ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ! (x3)

Σήμερα το μπλογκ είναι αγωνιστικού τύπου.
Εδώ πολυτεχνείο, εδώ πολυτεχνείο.
Στη σημερινή μας επίδειξη, η μουσική υπόκρουση είναι αποκλειστικά τραγούδια Λεοντή, Μπακαλάκου και Ανδριόπουλου. Επίσης η Δραπετσώνα του Μίκη. Τα μοντέλα είναι μαυρειδερά, τριχωτά, με χοντροφαβορίτα και γυαλιά συνταξιούχου του ΟΓΑ. Τα παντελόνια είναι εφαρμοστά με καμπάνα σαν της Νοτρ Νταμ από το γόνατο και κάτω, ενώ ο γιακάς ακολουθεί με ενθουσιασμό αλλά και αξιοθαύμαστη αίσθηση του μέτρου ώστε να μην απογειωθεί ο φορών το μοντελάκι που μόλις περιγράψαμε. Πουλοβεράκι εφαρμοστό με στρογγυλό κόψιμο συνιστάται, αν και είναι προαιρετικό, ο γιακάς όμως, πρέπει πάντοτε να είναι σε πρώτη θέα, οπότε κάντε μερικές έλξεις για να δυναμώσουν τα ποντίκια, και μετά με θάρρος τραβήξτε όλο αυτό το ύφασμα έξω απ' το πουλόβερ. (Αν δε θέλει να 'ρθει, και για ανάμνηση της ηρωικής ημέρας που γιορτάζουμε, απειλήστε τον, προπηλακίστε τον, και γενικά δώστε του να καταλάβει ποιός είναι το αφεντικό.)

Κάλεσμα αγωνιστικό σήμερα στους ήρωες του πολυτεχνείου που είπαν το τρίτο κατά σειράν όχι της νεότερης ιστορίας της νεότερης Ελλάδας. Όχι στους τούρκους, όχι στον Άξονα, όχι και στον Ζωρζ Παπαντό. Να σας θυμίσω εδώ την εξωπραγματικής ωραιότητας και βάθους ρήση του Παπαντό, "εάν δεν υπάρχει όχημα, δεν ημπορεί να υπάρξει και ταξίδι επί οχήματος." Δίδαξε ζεν ο άνθρωπος.
Αυτή η μέρα εορτάζεται ώστε να διδαχθείτε ότι ο Λαλιώτης και ο Μίμης Ανδρουλάκης (όνομα και πράμα), ο Πάγκαλος και η Δαμανάκη θα σας μείνουν αξέχαστοι. Πιο μεγάλη βδέλλα από τη γενιά του πολυτεχνείου, πιο επηρμένα φασιστοκέφαλα δεν υπήρξαν. Και νεάζουν κιόλας, δεν θα αποσυρθούν ποτέ, -πουτάνα ιατρική που δίνεις μπότοξ και παράταση ζωής.

Σας καλώ λοιπόν σε αντίσταση:
Όχι άλλα ρεπορτάζ χωρίς τσίνορα από την αυλή του πολυτεχνείου με παιδάκια που αφήνουν γαρύφαλλα και λένε "ήλθαμε να ζούμε τους ήλωες".
Όχι άλλα γαρύφαλλα (το κωλολούλουδο μου θυμίζει συναισθηματίλα, νεκρίλα, κλαψίλα, πολυτεχνίλα, παναγουλίλα, Χυτηρίλα, Πασοκίλα, Τσιπρίλα κ.ο.κ.)
Όχι άλλα γλυπτά κατά το ύφος του Μέμου Μακρή.
Όχι άλλα περιστέρια (τα 'χω και άχτι λόγω συγκατοίκησης τον τελευταίο καιρό. Στη Βαβυλώνα, ήταν τα βρωμόπουλα της Αστάρτης, καθότι είναι ό,τι χειρότερο).
Όχι άλλη συγκίνηση επετειακή.
Όχι στους Τζέιμς Πάρις του Πολυτεχνείου
Όχι άλλα ντοκυμανταίρ με τους γνωστούς-αγνώστους του '73.
Όχι άλλη συνέντευξη με τον Πατακό, τον βιονικό προπάππο της δικτατορίας που δε θυμάται ούτε πώς τον λένε.
Όχι στα βλαμένα με τις μολότωφ που νομίζουν ότι τα σπάνε στο καθεστώς. (Τίποτα δε μαθαίνουν τα πασίχαζα;)
Όχι στις κάμερες και τα ρεπορτάζ από τα "πεδία της μάχης" με τους γελοίους δημοσιογραφίσκους να κάνουν λινκ με τους πιο γελοίους δημοσιογράφους στα κανάλια.
(Πριν μερικά χρόνια ήμουν σε σπίτι στο πολύ κέντρο, και ήταν ημέρα Πολυτεχνείου. Αρχίζει η πορεία, περνάει από κάτω απ' το σπίτι, πετάνε κάτι πιτσιρικάδες έναν κάδο απορριμάτων, απ' τα μικρά πράσινα καλάθια, στο δρόμο, και βάζουν φωτιά σε δυό-τρία κωλόχαρτα που είχε μέσα. Μηδέν παρεξήγησις και έσβησε αμέσως η "φωτιά". Ταυτοχρόνως λέω ρε σεις βάλτε τελεόραση να δούμε. Μου 'ρθε ζντούφος, γιατί τα καθίκια το χαζοπραγματάκι αυτό που έγινε, το παρουσίασαν τόσο μεγεθυμένο για να γίνουν ήρωες, να αποπροσανατολίσουν και να δημιουργήσουν εντυπώσεις, που δεν ξέραμε να κλάψουμε, ή να γελάσουμε. Ήμασταν στο μπαλκόνι και χαιρετιόμασταν με την πορεία, και στην τηλεόραση λέγανε ότι συνέβαιναν σημεία και τέρατα.)
Άντε, μέρα είναι, θα περάσει.
Την καλημέρα μου.