Λοιπόν σκεφτόμανε -και σκασίλα σας- ότι η ιστορία μπορεί μόνο να γραφεί ως ιστορία μικρών -ας πούμε- περιόδων, ή ομάδων. Π.χ. η ιστορία της εξουσίας των γυναικών κλπ., κλπ.
Το αρχαίο δράμα καταγράφει, κι αν είχα το πρόγραμμα με το μολυβάκι που ζωγραφίζει και δεν ήμουνα και πάτος στα κομπιούτερ, θα σας το έδειχνα με γκράφικς (sic), τη σχέση του ατόμου προς την πόλη και το σύνολο, που επαναλαμβάνεται σταθερά και απαράλλαχτα.
Με τρομερές αλληγορίες, όπως ο Οιδίποδας, ο άνθρωπος χωρίς κάν όνομα, μόνο με το παρατσούκλι του μαρτυρίου του. Με τρυπημένα μάτια και πόδια -τι εννοεί ο ποιητής;- περιφέρεται μπροστά από τον καθρέφτη που παραμορφώνει τη γνώση και το βλέμμα του. Όπως είναι το βλέμμα των θεατών ανεστραμμένο, στο οποίο όμως μέσα καθρεφτίζει πλέον τα όσα έχουν συμβεί και δεν αλλάζουν, έχει λάβει πλέον γνώση, στρέφεται να γλυτώσει προς το μέλλον (Πόλυβος και Μερόπη), ενώ όλα τον γυρίζουν στο παρελθόν, εκεί απ' όπου δεν θα ξεφύγει, παρά με τεράστιο τίμημα.
Η πόλη για να σωθεί δεν μπορεί να έχει ανθρώπους που τους κυβερνά το παρελθόν, ούτε και πολιτεύματα "αρχαικά". Η πόλη κοιτάει μπροστά βάζοντας νόμους.
Άρα, η πρόοδος, το μέλλον, οι νόμοι, ήδη αποτελούν ακρογωνιαίους λίθους της πολιτισμένης πορείας της ανθρωπότητας.
Η γυναίκα δεν είναι έπαθλο, αλλά είναι σταθερά στο δικό της κόσμο, καθότι τα φύλα έχουν πλέον οριστικά χωρίσει τις επικράτειές τους: αγραμματοσύνη, κουζίνα, παιδιά, δούλες, καλλωπισμός, έλεγχος από τους άνδρες της οικογένειας, προσήλωση στις παραδόσεις και φροντίδα τελετών νεκρικών, καντηλαναφτικών, ιερατικών, οι κυρίες.
Καλλωπισμός, μόρφωση, αγορά, πολιτική, φιλοσοφία, συγγραφή, επιστήμη, έρευνα οι κύριοι.
Πώς το επιτρέψαμε κι έγινε αυτό το τερατούργημα;
Ο Ντίκενς το δέκατο ένατο αιώνα, τις έκανε τις οικογενειακές σχέσεις, χειρότερες κι απ' του Βυζαντίου, όπου ο ένας συνωμοτεί εναντίον του άλλου για τα φράγκα. Αυτές οι σχέσεις είναι που φαίνονται να χρήζουν ρύθμισης και στο δράμα, τονίζοντας την ιδιαιτερότητα: σκοτώνεις τη μάνα, αλλά σου θυμίζει πριν πεθάνει το δεσμό που είχατε. Δεν είναι οποιαδήποτε γυναίκα. Χωρίς θεική βοήθεια, πώς ξεφεύγεις απ' τις Ερινύες; Οι σχέσεις αυτές έχουν ιδιαίτερο όνομα. Ο Ορέστης δεν είναι φονιάς, είναι μητροκτόνος.
Άσε που δείχνει και προσανατολισμό προς την οικογενειοκρατία -που κρατάει μέχρι σήμερα, παραδείγματα ξέρουμε όλοι μας, άντε μη με ζμπρώχνετε στο κουτσομπολιό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου