Τρίτη 15 Μαΐου 2007

ΤΟ ΘΕΙΟΝ ΒΡΕΦΟΣ


"Έσφιξε" ο προεκλογικός πυρετός, άρχισαν οι πρώτες "αποκαλύψεις", βρώμισε ο τόπος απόπατο και λυματολάσπη,

και αρχίσαμε να υποψιαζόμαστε ότι ο Γιωργάκης κάποια βρωμοδουλειά έκανε,

προκειμένου να σωθεί -πάση θυσία.

Και είχαμε δίκιο...

Ο Γιωργάκης κάλεσε τον Λαλιώτη (Houston we have a problem) να τον σώσει με τις γνωστές μαγγανείες του, συγγνώμη τις αποκαλύψεις για τη βρωμιά της πολιτικής σκηνής, ώστε να κάνει ο Γιώργος-Ζορρό τη διαφορά.

Η θεία-Όλγα ξέρει τι χρειάζεται για να καθαρίσουν οι λεκέδες της δεξιάς διακυβέρνησης, και να 'σου τα ομόλογα, η υπουργάρα απ' το Κιλκίς (προφητικός ο τίτλος της βιντεοταινίας της Νατάσσας Γερασιμίδου), ο (Β)Ρωμύλος Κεδίκογλου και άλλα ωραία και γραφικά...

Ο παλιός είναι αλλιώς, ή η γοητεία του κλασικού εμπνέει πάντα: μένει να δούμε αν οι μαθητεύσαντες κοντά στον μαιτρ Ανδρέα (Παπανδρέου) θα αναπροσαρμόσουν το κλασικό στη σημερινή εποχή επιτυχώς...

ΜΑΛ(Θ)ΑΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Ο Βύρων (Πολύδωρας) είναι η περίπτωση του υπουργού που εκφράζει καλύτερα την εσωτερική σύγκρουση της κυβέρνησης.

Είναι ο άνθρωπος, που παρά τις παλιές και γερές του "περγαμηνές" στα μετερίζια της παραδοσιακής δεξιάς (sic), και ενώ κανοναρχεί το κρίσιμο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, φέρεται ως υπουργός πολιτισμού και μνημείων.

Κάπως έτσι είναι και η κυβέρνηση Καραμανλή: η σοσιαλιστική 20ετία και ο αριστερός λόγος δημιούργησαν τεράστια συμπλέγματα στους νεότερους εκπροσώπους της συντηρητικής παράταξης, ιδίως όσον αφορά στη "βία και νοθεία" των δεκαετιών που προγήθηκαν.

Οι νεότεροι, όπως ο Κώστας Καραμανλής, έχοντας και το βάρος όσων συμφιλιωτικών τάσεων δημιούργησε ο θείος του στην πολιτική σκηνή, σέρνουν μεν τους γέροντες παλαιοκομματικούς μαζί τους, προσπαθούν όμως και να φανούν ανανεωτές και πολιτισμένοι.

Έτσι, όλες οι κινήσεις αποκτούν ένα ύφος δισταγμού, λες και προσπαθούν κάθε φορά να βρουν, όχι τη σωστή και πρέπουσα πολιτική, αλλά τον σικ και καθωσπρέπει τρόπο αντίδρασης, κάτι σαν να ψάχνει νεαρή ντεμπυτάντ να βρει τι θα βάλει στις πρώτες της εξόδους...

Κι εντωμεταξύ, το κυβερνόν κόμμα, μόνο "συντηρητική παράταξη" δεν θα μπορούσε να ονομαστεί: δεν συντηρεί τίποτε πλέον από όσα σηματοδοτούσαν την παλιά της μορφή (δε μικλάμε για τη βία και νοθεία φυσικά), και ο όρος συντηρητικός, μπορεί να σημαίνει μόνο -στην περίπτωση της Ν.Δ.- μαλθακότητα, κακό γούστο στη μουσική, τον πολιτισμό και το ντύσιμο, νεόπλουτο λάιφστάιλ, και έτερον ουδέν...

Τετάρτη 2 Μαΐου 2007

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ

Τώρα που όλοι οι νεόπλουτοι βλάχοι, απόφοιτοι Ι.Ε.Κ. (το κόμπλεξ της μόρφωσης στη χειρότερη μορφή του), γίνονται σταρ -τοπικού και περιορισμένου βεληνεκούς- προέκυψε νέα μόδα που εξυπηρετεί το greek dream και κρατάει χαμηλό τον προυπολογισμό των πρωινομεσημεριανάδικων: οι παρουσιαστές βγάζουν τα λεφτά τους μαγειρεύοντας από τα σπίτια τους, (που πρόσφατα αγόρασαν, σε ανερχόμενες γειτονιές με τους καρπούς των κόπων τους.)

Βεβαίως τα καλόπαιδα όταν λένε "σταρ", θα πρέπει να εννοούν το σχετικά "αναγνωρίσιμοι".

Αναγνωρισιμότητα ευθέως ανάλογη με το ποσοστό τηλεθέασης του καναλιού τους και του κραξίματος των οψωνίων που συνωστίζονται να γελοιοποιηθούν στα γκροτέσκα θεάματα της Πάνια, του Μάλλη, της Τρυφίδου και άλλων πολλών...

Αποκορύφωμα του νεοπλουτισμού ενός αναγνωρίσιμου, ήταν πρόσφατα, το μαγείρεμα, τάχα μου γκουρμέ, που τελείωσε με γλυκό, στην κορυφή του οποίου προστέθηκε ετοιματζίδικη σαντιγύ. Όπως οι περιηγήσεις σε "σπίτια επωνύμων" πνιγμένα στην πλαστικαδούρα, στο υποτιθέμενο μίνιμαλ (15 γλαστράκια από το ίδιο φυτό σε ένα τραπέζι δε λέγεται μίνιμαλ, λέγεται στιγμιότυπο από στολισμό αίθουσας στα 120 ενωμένα εργοστάσια), και στο "ανάμικτο στυλ" σε κακούς συνδυασμούς, αχώνευτους ακόμη και από τον ντεκορατέρ, το ίδιο νεόπλουτο και ξιπασμένο όπως οι ιδιοκτήτες.

Κι επειδή πολύ γκουρμέ έχει πέσει, εγώ προτείνω ένα νέο ριάλιτυ, με ατάλαντους μάγειρους, επηρμένους και με αυτοπεποίθηση, που να δημιουργούν αηδέστατες συνταγές που μόνο ο σκύλος τους θα τις τρώει (και οι ίδιοι), πραγματικά εκκεντρικούς της κουζίνας, χωρίς καμμία συναίσθηση της άγνοιάς τους.

Αν ο βασιλιάς είναι γυμνός, ας μείνει έτσι...Αν το καλό γούστο δεν υπάρχει, ας ο σπρώξουμε στα άκρα...If you got to go down, go down in style...

Δευτέρα 30 Απριλίου 2007

Ο ΜΑΚΗΣ, Ο ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ...

Πίκρα έσταζε ο Σάββας Τσιτουρίδης, εγγύηση προσπάθησε να δείξει ότι θα αποτελέσει ο Βασίλης Μαγγίνας, για το μέλλον. Ένα μέλλον έντιμο (sic) και χωρίς σκάνδαλα...

Πιο ενδιαφέρουσα η έκφραση στο πρόσωπο του Μάκη (Γιακουμάτου) που βαριόταν, κι ενώ τα βλέφαρα γλαρά κοιτούσαν σεμνά την κάμερα, δεν μπορούσε να κρύψει την ονειροπόληση: έφευγε λέει ο Σάββας, κι αναλάμβανε ο ίδιος υπουργός! Ω ρε μάνα μου! Τι δηλώσεις θα 'χε να κάνει! Ούτε για όπλα και δικαίωση της αυτοάμυνας κόντρα στους εισβολείς Αλβανούς, Πακιστανούς, Ιρακινούς και άλλους, αλλά πράματα σεμνά και ταπεινά, σημαδιακά και υπερήφανα περί της πάλης των τάξεων, και θα άφηνε να διαφανεί ο μακρόπνοος σχεδιασμός του για να σώσει το έθνος, για να παρέμβει αποτελεσματικά στα εργασιακά...

Αχ! τον κάνει κανείς Υπουργάρα για μια μέρα, και θα ' ναι αρκετό για να τον ερωτευθεί σύμπασα η επικράτεια. Να δείξει κι αυτός τι αξίζει, πιστό μαντρόσκυλο κομματικό τόσα χρόνια.

Εκεί στο φιλί του αποχαιρετισμού ξύπνησε ο Μάκης και χαμογέλασε. Σαν ύαινα στο Σάββα, αλλά και στον Βασίλη. Στον πρώτο από τη χαρά για το κατασπάραγμα (τελειωμένη ιστορία, δεν τον αφορά). Στο δεύτερο, με προσμονή και χαρά γιατί κάτι του λέει ότι είναι παλιές καραβάνες και οι δύο και θα συνεννοηθούν...

Τετάρτη 4 Απριλίου 2007

Η ΠΙΣΤΕΥΑΜΕΝΗ ΚΑΙ ΧΗΡΕΥΑΜΕΝΗ ΔΗΜΗΤΡΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ


Ο δαιμόνιος ρεπόρτερ Κώστας Χαρδαβέλλας δε σταματάει πουθενά. Ξετρυπώνει λαγούς (με πετραχήλια) και πάντοτε στόχος του είναι η πληροφόρηση του κοινού. Γι' αυτό και συνδυάζει τα ασυνδύαστα στην εκπομπή του: συζήτηση για τα πραγματικά αποτελέσματα της σταύρωσης με ιατροδικαστές, παπάδες, καρδιολόγους, αλλά και πιστευάμενους και χηρευάμενους, όπως η Δήμητρα Λιάνη-Παπανδρέου.

Η πιστευάμενη και χηρευάμενη χήρα του Αείμνηστου, μέγα παράδειγμα πίστης που μετακινεί βουνά και ελευθερώνει φραγμένες βαλβίδες της καρδιάς υπερηλίκων, μας έδειξε τι θα πει θαύμα, αφού εμφανίστηκε με δεκαπέντε τόνους μέικ-άπ κάτω από το προσωπικό της ρεκόρ, τριάντα πόντους ντεκολτέ πιο πάνω από το σημείο που το συνηθίζει, και επιπλέον, συγχέοντας Πάσχα και Πεντηκοστή, άρχισε να μιλάει μια ψωροκαθαρεύουσα, ερμηνεύοντας τα βασικά σημεία της πίστης της. (Σύντομα, βεβαίως, θυμήθηκε ότι είναι πρώην σύζυγος μεγάλου δημοκράτη πολιτικού και το 'ριξε στη δημοτική).

Η καημένη η χήρα, έπεσε στην παγίδα του ονείρου της για πολιτική καριέρα, (κάτι άπιαστο που δεν έρχεται, σαν την καριέρα στο εξωτερικό του Σάκη και της Ντεσπίνα), και δεν κατάλαβε ότι δεν έπρεπε να πάει σε κανάλι που το μεσημέρι κράζει για τα χρέη και τη βίλλα, τις μεζονέτες, τον Βλαχούτσικο και την υποθήκη που ενέγραψε απά στις τρεις μεζονετίτσες της χηρευάμενης και πιστευάμενης Δήμητρας, και το βράδυ καλεί την κραγμένη για να την εκθέσει ακόμη περισσότερο ως μετανοούσα Μαγδαληνή διαρκείας.


Δευτέρα 26 Μαρτίου 2007

ΑΜΑΡΤΙΑ ΟΜΟΛΟΓ-ΗΜΕΝΗ, ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ...

Όποιος δεν έχει δει Γιακουμάτο, αυτόν τον πρόθυμο πανελίστα, σε μεταμεσονύκτια έξοδό του στην πλατεία Κολωνακίου, δεν έχει δει τίποτα. Με το γνωστό χονδροειδές παρουσιαστικό, λαικότατος, και σαν μόλις να 'χε ρουφήξει τον αφρό της φραπεδιάς, με μπόλικο τζελ και "αρρενωπό" άρωμα...Ο άνθρωπος παντός καιρού, σώζει καταστάσεις σε πολιτικές εκπομπές και ξελασπώνει την κυβέρνηση. Πείθει κανέναν;
Μπορεί, όταν απέναντί του έχει τη Μαρία Δαμανάκη, γερασμένη πάλαι-ποτέ "σουμπρέτα" της διαδήλωσης, πιο αναρριχητική κι απ' τον κισσό, πιο κολλιτσίδα κι απ' το Μπίστη...
Πώς ξεκίνησαν τα παιχνιδάκια με τα χρήματα των ταμείων τα ξέρουμε. Να μας απάλλασσαν τουλάχιστον από την επίδειξη τιμιότητας, θα τους χρωστούσαμε χάρη -τρόπον τινά. Αν και το τηλεοπτικό σόου Γιακουμάτου-Δαμανάκη είναι πιο ενδιαφέρον από το σόου του μοναχικού καβαλλάρη Μάκη στο μικρό κανάλι Άλτερ, μερικές συχνότητες πιο κάτω.
Αλήθεια, στις εκπομπές του τελευταίου, ουδείς επώνυμος εμφανιζόταν, επί σειρά ετών, και τα πάνελ του ήταν σαν τα μεσημεριανάδικα και χειρότερα: σαν εκπομπή του trash Μυλωνά των αρχών του '90. Άντε το πολύ να τον συντρόφευε ο εκδότης του "Κάκτου"-όλοι οι αρχαίοι συγγραφείς σε τιμή ευκαιρίας. Τι έγινε, από ποιά μεγάλη "αποκάλυψη" και μετά σταμάτησαν όλοι να φοβούνται μη λερωθούν έτσι και κάτσουν, και σε καρέκλα μόνο, που άγγιξε ο Μάκης; Η χαρά του ανθρώπου για την αποδοχή της οποίας τυγχάνει, δεν κρύβεται!

Τετάρτη 21 Μαρτίου 2007

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ-ο λεγεωνάριος της Τιμής

  • Τη Δευτέρα 26/3, θα απονεμηθεί στον Μίκη Θεοδωράκη κάποιο από τα μεγάλα εύσημα της Λεγεώνας της Τιμής στη Γαλλική πρεσβεία. Ο Μίκης είναι γνωστός στη Γαλλία, οπότε δεν αποτελεί έκπληξη η απόφαση, ούτε είναι και η πρώτη φορά που θα παραλάβει κάποια βράβευση. Κάποιοι θα έλεγαν ότι είναι μεμψίμοιρο να γκρινιάζει κανείς για μια τέτοια τιμή.
  • Όμως οι Mikis et Melina (ο τονισμός στη λήγουσα), για παράδειγμα, τα σύγχρονα εθνικά μνημεία, εμένα με ενοχλούν. Με κάνουν και νιώθω σαν να σταμάτησε ο χρόνος την εποχή των γυρισμάτων του Ζορμπά, και των συναυλιών του Θεοδωράκη στα γήπεδα, τη χύμα εποχή της μεταπολίτευσης. Ουδείς ξένος γνωρίζει το παραμικρό για την τέχνη στην Ελλάδα, κουτσή-στραβή, πέρα από τα "παιδιά του πειραιά" και το συρτάκι, αυτό τον υβριδικό χορό του Άντονυ Κουίν, και την τουριστική λεβεντιά που διαφημίζει. Γιατί αυτά εξακολουθούμε να πουλάμε, και ακόμη χειρότερα να κατασκευάζουμε.
  • Πίσω από τις βραβεύσεις -με όποιο τρόπο παίρνει κανείς σειρά για την παραλαβή ευσήμων και παρασήμων- όλοι οι "ξένοι στην Ελλάδα" γνωρίζουν (και οικτίρουν) το χάλι του πολιτισμού, κάνουν παιχνίδι -φυσικά- με όποιον κάθε κυβέρνηση αποφασίζει να διορίσει για να κάνει πολιτιστική πολιτική (λέμε τώρα), δηλαδή με ανθρώπους ως επί το πλείστον ακατάλληλους και διεφθαρμένους.
  • Η Ελλάδα μέσω των διαφόρων θεσμών, οργανισμών, φεστιβάλ κλπ., καταναλώνει όσα πολιτιστικά έχει προς πώληση κάθε Ευρωπαική χώρα μέσω των ντήλερ ινστιτούτων της, και εκεί σταματάει η ανησυχία των πολιτικών προισταμένων του πολιτισμού για το μέλλον της χώρας αυτής. Α ναι! Γίνονται και παρασημοφορήσεις από καιρού εις καιρόν, οπότε όλοι πείθονται ότι όντως σ' αυτή την τεμπέλικη, απομακρυσμένη πλευρά της ανατολικής Μεσογείου, παράγουν πολιτισμό! (Ωραίο ανέκδοτο...)

Τρίτη 6 Μαρτίου 2007

Η ΜΑΦΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τις διάφορες "παράγκες", αλλά κανείς δε μιλάει για τις "παράγκες" του πολιτισμού. Μόνο διάφοροι τσανακογλύφτες, σφουγγοκωλάριοι, γράφουν μέσα στη συγκλονιστική τους άγνοια και την παντελή έλλειψη αξιοπρέπειας, ότι δήθεν "πνέει νέος άνεμος", επειδή δυό-τρεις ξεχασμένοι ήρθαν να πεθάνουν στον τόπο τους, καλλιτεχνικά και δημιουργικά.
Ο πολιτισμός δεν περνάει καμμία φάση ανανέωσης στην παρούσα φάση, πρόκειται απλά για ένα "νεκροταφείο ελεφάντων", γεμάτο από τελειωμένες ή κοντά στο τελείωμα καριέρες.

Ακούγονται πνιχτά και φοβισμένα φωνές διαμαρτυρίας που δεν τολμούν -δυστυχώς- να ενωθούν και να αποτελέσουν μια κραυγή για αξιοκρατία, για αποτελεσματικότητα, για ορθολογική διαχείριση των πόρων, για ανανέωση. Για να κάνει ο καθένας πιο σωστά τη δουλειά του -έστω! Ο φόβος για τον επιούσιο, ο απειλητικός συνασπισμός της κακιασμένης μετριότητας, προκαλούν δέος και καταλήγουν όλες οι διαμαρτυρίες σε "πηγαδάκια", με ανταλλαγή απόψεων που αρχίζουν να προτείνουν μια όψη του κόσμου επικίνδυνα μοιρολατρική και γεμάτη απογοήτευση.

Μπορεί να αναζητήσει κανείς εμηνείες του φαινομένου, για τη δύναμη πρωτόγονων μηχανισμών όπως εκείνου της μαφίας του πολιτισμού, και πολλά ακόμη. Όμως προς το παρόν προέχει η δράση και όχι το καθησιό και η ανάλυση. Και επίσης, χρειάζεται θάρρος και αποφασιστικότητα. Δεν μπορεί να επαφίεται κανείς στις πρωτοβουλίες των άλλων, ούτε να καλύπτει την ατολμία πίσω από τη μοιρολατρία. Η υστεροφημία και το ήθος, η ενίσχυση των θεσμών και η πάταξη της διαφθοράς χρειάζονται κότσια και θέληση.

Κυριακή 18 Φεβρουαρίου 2007

Η ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ (ΑΓΙΟΥ) ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

  • Γίνεται πολύς λόγος μετά την ανακάλυψη της ερωτικής σχέσης του διοικητή του ΙΚΑ με υφιστάμενή του, για το ποιόν της εν λόγω γυναίκας, και τις μεθόδους αναρρίχησής της στην ιεραρχία του αμαρτωλού ιδρύματος. (Αμαρτωλό, για την κακή εξυπηρέτηση, τους ανάλγητους γιατρούς και τους διεφθαρμένους διευθυντές και υπαλληλικό προσωπικό που διαθέτει).
  • Γίνεται επίσης λόγος από όψιμους δημοκράτες των διαφυλετικών σχέσεων, για τις επιθέσεις που δέχεται η ερωμένη του διοικητή. Οι ίδιοι επισημαίνουν -υποκριτικά- ότι αυτό είναι "άδικο". Ενδεχομένως είναι, αλλά εξίσου δριμύτατη κριτική και σχόλια είναι βέβαιο, γίνονται για το σύζυγο αλλά και τον Γιάννη Βαρθολομαίο. (Τα πρώτα κοροιδευτικά ποιηματάκια κυκλοφορούν ήδη στο Ίντερνετ).
  • Νομίζω ότι η "Θωμαίς" δεν δέχεται και τόσο πολλά βέλη στην πραγματικότητα. Το μόνο που αφηγούνται όλοι ξανά και ξανά, είναι η μέθοδος "Πομπαντούρ" που με τόση επιτυχία χρησιμοποίησε η λαική επαρχιωτοπούλα-απόφοιτη λυκείου, για να διακριθεί μέσα στο ΙΚΑ. Ενδεχομένως δε, το "μένος" να υπάρχει εναντίον της ή να φανεί τις επόμενες ημέρες, επειδή η δράση της σχετίζεται με έναν οργανισμό που καταταλαιπωρεί χιλιάδες ανθρώπους. Στο πρόσωπό της, είναι το ΙΚΑ που λιθοβολείται και όχι η ίδια για τις -επίσης- κατάπτυστες από επαγγελματική άποψη- πράξεις της.
  • Κατά τα λοιπά, η υπόθεση βρωμάει μικροαστισμό και συζυγική κακομοιριά, με τους δύο αρρωστιάρηδες γηραλέους, που "σφάχτηκαν" -κυριολεκτικά- για το τίποτα...

18/2/2007

Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2007

ΟΛΑ ΣΠΑΣΤΑ, ΟΛΑ ΚΑΦΤΑ ΤΙ ΒΙ

4/2/2007

  • Ο φθηνότερος τρόπος να βγάλεις τηλεοπτικό πρόγραμμα, είναι να φτιάξεις μια μπουζουκλερί, να καλέσεις τίποτα "αστέρες", να κάνεις αφιερώματα, γιορτές και γενέθλια on camera (τύπου η αίθουσα διατίθεται για συνεστιάσεις, γάμους και εορτασμούς σωματείων) και να έχεις από κάτω για κοινό τα ΚΑΠΗ και τα ανήλικα, που θεωρούν ότι αλλάζουν το κοινωνικό και οικονομικό τους κάρμα, με το να δουν τον ιδρωμένο και άφωνο -πλέον- βάρδο να λέει τα χαζοσουξέ του.
  • Μπουζουκλερί-ΚΑΠΗ σε στυλ κουτούκι του '70 και μεταπολιτευτικό εντευκτήριο με αντάρτικα σε Πλακιώτικο υπόγειο, έχει η κρατική τηλεόραση, διά χειρός Σπύρου- πολυτεχνίτη-Παπαδόπουλου.
  • Εκεί η τεστοστερόνη είναι ελεύθερη, αν δεν προσφέρεται και σε σπρέι με την είσοδο στο στούντιο.
  • Οι γκόμενες είναι νεαρές διακοσμητικές -πλην όμως με προβληματισμό- υπάρξεις (κάτι σαν μετα-ΚΝΕ, για να θυμούνται οι παριστάμενοι τα νιάτα τους), ή σιτεμένες που έχουν κάνει τα χιλιόμετρά τους, παλιές συναγωνίστριες, ή εν πάση περιπτώσει αναρριχητικά φυτά σαν τον Σπύρο πολυτεχνίτη.
  • Από τις παρα-αριστερές οργανώσεις, στη ρετσίνα, τα ρεμπέτικα και τα καρώ τραπεζομάντηλα της εκπομπής.
  • Η σαμσάρα για τους τηλεπλουτισμένους, είναι που υποχρεωτικά, καθότι πρώην ταπεινός και φτωχαδάρα της Κοκκινιάς ο παρουσιαστής, απαιτεί να υπάρχει μια εσσάνς ανάμνησης από Αναφιώτικα, τέρμα Πατησίων, Μπίθουλα και Καισαριανή ως συνοδευτικό της κρασοκατάνυξης.
  • Να 'χεις τώρα τη μεζονετίτσα στο Μαρούσι και να πρέπει να πεις ότι ο πατέρας σου ήτανε μικρολαδέμπορας της συμφοράς, αποτελεί ύψιστη ντροπή.
  • Τα άλλα τηλεμπουζούκια για βλαχάρες και κορόιδα (που πέφτουνε στην ανάγκη της κάθε γριάς χοντρής που έχει τσιτωθεί περισσότερο κι απ' το τομάρι στο ντέφι του γύφτου της ορχήστρας), έχει εσσάνς μεγάλης πίστας (!) με σκυλιά που λένε τα σουκσέ τους και τραγουδάνε τους καημούς της φορτηγατζοσύνης.
  • Πιο μίζερα, τα πάρτυ των μικρών καναλιών με τον ίδιο παρουσιαστή που λέει τις ειδήσεις, έρχεται άραγε φθηνότερα;, σε ρόλο μπουζουκο-κονφερανσιέ.
  • Καμαρούλα μια σταλιά -1χ2- δεν έχουνε οι γιαλαντζή-μερακλωμένοι πού ν' απλώσουνε την αρίδα τους και τα ξερά τους την ώρα της χορευτικής πανδαισίας (sic).
  • Όλη η τηλεόραση τρώει, πίνει, χορεύει, τραγουδάει και μαγειρεύει.
  • Τέτοιος οργασμός τηλεμαγείρων, δεν ξανάγινε.
  • Όποια πέτρα και να σηκώσεις, τη μετεμψύχωση του Τσελεμεντέ βρίσκεις!
  • Κι εκεί που η μαγειρική ήτανε για τις κότες (υποχρεωτικές γνώσεις -κάτι σαν πιστοποίηση αγνότητας και παρθενικότητας) και τις αδερφές (που θέλανε να έχουνε πασά στα Γιάννενα το γκόμενο), τώρα και καλά πρέπει να μάθουμε όλοι μας να τυλίγουμε ντολμάδες.
  • Καλά τον μαγειρεύαμε το μπακαλιάρο με σάλτσα σοκολάτα απ' τη στραβαδοσύνη μας, ήταν ανάγκη να μας πουλάει τώρα τη συνταγή για γκουρμέ άποψη ο κάθε τυχάρπαστος;