ΚΥΡΙΕ ΤΡΕΙΣΚΙΕΞΗΝΤΟΓΛΟΥ...

Οι χειρότερες δημόσιες υπηρεσίες-Υπάλληλοι του μήνα (για απόλυση)

Τα χειρότερα ζώα με το καλύτερο μέσον (βύσμα), οι κωλογλείφτες που αποκλείεται να είχαν πάρει ποτέ μόρια μέσω ΑΣΕΠ, ή να απάντησαν, λόγω ηλιθιότητας, σε οποιαδήποτε συνέντευξη που περιλάμβανε άλλες ερωτήσεις πέραν της "το σουβλάκι σας το προτιμάτε με απ' όλα, ή: α) τζατζίκι, β) μουστάρδα, γ) κρομμύδ'," βρίσκονται με τυχαία σειρά στις εξής υπηρεσίες:
-ληξιαρχείο
-Δήμος Αθηναίων
-Εθνική βιβλιοθήκη

Θυμάμαι ακόμη στο ΔΙΚΑΤΣΑ τη λύπη του κτήνους που αποτυπώθηκε στη σκατόφατσά της όταν πια της είχα πάει ό,τι σκατόχαρτο ζήτησε. Πράγμα που γινόταν σταδιακά: κάθε φορά ζητούσε κι άλλο. Επί ένα χρόνο. Και φυσικά, αφήνουν όλοι αυτοί οι Χιτλερίσκοι της κακιάς ώρας να υποννοηθεί ότι αν διαμαρτυρηθείς θα εξυπηρετηθείς του αγίου π..... που είναι και κινητή εορτή.
Στο Ληξιαρχείο ξύνονται. Κι όταν λέμε ξύνονται οι δημοσιο-καθικίσκοι, εννοούμε ξύνονται αγρίως. Μανικιούρ, πεντικιούρ, καφές, πλεκτό, ζώδια, ραδιόφωνο, και βαρεμάρα Μεξικάνικου τοπίου. Αφού, μια και δουλεύουν στο ληξιαρχείο, λέω να προτείνω να μετονομασθούν από Γιώργος, Νίκος, Μαρίτσα, σε Γκονζάλεθ, Ραμίρεθ, Μαρία-Ντολόρεθ (Μαρία ντε λος πάρτα μας και κουναμάθτα ώρεθ).
Έχουν εθιστεί τόσο πολύ στην απραξία και τη χαύνωση, που είναι σαν τα ιγκουάνα στη λάμπα, στο κατάστημα Αθηνάς και Ευριπίδου. Και δαγκώνουν αντανακλαστικά οτιδήποτε πάει να τους βγάλει απ' το τριπάκι των Γκαλάπαγκος.
Ο εγκέφαλος των υπαλλήλων έχει καεί κάτω από την απραξία ενός καυτού ήλιου εγκατεστημένου με μικροτσίπ μέσα στο ανεγκέφαλο κρανίο τους. Επιλεγμένοι γαι τη βλακεία τους, τη γαιδουριά και τους άξεστους τρόπους, έχουν μικροτσίπ που τους κάνει να νομίζουν ότι φυλάνε σημαντικά αρχεί(δι)α του κράτους, και υπακούουν σε συμπεριφορές από εικόνες εγκατεστημένες κι αυτές με τσιπ, από πίτμπουλ-ιγκουάνα: δηλαδή ενός αργού, καταστροφικού και ανίερου συνδυασμού ειδών.
Σκυλιά με μάτια που κινούνται σε κάθε κατεύθυνση, οι δημόσιοι υπάλληλοι σκηνοθετούν το δικό τους ριάλιτυ:εξυπηρετούν όποιον κλάψει, πει την καλύτερη ψευτιά (δώστε μου το πιστοποιητικό για να το δείξω στη μανούλα μου ψυχορραγεί -τσιγαρίζοντας κρεμμύδι για τα γεμιστά- κ.ο.κ.), τους κάνει τα γλυκά μάτια ενώ μέσα του ξερνάει γαι την καράφλα, τον ιδρώτα, τους λεκέδες στις μασχάλες του πουκαμίσου, την πατσοκοιλιά, το γούστο "ρούχα διά παχουλάς-πέντε νούμερα μικρότερα για να κάνουν σαμπρέλες παντού στο πολυέστερ", το καμένο μαλλί.
Ο Δήμος Αθηναίων, ναι απέναντι από την πλατεία με τα λέλουδα, έχει τους πιο σιχαμένους υπαλλήλους και έναν καθυστερημένο στο φωτοτυπικό -που τον προσέλαβαν Κύριος οίδε σε ποιά απονενοημένη προσπάθεια να επιδείξουν πολιτική ίσων ευκαιριών, έβγαλε κι ο γνωστός βουλευτής του πατέρα του την υποχρέωση- ο οποίος κάνει και τον ωραίο. Είναι δε αργός, ω ρε μάνα μου.... Είναι επίσης ο οργανισμός όπου οι υπάλληλοι τσακώνονται (μαιμού για να γλυτώσουν τη δουλειά), δεν ξέρουν κανένα νόμο, όλοι στην ουρά μουρμουρίζουν "αχ μη μου τα κάνει πάλι λάθος κι αντί για Μαρία φανώ πάλι Φανουρία", και όπου ο διευθυντής (ναι, ναι!) κάνει τη δουλειά!!! Ο κακομοίρης ξέρει με τι ζώα συνεργάζεται, και εξυπηρετεί αυτός όσους πολίτες δεν εξυπηρετούνται, δηλαδή το 95% της ουράς, που μεταφέρεται μέσα αριστερά και στο βάθος (ξέρω τι σας λέω).
Όσο για διακριτικότητα, δεν υπάρχει. Ούτε χαρτάκια για προτεραιότητα. Φωνάζει (!) η υπαλληλάρα τον επόμενο. Αλλά επειδής δε θέλει να πλήξει τις φωνητικές του χορδές, αν ακούσεις άκουσες, αλλιώς ο επόμενος -και γίνεται της μουρλής. Χώρια που από αγωνία συνωστίζονται όλοι στο γκισέ, και ο ένας ξέρει και τι βρακί φοράει ο άλλος. Ποιά προσωπικά δεδομένα...Ο υπάλληλος φωνάζει τέσσερα γραφεία παρακάτω (πέντ-έξι φορές γιατί ο άλλος ακούει ράδιο και τα αυτιά του είναι απασχολημένα), το όνομα και την υπόθεσή σου, μήπως ο συνάδελφός του ξέρει τίποτας ή έχει πάρει τ' αυτί του κάτι σχετικό πέραν του διαγωνισμού που κάνει το ράδιο. Αυτός δεν ξέρει (τι έκπληξη!) και ρωτάει άλλον. Μετά από πέντε λεπτά, όπου λες "πιο σιγά κύριοι πρόκειται για προσωπικά δεδομένα", και σε αγριοκοιτάει "εμ πάω να σ' εξυπηρετήσω σκρόφα, εμ γκρινιάζεις", έχουνε μαζευτεί 4-5, σε κοιτάνε και σιγομουρμουρίζουν. Σαν ιατρικό συμβούλιο κοντο-θανατοποινίτη. Κάθε τόσο ακούγεται και κάτι σαν "εγκύκλιος 3, εγκύκλιος 3", ξαναχαμηλώνουν οι φωνές, και πάλι "δε σας το 'πα; χαχα!", ξανά συνωμοτικές κουβέντες και "δε γίνεται παιδί μου, δε γίνεται!". Ανάβουν τσιγαρούκλα. Συνεχίζουν: "να της το πεις, άμα δεν έχει τα χαρτιά, πώς...", και "σε τρεις μήνες και αν...", "όχι, όχι, όχι, τέτοια ευθύνη...", "μα πού ήταν ο φάκελλος; κάτσε να το ξαναδώ...", "α, άλλο ήτανε, ναι...", "πες της εντάξει", "αλλά όχι σήμερα, εγώ φεύγω τώρα, σε δυό-τρεις εργάσιμες...δε θα εργάζομαι αυτές τις εργάσιμες...μετά...δε χάλασε ο κόσμος...ναι, έχω να πάω για τις ελιές στο χωριό...να πάω και τον πεθερό μου για εξέταση ούρων...να πάω και στο σχολείο γιατί δείρανε πάλι κάτι Αλβανά το Λευτεράκη...να ρίξω και κανά τούβλο στο αυθαίρετο...δε φεύγει η υπηρεσία, εδώ θα 'μαστε και την άλλη βδομάδα, ας έρθει τότε...ωχ αδερφέ, θα πεθάνουμε για το καθήκον δηλαδή...;"
(Δεν κατάφερα ακόμη να πάρω φωτογραφία, θα το κάνω όμως και θα αναρτήσω τη φωτο του ζώου που δεν με εξυπηρέτησε με αλαζονεία και σαδισμό.)