Θέλω να γράψω για το Υπουργείο Πολιτισμού, αλλά το σκέφτομαι.
Μη με πιέζετε κι εσείς τόσο πολύ...Θα αναγκαστώ να γράψω (αγνοώντας τις συνέπειες).
Πωπω, καλέ μη ζμπρώχνετε!
Α! θα με κάνετε να γράψω γαι την πολιτιστική πολιτική, τις επιχορηγήσεις,
και την ωραιότερη φιλοξενία ever, στην Θεσσαλονίκη πολιτιστική πρωτεύουσα 1997. Ένα θα σας πω: Capsis Hotel. Έφευγα κατά τις πέντε το απόγευμα κυριλέ, γύρναγα κατά τις πέντε τα ξημερώματα αλλού ο παπάς αλλού τα ράσα απ' το χορό, έλεγα τάχα μου σοβαρά καληνύχτα σας στη ρεσεψιόν, μου λέγανε καλημέρα σας τώρα μαζευτήκανε και τ' άλλα κοπρόσκυλα, κατέβαινα δέκα λεπτά με μαύρα γυαλιά ψοφοέτρωγα πρωινό, και γύρναγα για ύπνο.
Εγώ και οι υπόλοιποι παραλυμένοι. (Ξεχωρίζαμε απ' τα γυαλιά στο πρωινό -σαν κατάσκοποι. Δεν έβλεπες ούτε τυρί, ούτε καφέ, ούτε μαρμελάδα. Γυρόφερνα το μπουφέ και βλαστήμαγα: πού στο διάολο τα κρύψανε...Για καλημέρα δεν το συζητώ, θα έριχνα με ούζι σ' όποιον είχε όρεξη για κοινωνικότητες πρωί-πρωί στις εντεκάμισυ).
Ωραίες εποχές, ο Βενιζέλος ήξερε να φιλοξενεί ο άνθρωπας. Έχω τύψεις για κείνο το άρθρο/ανταπόκριση "Άλλος για την Πολιτιστική;"
Άλλη φορά θα γίνω καλό παιδί κι όποιος με φιλοξενεί δε θα του χέζω τη μάνα και τον πατέρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου