Δεν θα σας πω τίνος είναι το σημερινό ποίημα. παρακαλώ τοποθετηθείτε, κι αν κάποιος ξέρει, να πει τη γνώμη του χωρίς να προδώσει τον/την συγγραφέα. Θέλω γνώμες, πολλές γνώμες!
Άντε καλή διασκέδαση, και θυμηθείτε, ουδείς δημόσιος υπάλληλος έγραψε ποτέ σπουδαία (με την καλή έννοια) ποίηση, εκτός των κ.κ. Κωνσταντίνου Καβάφη από την Αλεξάνδρεια και Κωνσταντίνου Καρυωτάκη από την προπολεμική Πρέβεζα. (όποιος διαφωνεί, να μου το πει κατάμουτρα)
Τίτλος: 'Αφησα να μην ξέρω (κι όπως λέγανε στο φεστιβάλ τραγουδιού της Θεσ/νίκης, ενορχηστρωτ'ης και διευθυντής ορχήστρας, Κώστας Κλάββας -πλάκα καλέ, πλάκα!)
Aπό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Δεν έχω βλάψει στη ζωή μου αίνιγμα:
δεν έλυσα κανένα.
Oύτε κι αυτά που θέλαν να πεθάνουν
πλάι στα παιδικά μου χρόνια:
έχω ένα βαρελάκι που 'χει δυο λογιών κρασάκι.
Tο κράτησα ώς τώρα
αχάλαστο ανεξήγητο,
γιατί ώς τώρα
δυο λογιών κρασάκι
έχουν λυμένα κι άλυτα που μου τυχαίνουν.
Συμβίωσα σκληρά
μ' έναν ψηλό καλόγερο που κόκαλα δεν έχει
και δεν τον ρώτησα ποτέ
ποιας φωτιάς γιος είναι,
σε ποιο θεό ανεβαίνει και μου φεύγει.
Δεν του λιγόστεψα του κόσμου
τα προσωπιδοφόρα πλάσματά του,
του ανάθρεψα του κόσμου το μυστήριο
με θυσία και με στέρηση.
Mε το αίμα που μου δόθηκε
για να τον εξηγήσω.
Ό,τι ήρθε με δεμένα μάτια
και σκεπασμένη πρόθεση
έτσι το δέχτηκα
κι έτσι τ' αποχωρίστηκα:
με δεμένα μάτια και σκεπασμένη πρόθεση.
Aίνιγμα δανείστηκα,
αίνιγμα επέστρεψα.
Άφησα να μην ξέρω
πώς λύνεται ένα χθες,
ένα εξαρτάται,
το αίνιγμα των ασυμπτώτων.
Άφησα να μην ξέρω τι αγγίζω,
ένα πρόσωπο ή ένα βιάζομαι.
Oύτε κι εσένα σε παρέσυρα στο φως
να σε διακρίνω.
Στάθηκα Πηνελόπη
στη σκοτεινή ολιγωρία σου.
Kι αν ρώτησα καμιά φορά πώς λύνεσαι,
πηγή αν είσαι ή κρήνη,
θα 'ταν κάποια καλοκαιριάτικη ημέρα
που, Πηνελόπες και όχι,
μας κυριεύει αυτός ο δαίμων του νερού
για να δοξάζεται το αίνιγμα
πώς μένουμε αξεδίψαστοι.
Aπό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Aναμάρτητη:
αξεδίψαστη.
Στο αίνιγμα του θανάτου
πάω ψυχωμένη.
Άντε καλή διασκέδαση, και θυμηθείτε, ουδείς δημόσιος υπάλληλος έγραψε ποτέ σπουδαία (με την καλή έννοια) ποίηση, εκτός των κ.κ. Κωνσταντίνου Καβάφη από την Αλεξάνδρεια και Κωνσταντίνου Καρυωτάκη από την προπολεμική Πρέβεζα. (όποιος διαφωνεί, να μου το πει κατάμουτρα)
Τίτλος: 'Αφησα να μην ξέρω (κι όπως λέγανε στο φεστιβάλ τραγουδιού της Θεσ/νίκης, ενορχηστρωτ'ης και διευθυντής ορχήστρας, Κώστας Κλάββας -πλάκα καλέ, πλάκα!)
Aπό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Δεν έχω βλάψει στη ζωή μου αίνιγμα:
δεν έλυσα κανένα.
Oύτε κι αυτά που θέλαν να πεθάνουν
πλάι στα παιδικά μου χρόνια:
έχω ένα βαρελάκι που 'χει δυο λογιών κρασάκι.
Tο κράτησα ώς τώρα
αχάλαστο ανεξήγητο,
γιατί ώς τώρα
δυο λογιών κρασάκι
έχουν λυμένα κι άλυτα που μου τυχαίνουν.
Συμβίωσα σκληρά
μ' έναν ψηλό καλόγερο που κόκαλα δεν έχει
και δεν τον ρώτησα ποτέ
ποιας φωτιάς γιος είναι,
σε ποιο θεό ανεβαίνει και μου φεύγει.
Δεν του λιγόστεψα του κόσμου
τα προσωπιδοφόρα πλάσματά του,
του ανάθρεψα του κόσμου το μυστήριο
με θυσία και με στέρηση.
Mε το αίμα που μου δόθηκε
για να τον εξηγήσω.
Ό,τι ήρθε με δεμένα μάτια
και σκεπασμένη πρόθεση
έτσι το δέχτηκα
κι έτσι τ' αποχωρίστηκα:
με δεμένα μάτια και σκεπασμένη πρόθεση.
Aίνιγμα δανείστηκα,
αίνιγμα επέστρεψα.
Άφησα να μην ξέρω
πώς λύνεται ένα χθες,
ένα εξαρτάται,
το αίνιγμα των ασυμπτώτων.
Άφησα να μην ξέρω τι αγγίζω,
ένα πρόσωπο ή ένα βιάζομαι.
Oύτε κι εσένα σε παρέσυρα στο φως
να σε διακρίνω.
Στάθηκα Πηνελόπη
στη σκοτεινή ολιγωρία σου.
Kι αν ρώτησα καμιά φορά πώς λύνεσαι,
πηγή αν είσαι ή κρήνη,
θα 'ταν κάποια καλοκαιριάτικη ημέρα
που, Πηνελόπες και όχι,
μας κυριεύει αυτός ο δαίμων του νερού
για να δοξάζεται το αίνιγμα
πώς μένουμε αξεδίψαστοι.
Aπό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Aναμάρτητη:
αξεδίψαστη.
Στο αίνιγμα του θανάτου
πάω ψυχωμένη.
9 σχόλια:
θα ελεγα την σχωρεμενη κατερινα γωγου σε μεγαλο "φτιαξιμο" αλλα και η παπακωστα που δεν φτιαχνετε λεει κατι κουλα που δεν κατανοει το μικρο ξανθο κεφαλακι μου.
(οι λαικοι γριφοι ειναι εξτρα σκηνες στο εργο?)
Το βρηκα? κερδιζω λουκουμακι?
σούπερ συνειρμοί, αλλά θα περιμένω ακόμα ωραία μου ξανθιά πριν τις αποκαλύψεις.
Γυναίκα είναι;
Σόρυ βρε Νατάσα, αλλά εγώ κι η ποίηση "στενευόμαστε".
Δεν πάει σε καμιά ο νους μου.
Κρατικός υπάλληλος και από Λ. το μικρό;
Τι να σε πω; Να πάω σε χαρτορίχτρα;
Η βερα λαμπρου μηπως?
Η μιμη ντενιζζζζζζζ ?
Καλε πες μας και ανατσουπωσα απο την περιεργεια!!
Eίναι μιας κάποιας ηλικίας και πολύ αγαπημένη και βραβευμένη. Αν ξέρανε ότι την παρουσιάζω έτσι ιερόσυλα, θα με κρεμάγανε στο Σύνταγμα. Υπάλληλος τράπεζας.
ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΝΤΕΧΩ!!! Πήρα μια φορά μια τομάκλα με τα ποιήματά της, λέω μη μπας και είμαι προκατειλημένη, κακιά και τούβλο, και δεν άντεξα. Τα διάβασα, αλλά μετά το χάρισα το βιβλίο. Δεν ήθελα ούτε για πλάκα να μου κατσικωθεί στο σπίτι. Άντε αύριο θα την μαρτυρήσω τη μαντάμ. Έχει και μαλλί λάχανο (όχι πολύ φουσκωτό, σεμνό).
Άντεξες βρε θηρίο,να διαβάσεις ολόκληρο τον τόμο;
Μετά απενοχοποιήθηκες;
________________
Τι κάνει η μικρή Καλλιστώ;
Απ' την τσαντίλα που είχα τον διάβασα. Διάβαζα βρίζοντας από ένα σημείο και μετά, έκανε κι ένα σκασμό λεφτά.
------------------------------------
Μια χαρά, δεν πάμε πουθενά χωρίς το σκυλάκι μας, τώρα ξαπλώνουμε κι επάνω του και λέμε "Άμπυ νάνι."
θα σε κρεμαγα ευχαριστως στην πλατεια κλαυθμωνος
φάιτμπακ@ πάντα πρωτότυπος στις επιλογές σου. Έξω απ' το ράδιο-κορασίδες;
Δημοσίευση σχολίου