Καλοί μου αναγνώστες, όλα τα πράγματα έχουν ένα τέλος.
Ήρθε και η ώρα αυτού του μπλογκ.
Μπορεί να επανέλθω κάποια στιγμή αν νομίζω ότι έχω κάτι να πω, και -το κυριότερο- αν έχει νόημα να το πω.
Θα είμαι ειλικρινής για τους λόγους: το πλήρωμα του χρόνου, η έλλειψη χρόνου, αλλά και το τελευταίο μεγάλο σερφάρισμα σε μπλογκ που με έκαναν να αναγουλιάσω. Στα περισσότερα τρέχουν σάλια, κυκλοφορούν με κάποια αφορμή kinky φωτογραφίες, ανταλλάσονται ψιλοχυδαιότητες, ή οι συζητήσεις περιορίζονται στο γλύψιμο όταν ο συγγραφέας είναι επώνυμος.
Έχω σχέση με αυτή την κοινότητα; Θα πρέπει να είμαι ειλικρινής και να πω όχι.
Σας φιλώ,
Νατάσσα Χασιώτη
10 σχόλια:
Το περιμενα οτι αργα ή γρήγορα θα σταματουσες να γραφει με ολα αυτά τα '0 σχόλια'.Σε διαβαζα από τα πρωτα ποστ σου, και δεν καταλαβαινα τι σκοπο ειχες από το μπλογκ σου. Στην αρχή έλεγα ότι βάζεις τα άρθρα και τα κειμενά σου, μετά νόμιζα ότι γραφεις τις σκέψεις που δε γραφεις στο Βημα ή αλλου, μετα ειπα ότι θα το κανεις μπλογκ καταγγελιών, μετά μπερδευτηκα.
Νομιζω οτι απογοητευτηκες επειδη περιμενες να κανεις γνωριμιες από το μπλογκ σου, όμως περασες τους βατραχους για πριγκιπες, και θυμωσες με τον ευατο σου.
Ένα αλλο θεμα είναι οτι ο χορός ενδιαφέρει ελαχιστους ανθρωπους και δεν ξερω αν το καταλβαινες αυτο.
Να πω και κατι θετικο τώρα: εισαι σιγουρα εξυπνη, και εχεις το θαρρος της γνώμης.Ειχα συνηθισει να σε διαβαζω, και κατι θ αλλαξει τώρα...
Μαλλον σε καποια στιγμη θα σε πιασει η νοσταλγία και θα ανοιξεις ένα άλλο μπλογκ χωρίς 'highvoltagepress' και χωρίς 'Νατασα Χασιώτη'.Μακαρι να το ανακαλυψω και να σε ξαναδιαβαζω
Primum Mobile, έχεις δίκιο: ξεκίνησα κάνοντας πρόβα για το site που ήθελα να φτιάξω. Να δω πώς γίνεται, τι σημαίνει maintenance, τι σημαίνει να ενδιαφέρεσαι για παραπάνω από ένα μήνα να συντηρήσεις έναν τέτοιο χώρο/τόπο, όπως θες πές το. Στην πορεία, ναι, ήθελα να γράψω πράγματα που είτε λόγω προσωπικού ύφους είτε δεδομένου επαγγελματικού προσανατολισμού δεν θα μπορούσα να δημοσιεύσω στην εφημερίδα μου. Μετά, επειδή είμαι και διαμρτυρόμενος -εντόνως- άνθρωπος, είπα να γράφω για όσα μου σπάνε -αυτό που μου σπάνε τελοσπάντων. Μετά, εξίσου σημαντικό, έκαναν άσκηση γράφοντας πράγματα που δεν ήταν στην ως τότε "εμβέλειά" μου, και προετοιμαζόμενη για πράγματα που γράφω εκτός εφημερίδας και μπλογκ. Οπότε, συνολικά, το μπλογκ, ήταν μεγάλο σχολείο. Πολύ μεγάλο. Όπως και οι επισκέψεις σε άλλα μπλογκς. Όπως και οι 11333 άνθρωποι που με επισκέφθηκαν από τα μέσα Μαίου που έβαλα μετρητή.
Ναι, ήθελα να ανοίξω κουβέντα για όσα θεωρώ "ζέοντα". Είναι λογικό. Δεν μου αρέσει το από καθέδρας, και είμαι σίγουρη ότι και άλλοι νιώθουν θυμό και λύπη και πολλά άλλα με τον καθημερινό τραγέλαφο, τη δουλειά κλπ.
Αντιστάθηκα και δεν έγραψα ποτέ, ούτε υπό τύπον αφηγήματος, για πιο πιασάρικα (με την καλή έννοια) θέματα, και δεν ανάρτησα προσωπικές φωτογραφίες. Υποθέτω ότι δεν θα αντέξω στο πολύ μεγάλο σπάσιμο, και κάποιες στιγμές θα επανέλθω, αλλά τώρα νομίζω θέλω να κάνω κολλάζ τις ιστορίες και να τις φτιάξω σκηνικό για κάποιον ήρωα.
Όχι, ποτέ δεν συμφιλιώθηκα με την ρπαγματικότητα όσον αφορά στο χορό. Εχω αυτή την παλιομοδίτικη πίστη ότι ο χορός είναι τέχνη και διαδικασία εξέλιξης διαρκούς. Ίσως θα ΄πρεπε να ντυθώ Έλβις, ή πολύ υσντηρητικά, ή με ξανθιά περούκα λάχανο και ροζ ταγιέρ, να κρατάω έν αμικρό φουντωτό κανισάκι και να κάνω εκπομπή σε τρας κανάλι καλώντα ςτους πιστούς να σωθούν in the name of the dance. Να χαρίσουν τα λεφτά τους στο Κέντρο Χορού και να θεραπεύονται όπως στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Έτσι θα αποκτήσω και τη φεράρι που πάντοτε περίμενα ως αφορμή για να μάθω οδήγηση.
Μερσί για τα θετικά και για τις επισκέψεις. Και για την ειλικρινή τοποθέτηση εφ' όλης της ύλης.
3 Σχόλια )Κλείστε αυτό το παράθυρο Μεταπήδηση στη φόρμα σχολίων
Ο/Η primum mobile είπε...
Το περιμενα οτι αργα ή γρήγορα θα σταματουσες να γραφει με ολα αυτά τα '0 σχόλια'.Σε διαβαζα από τα πρωτα ποστ σου, και δεν καταλαβαινα τι σκοπο ειχες από το μπλογκ σου. Στην αρχή έλεγα ότι βάζεις τα άρθρα και τα κειμενά σου, μετά νόμιζα ότι γραφεις τις σκέψεις που δε γραφεις στο Βημα ή αλλου, μετα ειπα ότι θα το κανεις μπλογκ καταγγελιών, μετά μπερδευτηκα.
Νομιζω οτι απογοητευτηκες επειδη περιμενες να κανεις γνωριμιες από το μπλογκ σου, όμως περασες τους βατραχους για πριγκιπες, και θυμωσες με τον ευατο σου.
Ένα αλλο θεμα είναι οτι ο χορός ενδιαφέρει ελαχιστους ανθρωπους και δεν ξερω αν το καταλβαινες αυτο.
Να πω και κατι θετικο τώρα: εισαι σιγουρα εξυπνη, και εχεις το θαρρος της γνώμης.Ειχα συνηθισει να σε διαβαζω, και κατι θ αλλαξει τώρα...
Μαλλον σε καποια στιγμη θα σε πιασει η νοσταλγία και θα ανοιξεις ένα άλλο μπλογκ χωρίς 'highvoltagepress' και χωρίς 'Νατασα Χασιώτη'.Μακαρι να το ανακαλυψω και να σε ξαναδιαβαζω
4 Οκτ 2008 4:38:00 μμ
Ο/Η highvoltagepress είπε...
Primum Mobile, έχεις δίκιο: ξεκίνησα κάνοντας πρόβα για το site που ήθελα να φτιάξω. Να δω πώς γίνεται, τι σημαίνει maintenance, τι σημαίνει να ενδιαφέρεσαι για παραπάνω από ένα μήνα να συντηρήσεις έναν τέτοιο χώρο/τόπο, όπως θες πές το. Στην πορεία, ναι, ήθελα να γράψω πράγματα που είτε λόγω προσωπικού ύφους είτε δεδομένου επαγγελματικού προσανατολισμού δεν θα μπορούσα να δημοσιεύσω στην εφημερίδα μου. Μετά, επειδή είμαι και διαμρτυρόμενος -εντόνως- άνθρωπος, είπα να γράφω για όσα μου σπάνε -αυτό που μου σπάνε τελοσπάντων. Μετά, εξίσου σημαντικό, έκαναν άσκηση γράφοντας πράγματα που δεν ήταν στην ως τότε "εμβέλειά" μου, και προετοιμαζόμενη για πράγματα που γράφω εκτός εφημερίδας και μπλογκ. Οπότε, συνολικά, το μπλογκ, ήταν μεγάλο σχολείο. Πολύ μεγάλο. Όπως και οι επισκέψεις σε άλλα μπλογκς. Όπως και οι 11333 άνθρωποι που με επισκέφθηκαν από τα μέσα Μαίου που έβαλα μετρητή.
Ναι, ήθελα να ανοίξω κουβέντα για όσα θεωρώ "ζέοντα". Είναι λογικό. Δεν μου αρέσει το από καθέδρας, και είμαι σίγουρη ότι και άλλοι νιώθουν θυμό και λύπη και πολλά άλλα με τον καθημερινό τραγέλαφο, τη δουλειά κλπ.
Αντιστάθηκα και δεν έγραψα ποτέ, ούτε υπό τύπον αφηγήματος, για πιο πιασάρικα (με την καλή έννοια) θέματα, και δεν ανάρτησα προσωπικές φωτογραφίες. Υποθέτω ότι δεν θα αντέξω στο πολύ μεγάλο σπάσιμο, και κάποιες στιγμές θα επανέλθω, αλλά τώρα νομίζω θέλω να κάνω κολλάζ τις ιστορίες και να τις φτιάξω σκηνικό για κάποιον ήρωα.
Όχι, ποτέ δεν συμφιλιώθηκα με την ρπαγματικότητα όσον αφορά στο χορό. Εχω αυτή την παλιομοδίτικη πίστη ότι ο χορός είναι τέχνη και διαδικασία εξέλιξης διαρκούς. Ίσως θα ΄πρεπε να ντυθώ Έλβις, ή πολύ υσντηρητικά, ή με ξανθιά περούκα λάχανο και ροζ ταγιέρ, να κρατάω έν αμικρό φουντωτό κανισάκι και να κάνω εκπομπή σε τρας κανάλι καλώντα ςτους πιστούς να σωθούν in the name of the dance. Να χαρίσουν τα λεφτά τους στο Κέντρο Χορού και να θεραπεύονται όπως στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Έτσι θα αποκτήσω και τη φεράρι που πάντοτε περίμενα ως αφορμή για να μάθω οδήγηση.
Μερσί για τα θετικά και για τις επισκέψεις. Και για την ειλικρινή τοποθέτηση εφ' όλης της ύλης.
5 Οκτ 2008 5:57:00 πμ
Ο/Η zambia είπε...
Καλημέρα.
Δυστυχώς άργησα να σε ανακαλύψω και ούτε θυμάμαι πως βρέθηκα εδώ.
Πάντως είχες γίνει καθημερινή, αγαπημένη συνήθεια, να σε διαβάζω: Είτε να μαθαίνω-πληροφορούμαι, είτε να διαολίζομαι μαζί με σένα για τα διάφορα "όμορφα" της ενδοξοτάτης "...ποτέ δεν πεθαίνει...", είτε να χαμογελώ με το χιούμορ σου.
Θα μου λείψει η παρουσία σου. Αν ποτέ αλλάξεις γνώμη θα ήθελα, κι εγώ πολύ, να σε ξαναβρώ.
Τώρα, ότι και να λέμε εμείς, η απόφαση είναι δική σου.
Σίγουρα η e-συνάντηση και η e-γνωριμία μας, λειτούργησε για μένα θετικά.
Καλό δρόμο...Νατάσσα Χασιώτη
6 Οκτ 2008 4:57:00 πμ
συγγνωμη,
εχω εγω σχεση με αυτη την κοινοτητα?
οχι.
παρολαυτα δεν το εκανα θεμα.
οποτε: ελπιζω να ξεφορτωθεις τη δυσαρεσκεια που σου προκαλουν τα αρνητικα, και αν βρεις και καποια θετικα απο ολη αυτη την πορεια σου στο μπλογκ, να επιστρεψεις.
ισως καλυτερα ανωνυμα.
οπως και να χει θα μου λειψουν τα ελιτιστικα παρανοικα σχολια σου, και καποιες ξεκαρδιστικες στιγμες των ποστ σου.
να σαι καλα
Ρε παιδιά, με συγκινείτε...Κι όχι τίποτ' άλλο, αλλά με τσαντίζουν κι ένα σωρό καθημερινά, και θα σκάσω άμα δεν τα πω. zambia κι εμένα μου 'κανε καλό η συζήτηση.
fightback, φυσικά και δεν έχεις, και δε με ρίχνεις με κολακείες τύπου είσαι παρανοική μουρλέγκω και ψωνάρα -αλλά καλά το πήγες τελοσπάντων...Να ξεπήξω λίγο αυτή τη βδομάδα, και να σκεφτώ ψυχραιμοτέρως, γιατί είπαμε, κι εμένα μ' άρεσε το ραντεβού το καθημερινό.
ανακάλυψα αυτό το ιστολόγιο μετά του τέλους!!!... αναζητώντας άρθρα στο διαδίκτυο για το σύγχρονο χορό στην ελλάδα και ομολογώ ότι διαβάσα με μεγάλη χαρά τα εν λόγω κείμενα (ιαν.07)και το πιο πρόσφατο και αγανακτησμένο "υπάρχει λόγος "...είναι αλήθεια ότι ο σύγχρονος χορός εν Ελλαδιστάν είναι πολύπλοκη ιστορία και δυστυχώς ελάστιχοι αφιερώνουν χρόνο και αγάπη για την "αναγνωρισιμότητα" του στο ευρύ κοινό....καλή συνέχεια και κουράγιο
Σ' ευχαριστώ πολύ aniretak. Όσοι πιστοί προσέλθετε. (Μπορεί να θέλω να φύγω αλλά η προπαγάνδα, προπαγάνδα!) Έχω κι άλλα αν θες, δεν ξέρω τι ψάχνεις, στο www.sarma.be
έχει γενικά υλικό κριτικών. μπαίνεις, πατάς critics και συνεχίζεις. έχει και μια ωραία, επιθετική συζήτηση με τον Αλεξάντερ Μπάερβουτς, θεωρητικό και χορογράφο. Να 'σαι καλά.
ευχαριστώ για τις πληροφορίες...διάβασα και τη συνέντευξη...αισθάνεσαι τον ηλεκτρισμό στην ατμόσφαιρα...σ' αυτο το πνεύμα και το ακόλουθο γαλλικό link http://www.catalogueraisonne-jeromebel.com/ ενδιαφέρον εγχείρημα με αγγλική μετάφραση...ίσως να σ' ενδιαφέρει...
ευχαριστώ aniretak@, θα το κοιτάξω οπωσδήποτε. ο συνομιλητής μου ήταν πολύ έξυπνος και είχε ενδιαφέρον το όλο πράγμα.
Δημοσίευση σχολίου