Αγαπητοί μας αναγνώστες, το αφιέρωμα στην νεοελληνική ποίηση και μάλιστα των πολιτκών, συνεχίζεται αδιαλείπτως, παρά την κόπωση της γράφουσας, ένεκα των χθεσινών ρημαδοπέντε χιλιομέτρων. Δεν θα μπορούσαμε όμως να σε αφήσουμε έτσι, χωρίς ένα ποίημα, χωρίς μια λέξη να σε συντροφεύει φίλε αναγνώστη, ώστε να εμπνευστείς και να ευχαριστηθείς την ωραία γκριζούρα και το μίζερο κρύο του Νοέμβρη.
Σήμερα, φίλες και φίλοι, θα σας παρουσιάσουμε το ποίημα της Ρούλας Κακλαμανάκη, με τίτλο Όπου γης και μπλου-τζιν (αλήθεια σας λέω, δεν το 'βγαλα εγώ!!!)
Όπως θα δείτε, το ποίημα της σοσιαλίστριας βουλευτού της γενιάς του γ.....νου του Πολυτεχνείου, ανησυχεί γαι την οικουμενικότητα της χρήσης του τζιν και του εξαμερικανισμού της κοινωνίας. Καμμία νύξη παρ' όλα αυτά δεν ποιεί, αντιθέτως, ποιεί την νύσσαν, για τα έξοχα αμερικανικά και τα άθλια ελληνικά του Γιώργου Β', υιού του Αειμνήστου, αλλά και της παπαριάς του Αειμνήστου με τα συνθήματα "έξω οι βάσεις του θανάτου", "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" κ.ά. Σας αφήνω να το χαρείτε, και για ό,τι πάθετε δε φταίω (εφημερεύει το Ιπποκράτειο, η κεντρική κλινική και ο Ευαγγελισμός σήμερα).
Μια τελευταία παρατήρηση: είναι τέτοιος ο πλούτος της έμπνευσης της Ρούλας, ας μου επιτραπεί η οικειότης, ώστε στη στροφή "μπλουτζίν ο παππούς κλπ.", είναι σαν παρήχηση του "μάνα ακούς σε κάθε μέρος, ω! τι όνομα γλυκό". Διότι το Πασόκ, ήταν και πολύ της Ημέρα ςτης γυναίκας και της γ....νης ποσόστωσης (να βάλουμε ένα ποσοστό απ' τις γυναίκες του χαρεμιού, άχρηστες και μουγκές θα είναι, αλλά αφού θα μπούνε και άτομα με ειδικε΄ς ανάγκες, ας μπούνε και γυναίκες στο ψηφοδέλτιο. Εξ ού και λάμπρυναν το κοινοβούλιο γκόμενες και γκόμενες, άντε μην το ανοίξω πρωί-πρωί...)
Σ’ όλα τα τραίνα σ’ όλα τα καράβια
Σήμερα, φίλες και φίλοι, θα σας παρουσιάσουμε το ποίημα της Ρούλας Κακλαμανάκη, με τίτλο Όπου γης και μπλου-τζιν (αλήθεια σας λέω, δεν το 'βγαλα εγώ!!!)
Όπως θα δείτε, το ποίημα της σοσιαλίστριας βουλευτού της γενιάς του γ.....νου του Πολυτεχνείου, ανησυχεί γαι την οικουμενικότητα της χρήσης του τζιν και του εξαμερικανισμού της κοινωνίας. Καμμία νύξη παρ' όλα αυτά δεν ποιεί, αντιθέτως, ποιεί την νύσσαν, για τα έξοχα αμερικανικά και τα άθλια ελληνικά του Γιώργου Β', υιού του Αειμνήστου, αλλά και της παπαριάς του Αειμνήστου με τα συνθήματα "έξω οι βάσεις του θανάτου", "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" κ.ά. Σας αφήνω να το χαρείτε, και για ό,τι πάθετε δε φταίω (εφημερεύει το Ιπποκράτειο, η κεντρική κλινική και ο Ευαγγελισμός σήμερα).
Μια τελευταία παρατήρηση: είναι τέτοιος ο πλούτος της έμπνευσης της Ρούλας, ας μου επιτραπεί η οικειότης, ώστε στη στροφή "μπλουτζίν ο παππούς κλπ.", είναι σαν παρήχηση του "μάνα ακούς σε κάθε μέρος, ω! τι όνομα γλυκό". Διότι το Πασόκ, ήταν και πολύ της Ημέρα ςτης γυναίκας και της γ....νης ποσόστωσης (να βάλουμε ένα ποσοστό απ' τις γυναίκες του χαρεμιού, άχρηστες και μουγκές θα είναι, αλλά αφού θα μπούνε και άτομα με ειδικε΄ς ανάγκες, ας μπούνε και γυναίκες στο ψηφοδέλτιο. Εξ ού και λάμπρυναν το κοινοβούλιο γκόμενες και γκόμενες, άντε μην το ανοίξω πρωί-πρωί...)
Σ’ όλα τα τραίνα σ’ όλα τα καράβια
στου κόσμου τα μετρό και στα λεωφορεία
στις μπιραρίες, στα καφέ
στις λαϊκές και στις αστικές ταβερνούλες.
Μέσα στο σπίτι, έξω στο δρόμο.
Ακίνητοι, ακίνητες. Στύλοι μοναχικοί,
παρέες φασαριόζικες που τριγυρνούν ασκόπως
μα κι όσοι τρέχουν βιαστικοί για τη δουλειά
κι’ όλες τις άλλες καθημερινές και μη
φροντίδες της ζωής τους,
Μπλουτζίν φορούν, το λένε κι οι στατιστικές
και οι δημοσκοπήσεις.
Μπλουτζίν ο παππούς
μπλουτζίν ο γιος κι η κόρη
μπλουτζίν τα εγγονάκια τους
και το πρώτο πρώτο του
νεογέννητου, μπλουτζίν κι αυτό..
Μπλουτζίν και στα μάτια του
σύμπαντος κόσμου
ταξιδεύει ο πόθος της ενιαίας
ταυτότητας και της νέας ευημερίας.
Μένεις εδώ και βρίσκεσαι παντού.
Όπου γης και μπλουτζίν.
7 σχόλια:
αθλιο ποιημα.
αλλα τουλαχιστο τερματισε τα 5 χλμ σε κατω απο 25 λεπτα..
καλό το πρώτο σχόλιο, το δεύτερο τι το 'θελες; Θα ακολουθήσω το μόττο του μπλογκ σου και θα σε χτυπήσω διπλά. Γράψε κανά ποίημα πάλι και σε φτιάξω εγώ...
Στα πόσα καιγόμαστε...χμμ σηκώνουμε τα χέρια ψηλά;
Φωτό του μεταλλείου δεν είδαμε.
Στο χάρισε ο δημαρχάρας για να σε καλοπιάσει;
Αυτό το ριμάδι το μετάλλ(ε)ιο πως γράφεται;
αν σου πω ότι κόλλησα κι εγώ στο ίδιο, το μετάλλιο. Έτσι γράφεται, τώρα το πέτυχα. Καλέ από τώρα κιότεψες; Έχω ακόμα Ανδρουλάκη, Βενιζέλο, Πάγκαλο...Εδώ, όλοι μαζί θα υποφέρουμε. (χεχεχε!!!)
Θα το σκανάρω, και θα σας το δείξω, για να σκάσουνε και μερικοί-μερικοί...Πήραμε όλοι μας τέτοιο μετάλλιο καλέ. Μήπως με δουλεύετε όλοι επειδής έκανα 43 λεπτά; Όχι, κάτι υποπτεύθηκα...
Μου αρέσουν τα μπλουτζίν σε γυναικεία κωλαράκια. Το ποίημα μου γέννησε συνειρμούς που δεν μπορώ να καταπολεμήσω. Πάει για νόμπελ.
σταρχιδικές φακεμόλες@ είσαι σίγουρος ότι δεν πήρες κανά ύποπτο χαπάκι πριν το διαβάσεις; κανά ληγμένο...; Τιμωρία όλοι οι επισκέπτες του μπλογκ εξαιτίας σου: θα προχωρήσω με Μιμή Ντενίση και τη Μπουμπουλίνα, που εξέδωσε ο αριστοκρατικός και σοφιστικέ, εκδοτικός οίκος Καστανιώτη. (την τιμωρία εμπνεύστηκα από τα έργα του Τζέιμς Πάρις, και την αθάνατη κουβέντα: για κάθε Γερμανό στρατιώτη θα τουφεκίζονται σαράντα πατριώτες).
Δημοσίευση σχολίου