Ο Βύρων (Πολύδωρας) είναι η περίπτωση του υπουργού που εκφράζει καλύτερα την εσωτερική σύγκρουση της κυβέρνησης.
Είναι ο άνθρωπος, που παρά τις παλιές και γερές του "περγαμηνές" στα μετερίζια της παραδοσιακής δεξιάς (sic), και ενώ κανοναρχεί το κρίσιμο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, φέρεται ως υπουργός πολιτισμού και μνημείων.
Κάπως έτσι είναι και η κυβέρνηση Καραμανλή: η σοσιαλιστική 20ετία και ο αριστερός λόγος δημιούργησαν τεράστια συμπλέγματα στους νεότερους εκπροσώπους της συντηρητικής παράταξης, ιδίως όσον αφορά στη "βία και νοθεία" των δεκαετιών που προγήθηκαν.
Οι νεότεροι, όπως ο Κώστας Καραμανλής, έχοντας και το βάρος όσων συμφιλιωτικών τάσεων δημιούργησε ο θείος του στην πολιτική σκηνή, σέρνουν μεν τους γέροντες παλαιοκομματικούς μαζί τους, προσπαθούν όμως και να φανούν ανανεωτές και πολιτισμένοι.
Έτσι, όλες οι κινήσεις αποκτούν ένα ύφος δισταγμού, λες και προσπαθούν κάθε φορά να βρουν, όχι τη σωστή και πρέπουσα πολιτική, αλλά τον σικ και καθωσπρέπει τρόπο αντίδρασης, κάτι σαν να ψάχνει νεαρή ντεμπυτάντ να βρει τι θα βάλει στις πρώτες της εξόδους...
Κι εντωμεταξύ, το κυβερνόν κόμμα, μόνο "συντηρητική παράταξη" δεν θα μπορούσε να ονομαστεί: δεν συντηρεί τίποτε πλέον από όσα σηματοδοτούσαν την παλιά της μορφή (δε μικλάμε για τη βία και νοθεία φυσικά), και ο όρος συντηρητικός, μπορεί να σημαίνει μόνο -στην περίπτωση της Ν.Δ.- μαλθακότητα, κακό γούστο στη μουσική, τον πολιτισμό και το ντύσιμο, νεόπλουτο λάιφστάιλ, και έτερον ουδέν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου