Στα μέσα προς τέλη της δεκαετίας του '80, η κόρη Παπανδρέου, τότε Κατσανέβα, Σοφία, ανακάλυψε την βαθιά της αγάπη για το χορό.
Και τις δυνατότητες που της έδινε η θέση του μπαμπά της.
Υπήρχε -και υπάρχει ακόμη- η Κρατική Σχολή Χορού, που ίδρυσε ως ιδιωτική καταρχήν και χάρισε στο κράτος αργότερα, η Κούλα Πράτσικα. Η οποία εξ υπαρχής ήταν προσανατολισμένη στον μοντέρνο/σύγχρονο χορό.
Με διευθύντρια τότε, την Ντόρα Τσάτσου, του προέδρου της Δημοκρατίας κόρη.
Νεφελώδη τα οράματα της μιας, νεφελώδη και της άλλης. Όμως ήταν ακραιφνώς πασοκοχρόνια αυτά που ζούσε η βαλκανική Ελλάς τότε, και οι κυράδες κονταροχτυπήθηκαν με νικήτρια την κόρη Παπανδρέου.
Η μακαρίτισσα, πλέον, Τσάτσου, είχε ένα χαρακτηριστικό: ότι έπιανε στα χέρια της, το 'κλεινε με φαλιμέντο. Και είχε κάμποσα βιλαέτια προίκα ισοβίως, δώρο του "Κωστάκη". Το ΚΘΒΕ, το Άρμα Θέσπιδος, την ΚΣΟΤ (μέσω της ιδρύτριας, που θεώρησε ότι μια σχεση με τους Τσάτσους θα διαφύλαττε τη σχολή)...
Η Κατσανέβα είχε ένα όραμα: να κάνει την κρατική σχολή χο ρού μια από τα ίδια με τα μπαλετικά συγκροτήματα σοβιετικού τύπου. Πράγμα αφενός λάθος, αφετέρου μεγάλο λάθος. Η ιδρύτρια την ήθελε μοντέρνου χορού, και το σοβιετικό παράδειγμα ήταν για κλάματα. Άσε που υπήρχε και η Λυρική Σκηνή για τέτοι πειράματα.
Η κόρη Παπανδρέου έκανε πραξικόπημα, η σχολή έκλεισε για λίγο, οι καθηγητές και οι μαθητές κατέβηκαν στο δρόμο, το πράγμα έφτασε στο μη περαιτέρω, αλλάξανε διοικητικά συμβούλια και διαβούλια, έγινε της τρελλής, ήρθαν καθηγητές απ' τη Βουλγαρία, και πρόεδρος της Σχολής ήταν η Σοφούλα.
Αποτέλεσμα του πραξικοπήματος, τελικά, όπως πάντοτε συμβαίνει, ήταν η πτώση των πραξικοπηματιών και η παλινόρθωση του μοντερνισμού (sic), με μια εσσάνς αυταρχισμού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου