ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ, ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΩ ΞΕΚΙΝΑΩ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ

Λοιπόν αγαπητοί μου μαθητές,
η ιστορία του χορού είναι η ιστορία τς πολιτικής, της οικονομίας, της τέχνης, της αποικιοκρατίας, της θρησκείας, του πολιτισμού.
Φυσικά και υπάρχει τεχνική για τους επαγγελματίες, φυσικά και υπάρχει μια λίστα από ονόματα με καλλιτέχνες, πολιτικούς, βασιλιάδες, μεταρρυθμιστές που τον έζησαν, τον δημιούργησαν και τον επηρρέασαν. Αλλά μην τρομάζετε, κατά βάσιν ο χορός είναι για όλους. Αυτό ήταν και το σλόγκαν μου ("Όλοι μπορούν να χορέψουν") την εποχή που δίδασκα και πρακτικά μαθήματα. Και σας πληροφορώ ότι το θέμα είναι να σε εμπιστευτεί ο μαθητής και να κάνει το πρώτο βήμα. Μετά τα άλλα είναι απλά.

Για αρχή λοιπόν, διαβάστε το Έπος του Γκιλγκαμές. Του καλού βασιλιά της Ουρούκ, στη Μεσοποταμία, εκεί που είναι το σημερινό Ιράκ (γης Μαδιάμ), και προσπαθείστε να καταλάβετε τι προσπαθεί να πει η ιστορία πέρα από τα καθαυτά γεγονότα. Λεπτομέρειες θα πούμε μαζί έτσι κι αλλιώς. Το κείμενο υπάρχει, αγγλιστί, στο ίντερνετ. Όποιος επιθυμεί το αγοράζει ελληνικά στα βιβλιοπωλεία. Δεν είναι ακριβό. Μια με δύο μέρες αρκούν για να το μελετήσετε.

Η ιστορία βέβαια του χορού, ξεκινάει πριν απ' τον Γκιλγκαμές, πριν καταλάβουν οι άνθρωποι τα πολιτεύματα και την κοινωνική οργάνωση σε τόσο καλό βαθμό. Υποπτευόμαστε ότι ξεκινάει τουλάχιστον 14οοο χρόνια π.Χ., τότε που κάποιο ανθρωπάκι-σαμάνος, μάλλον, ντυμένος με φαλλό, κέρατα, καπέλο, προβιά και οπλές από διαφορετικά ζώα το καθένα, στριφογύρναγε, και άλλα ανθρωπάκια, τον ζωγραφίσανε for posterity, αφού φωτογραφικές μηχανές δεν είχανε. Αυτός ο άνθρωπος που Κύριος οίδε το ξόρκιζε, ή τι γιόρταζε, στρίβει αριστερά προς τα δεξιά, στο ένα πόδι, βοηθούμενος απ' το άλλο. Να σου κι ο μύθος της έκστασης, της στροφής και του παντοδύναμου κύκλου.
Αν πάτε στις σπηλιές της νότιας Γαλλίας, στην Αλταμίρα ή στην Ανατολία, δείτε τα χορευτικά στους τοίχους: μόνοι ή σε ομάδες (μεταγενέστερο αυτό το μοτίβο), με λεοπάρ προβιές, τα χέρια σε σημαδιακές πόζες, με όπλα ή χωρίς, κάνανε την προσευχή τους οι άνθρωποι, και δώσ' του μετά απάνω στο βίσωνα.
Το σώμα μέσω της επίκλησης και της τελετουργίας γινόταν άλλο, δεν ήταν ο Μπατζιμούτζα ο γείτονας, ήταν ο Μπατζιμούτζα -λέμε τώρα- ο γενναίος πολέμαρχος που μπορούσε να αντιμετωπίσει την αρκούδα, το λιοντάρι, την πεθερά του, το αφεντικό του στη δουλειά, το άγριο άλογο, την κρεβατομουρμούρα κ.ο.κ.
Το αλλοτριωμένο σώμα, το φαντασιακό σώμα, γινόταν όργανο εορτασμών και αντικείμενο λατρείας. Πρώτες προσπάθειες του ανθρώπου να υπερνικήσει το φόβο, τη φύση, και να αναρωτηθεί -πολύ αργότερα- ποιός είμαι; με πιο επιστημονικούς όρους, όπως έκαναν οι προσωκρατικοί.

Άστα λα βίστα!!!

Γραφτείτε σε σχολές, να μάθετε ότι χορό να 'ναι: λάτιν, δημοτικούς, μπαλέτα, καποέιρα, τανγκό, ότι σας αρέσει, και καλή διασκέδαση.