Y.Γ. (περί δημοσίων υπαλλήλων)

Μια φορά πήγα στην εφορία και ήταν εκεί μια κυρία που είχε απωθημένο το μπαλέτο -μη ρωτάτε πώς το έμαθα, είμαι στο μυαλό των ταξιτζήδων και των δημοσίων υπαλλήλων- και ήταν σαν τον ιπποπόταμο στη Φαντασία του ντίσνευ, αλλά όχι τόσο χαριτωμένη, και μουλάρα με τους απλούς πολίτες.
Εγώ όμως της χάιδεψα τ' αυτιά, να της τα τσακίσω ήθελα, της τραγούδησα σαν τον Ιάγο, μια γλυκιά μελωδία την ώρα που στούμπωνε αποβλακωμένα ένα σάντουιτς με απ' όλα στο στόμα της. Της είπα "μα γιατί τα παρατήσατε;" Ε, δε με άφηναν οι δικοί μου, είπε η γαιδάρα. (Καλά κάνανε, λογικοί άνθρωποι, σκέφτηκα), αλλά είπα, "δυστυχώς είμαστε θύματα προκαταλήψεων, ακόμη και στη δική μας εποχή" -ήταν τουλάχιστον δέκα χρόνια και πέντε νούμερα σουτιέν μεγαλύτερή μου. Κάποτε το επάγγελμα της χορεύτριας θα αποενοχοποιηθεί, αλλά φευ! θα έχουν χαθεί καριέρες.
Αντί να με ξεχέσει για το προφανές της κοροιδίας, με κοίταζε μπουκωμένη και άναυδη από χαρά και σεβασμό. Εγώ έσπρωχνα τα χρατιά προς υπογραφή και συνέχιζα το μελωδικό νανούρισμα: πού κάνατε χορό, πόσο καιρό, τι σας έλεγε η δασκάλα σας (να ξεκουμπιστεί) , και της συνέστησα -μετά την υπογραφή- να ξαναρχίσει. Μα τώρα; είπε η ξείγκλωτη. Τι είναι αυτά; είπε το φίδι. Δε θέλω ηττοπάθειες. Υπάρχουν ωραιότατα τμήματα για (δεινόσαυρους) κυρίες, να βρείτε ένα και να ξαναξεκινήσετε. Θα σας μαλώσω! Το οφείλετε στον εαυτό σας (και σ' εμάς να γελάσει το χειλάκι μας).
Έκτοτε την έχασα. Λέτε να ακολούθησε τη συμβουλή μου; Μια πρόωρη σύνταξη γαιδουρουπαλλήλου ακόμα. Yes!