Μείνε κοντά μου
Στην έρημο της Ιστορίας
Η βροχή του Σεπτέμβρη
Δε σβήνει τη φλόγα του Αυγούστου
Μείνε κοντά μου
Ο χρόνος είναι μια διαφορά ονείρων
Δε γεννηθήκαμε ακόμα
Τους δρόμους των άστρων
Περπάτησα
Γυρίζοντας στη γέννησή μου
Πέρασα τα άβατα της Ιστορίας
Διαβάζοντας άγραφες σκέψεις
Βρήκα γνωστούς εκεί
Κι έμεινα ποιητής
Άντε πάλι θα σας βοηθήσω στην ανάλυση: ως γνωστόπιστος (ποιητική λεξοπλαστική δική μου) Πασόκος, που νομίζει όπως όλοι τους ότι είναι μαρξιστής, έχει μια καούρα με την Ιστορία. Επίσης, ως γνήσια κυρία της Αυλής του Αείμνηστου, έχει κάνει βίωμα τα λεγόμενα του Δόκτωρα Ζιβάγκο για το χρονοντούλαπο της ιστορίας, και με την ποίησή του, εκφράζει τον υπαρξιακό φόβο, μη μπας και ξεχαστεί ως πολιτικός (που θα ξεχαστεί δεν υπάρχει θέμα, μη σας πω ότι δεν υπήρξε ποτέ, εδώ ο κόσμος χάνεται την πολιτική καριέρα του Τηλέμαχου θα κοιτάμε;) οπότε επιθυμεί να μείνει στην ιστορία ως ποιητής.
Αυτά περί καψωμένου Αυγούστου, πρώτον είναι ψέμματα, σιγά μην είναι φλογερός εραστής ο Τηλέμαχος. Δεύτερον είναι αβαθές ποιητικά καθότι θυμίζει Λάκη Κομνηνό και Υπολοχαγό Νατάσσα, να κυλιούνται δυό κορμιά στην άμμο (μπλιαχ) και τρίτον τό 'χει πάρει από το Ρομάντσο, το Ντομινό ή κανά ημερολόγιο τοίχου με στιχάκια ο άχρηστος.
Είναι όμως και θρασύς, διότι στα "άβατα της Ιστορίας" βρήκε γνωστούς, λέει, το μοσχάρι. Δηλαδή συγκουβέντιασε (όλο λεξοπλαστική κάνω σήμερις), υποννοεί, με τον Ρίλκε, τον Πάουντ και άλλους συναδέρφους αναδέρφους ποιητές. Τι ψωνάρα!
Επίσης με την αναφορά στο Σεπτέμβρη, εννοεί τον Σεπτέμβρη της Πασοκικής διακήρυξης. Επί της ουσίας ο Χυτήρογλου είναι ένας αυλικός που γράφει υπό την σκέπη των οραμάτων και τη σκιά του Αείμνηστου.
Αυτά τα περί χρόνου και δε γεννηθήκαμε ακόμα, δεν τα αναλύω, γιατί το πληκτρολόγιο δεν έχει νεκροκεφαλές, κεραυνούς και άλλα εικονογραφημένα μπινελίκια.
Υ.Γ. Θα μου λείψει ο μικρός Τηλέμαχος, αλλά θέλω να προχωρήσω στην φιλολογική μου κριτική, οπότε θα επανέλθω με Μίμη Ανδρουλάκη και άλλους κολοσσούς της λογοτεχνίας, γιατί δε σας χωνεύω και θέλω να περνάτε χάλια, κι όχι να μου χαχανίζετε και να φχαριστιόσαστε. Θα σας δείξω εγώ τι εστί (λογοτεχνικό) βερύκοκκο. Που μου είσαστε όλο πάχυνση και μύστακα!
Στην έρημο της Ιστορίας
Η βροχή του Σεπτέμβρη
Δε σβήνει τη φλόγα του Αυγούστου
Μείνε κοντά μου
Ο χρόνος είναι μια διαφορά ονείρων
Δε γεννηθήκαμε ακόμα
Τους δρόμους των άστρων
Περπάτησα
Γυρίζοντας στη γέννησή μου
Πέρασα τα άβατα της Ιστορίας
Διαβάζοντας άγραφες σκέψεις
Βρήκα γνωστούς εκεί
Κι έμεινα ποιητής
Άντε πάλι θα σας βοηθήσω στην ανάλυση: ως γνωστόπιστος (ποιητική λεξοπλαστική δική μου) Πασόκος, που νομίζει όπως όλοι τους ότι είναι μαρξιστής, έχει μια καούρα με την Ιστορία. Επίσης, ως γνήσια κυρία της Αυλής του Αείμνηστου, έχει κάνει βίωμα τα λεγόμενα του Δόκτωρα Ζιβάγκο για το χρονοντούλαπο της ιστορίας, και με την ποίησή του, εκφράζει τον υπαρξιακό φόβο, μη μπας και ξεχαστεί ως πολιτικός (που θα ξεχαστεί δεν υπάρχει θέμα, μη σας πω ότι δεν υπήρξε ποτέ, εδώ ο κόσμος χάνεται την πολιτική καριέρα του Τηλέμαχου θα κοιτάμε;) οπότε επιθυμεί να μείνει στην ιστορία ως ποιητής.
Αυτά περί καψωμένου Αυγούστου, πρώτον είναι ψέμματα, σιγά μην είναι φλογερός εραστής ο Τηλέμαχος. Δεύτερον είναι αβαθές ποιητικά καθότι θυμίζει Λάκη Κομνηνό και Υπολοχαγό Νατάσσα, να κυλιούνται δυό κορμιά στην άμμο (μπλιαχ) και τρίτον τό 'χει πάρει από το Ρομάντσο, το Ντομινό ή κανά ημερολόγιο τοίχου με στιχάκια ο άχρηστος.
Είναι όμως και θρασύς, διότι στα "άβατα της Ιστορίας" βρήκε γνωστούς, λέει, το μοσχάρι. Δηλαδή συγκουβέντιασε (όλο λεξοπλαστική κάνω σήμερις), υποννοεί, με τον Ρίλκε, τον Πάουντ και άλλους συναδέρφους αναδέρφους ποιητές. Τι ψωνάρα!
Επίσης με την αναφορά στο Σεπτέμβρη, εννοεί τον Σεπτέμβρη της Πασοκικής διακήρυξης. Επί της ουσίας ο Χυτήρογλου είναι ένας αυλικός που γράφει υπό την σκέπη των οραμάτων και τη σκιά του Αείμνηστου.
Αυτά τα περί χρόνου και δε γεννηθήκαμε ακόμα, δεν τα αναλύω, γιατί το πληκτρολόγιο δεν έχει νεκροκεφαλές, κεραυνούς και άλλα εικονογραφημένα μπινελίκια.
Υ.Γ. Θα μου λείψει ο μικρός Τηλέμαχος, αλλά θέλω να προχωρήσω στην φιλολογική μου κριτική, οπότε θα επανέλθω με Μίμη Ανδρουλάκη και άλλους κολοσσούς της λογοτεχνίας, γιατί δε σας χωνεύω και θέλω να περνάτε χάλια, κι όχι να μου χαχανίζετε και να φχαριστιόσαστε. Θα σας δείξω εγώ τι εστί (λογοτεχνικό) βερύκοκκο. Που μου είσαστε όλο πάχυνση και μύστακα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου