Οι Σουμέριοι λοιπόν, έμποροι και τεχνίτες, άνθρωποι με νόμους -κομματάκι αυστηρούς, σαν τη Σαρία του Ισλάμ σήμερα- που ήξεραν επίσης ότι απαγορεύεται η σεξουαλική πράξη με ζώα, ότι κανείς εξανθρωπίζεται μέσω της συναναστροφής με τους δικούς του, ότι η απόκτηση της γλώσσας διευκολύνει τη συνεννόηση (και τις συναλλαγές, μην ξεχνιόμαστε), ότι υπάρχει θάνατος, ευτυχία και δυστυχία, διασκέδαση, φιλία και χαρά.
Αυτοί λοιπόν, όπως και οι γείτονές του Ασσύριοι, Βαβυλώνιοι κ.ο.κ. γλένταγαν σε γιορτές και πανηγύρια, γιόρταζαν επετείους, γάμους και την δική τους 28η Οκτωβρίου. Ομαδικά, σε χορούς ανδρών και γυναικών αλλά και σεμνούς ομαδικούς.
Όσο για τους Αιγύπτιους, είχαν και δική τους θεά του χορού, τη Χαθώρ, με γιορτή και πανηγύρι κάθε χρόνο (σαν τον Αη-Γιώργη και άλλους πολλούς πιο σύγχρονους), με φυλαχτά και αναπαραστάσεις δικές της, και γιορτές που όλοι γλένταγαν, έπιναν κι έτρωγαν. Οι χορευτές οι επαγγελματίες φυσικά δεν ήταν ευγενικής καταγω γής, γιατί είναι ντροπή πλούσιος άνθρωπος με σκλάβους και χωράφια και δική του πυραμίδα να πάει να σκοτώνεται στην κούραση να μάθει να κάνει σπαγκάτο, γέφυρα και τέτοια -ίδια με τα δικά μας. Έπαιρνε τον ατζεντη, και του 'λεγε φέρε μου το Φώτη Μεταξόπουλο απόψε που γιορτάζω τους αρραβώνες μου με την αδερφή μου (στην Αίγυπτο τα κάνανε αυτά). Και δώστου δουλειά και αυστηρότητα και δεήσεις στον θεό Νείλο να πλημμυρίσει τη σωστή εποχή πανάθεμά τον, και να μην τα κάνει σαν τον τυφώνα Ναργκίς γης Μαδιάμ.
Είχαν και μοιρολογήστρες οι Αιγύπτιοι, επαγγελματίες, που τσουρομαδιόντουσαν υποχρεωτικά καθώς πήγαινε προς τον Άνουβι ο αποδημήσας.
Και βέβαια λαός και Κολωνάκι, δεν είχαν τους ίδιους τρόπους διασκέδασης, άλλο να χοροπηδάς πιωμένος στη λασποκαλύβα, άλλο να χοροπηδάς ντίρλα στα πατώματα με τα ψηφιδωτά και τα σκλαβάκια να σε αερίζουνε.
Πράγμα το οποίο μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η πρόοδος στη ζωή ταυτίζεται με την αποφυγή του σωματικού κάματου από αρχαιοτάτων χρόνων. Η χειρωνακτική εργασία είναι για τα κατώτερα όντα, που τα βάζεις -αφού το θέλουνε- να σε διασκεδάζουν, και κάνεις μετά κονσομασιόν με τις χορεύτριες του μπαλέτου. Και οι αρχαίοι Αθηναίοι είχαν τέτοιους ατζέντηδες που πηγαίνανε τα μπαλέτα Δαρζέντα-Ντόροθυ στα σπίτια, και μάλιστα υπήρχε και το έθιμο του λουλουδοπόλεμου, όχι ακριβώς έτσι, φορούσαν γιρλάντες με λουλούδια και έραιναν στο τσακίρ-κέφι τους διασκεδαστές (Όλα τα μωρά στην πίστα, τα λουλούδια στην κυρία από μένα).
Όσο για τους Εβραίους, κι αυτοί είχανε τα χορευτικά τους, και ως μεθοδικοί άνθρωποι, στην Παλαιά Διαθήκη, έχουν καταγράψει πολλές αναφορές χορευτικών γεγονότων. Δεν είναι τυχαία αυτά, δίνουν μια κατεύθυνση για το πού και πότε επιτρέπεται η έντονη σωματική δραστηριότητα (χιχι), ώστε να μην το παραρίχνουν έξω οι πολίτες, ιδίως μετά το κάζο ττου Κήπου της Εδέμ απ' όπου πήραν το γνωστό εξιτήριο, ή αλλέως πώς, τον πούλο. Έτσι, π.χ. βλέπουμε το χορό του Δαυίδ που χόρευε γύρω απ' την Κιβωτό σαν τον Ιντιάνα Τζόουνς (το Νο 1 της σειράς, Raiders of a lost Ark), και, πάλι χάρι στην ταξινομητική ικανότητα των συγγραφέων, έχουμε περιγραφή των τύπων του χαρούμενου χορού, που παραμένει βάση και για σήμερα: από το ένα πόδι στο άλλο, στα δύο πόδια (αναπήδηση), από το ένα στο άλλο κλπ. Όλα με διαφορετικές ρηματικές ρίζες, αλλά πάντοτε ως αναφορά στο χορό. Μη σας πω βέβαια πόσο μεταμοντέρνο είναι που αποδόμησαν -λέμε τώρα- την κωδικοποιημένη ονομασία που δεν υπήρχε τότε έτσι κι αλλιώς των κινήσεων και τις επανέφεραν στο πρώτο της επίπεδο ως καθημερινή κίνηση.
Ήτοι μάγκες μου, το ηθικό δίδαγμα της ημέρας είναι: -ο χορός ως σωματική δραστηριότητα ελέγχεται και καθορίζχεται η χρήση του. Άρα, λειτουργούν σαφείς περιορισμοί του σώματος, ήδη.
-υπάρχουν χοροί ανδρών και γυναικών ή αναμίξ, ανάλογα με τις περιστάσεις, πράγμα που δείχνει τη φυλετική διαστρωμάτωση της κοινότητας. Ενδεχομένως ο χορός σε γαμήλιες τελετές, να ήταν πιο επιτρεπτικός για φλερτ και ραβασάκια, αφού εκεί είναι ανεμνόμενο να σκεφθεί κανείς και το δικό του μέλλον και να κόψει κίνηση -γι' αυτό το μέλλον.
-τα έντονα χοροπηδητά δικαιολογούνται από μεγάλη χαρά, για ένα μεγάλο γεγονός, και για το Αινείτε τον Κύριον, όχι για ψύλλου πήδημα: regulating the body.
-όμως ο χορός είναι αυτός που βοηθάει να ορίσει τις τελετές της, την κανονικότητα δηλαδή της λειτουργίας της, μια ολόκληρη κοινότητα: καθορισμός των εποχών, δραστηριότητες κάθε εποχής, δραστηριότητες της ζωής της κοινότητας καθαυτής εντός των εποχών, σταθερότητα της ζωής, αναπόφευκτο του θανάτου, παρηγοριά και συνέχεια, λατρεία θεού/ών, ενοχή, απαγόρευση, κανόνες, πολιτισμός. Νόμοι, απαρέγκλιτη ακολουθία τους, εξασφάλιση της συνέχισης της κοινότητας. Όλα μέσω του λόγου στους Εβραίους, οι αναπαραστάσεις απαγορεύονται.
Βάλτε τα φαιά κύτταρα να εργαστούν παρακαλώ, και ρίχτε κανένα αυθόρμητο χορευτικό με ότι μουσική ακούτε. Άντε φοβιτσιάρηδες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου