρεβατομουρμούρα κ.ο.κ.
Το αλλοτριωμένο σώμα, το φαντασιακό σώμα, γινόταν όργανο εορτασμών και αντικείμενο λατρείας. Πρώτες προσπάθειες του ανθρώπου να υπερνικήσει το φόβο, τη φύση, και να αναρωτηθεί -πολύ αργότερα- ποιός είμαι; με πιο επιστημονικούς όρους, όπως έκαναν οι προσωκρατικοί.

Άστα λα βίστα!!!

Γραφτείτε σε σχολές, να μάθετε ότι χορό να 'ναι: λάτιν, δημοτικούς, μπαλέτα, καποέιρα, τανγκό, ότι σας αρέσει, και καλή διασκέδαση.

ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ-ΣΙΤΥ

Τι γίνεται ρε παιδιά; Του κάθε πικραμένου κάθε Τρίτη; Τι αρέσει δηλαδή απ' την τεμπέλικη επιθεωρησούλα, που είναι σαν παραλλαγή της πλάκας που γίνεται σ' όλα τα υπόλοιπα κανάλια με τα σκατά της τηλεόρασης; Μόνο που τώρα, αντί να κοροιδεύουνε τη γριά στη λαική, την έχουν αναδείξει σε ηρωίδα της καθημερινότητας (μπλιαχ!)
Πού ξέρεις τι ανθρώπους έχει κακογλωσσιάσει η γριέτζω, τι αμαρτίες έχει φχαριστηθεί θάβοντας τις υπόλοιπες γυναίκες, πόσο κακιά μάνα υπήρξε, πόσο σιχαμένη συγγενής...
Τι επικίνδυνος λαικισμπός μαζί με μικροφιέστες για το πόπολο που κατεβάζει η Λαζοπουλιάδα...Και δε μιλάει κανένας. Γελάνε και χειροκροτάνε σαν τα ζώα, όλοι μαζί, επειδή δεν τολμάει κανένας να πει "κόφ' το, αρκετά".
Λαικισμός, παρωχημένα αστεία, εύκολη τηλεόραση για τα βόδια.
Καλή διασκέδαση!

HISTORY OF DANCE/ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΟΡΟΥ (BASICS FOR ALL)

Αγαπητοί φίλοι,
τις επόμενες τρεις (3) εβδομάδες θα δίνονται, Δε-Τετ-Παρ. βασικά μαθήματα Ιστορίας Χορού.
Το τμήμα θα λειτουργήσει ανάλογα με την προσέλευση.
Όποιος ακολουθήσει, θα πρέπει να είναι συνεπής με τις υποχρεώσεις του.
Μέχρι την Κυριακή, 25/5/2008, δηλώνετε συμμετοχή, και από Δευτέρα, αν μαζευτούμε αρκετοί, ξεκινάμε.
Ώρες, ύλη, σημειώσεις, feedback και άλλες λεπτομέρειες, τη Δευτέρα 26/5/2008.

Dear friends,
there will be a 3-week course in Dance History-the basics. Mon-Wen-Fr.
By Sunday 25/5/2008, you should register -so to speak- for the course.
Once you register, you will have to follow thw schedule and according responsibilities re reading et.c.
Time schedule, material, notes et al, on Monday.
The course will start only if the number of "students" is considered satisfactory.

ΚΑΠΝΙΣΜΑ=300 ευρώ

Επιτέλους ήρθε ο πολιτισμός και στην Ελλάντα, και δε θα χρειάζεται να κλαίνε τα ματάκια μας, να κλείνουν τα λαιμά μας κλπ., κλπ., με τον κάθε ηλίθιο που αισθάνεται πασάς και άρχοντας φυσώντας τον καπνό της τσιγαρούκλας του όπου δει.
Κάτω η δικτατορία των καπνιστών (σιγά τα χαιλίκια...)