ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΞ

Lights on You, από την Τζένη Αργυρίου και την Κόκα-Κόλα Λάιτ. Στο Πολιτιστικό Κέντρο Ελληνικός Κόσμος, Πειραιώς 254, 15-17 Μαίου.

Οι μεγάλες εταιρείες, προκειμένου να ενισχύσουν το κοινωνικό τους προφίλ, και να μη λέει ο κόσμος περί του σκληρού προσώπου του καπιταλισμού, των αιμοδιψών κερδοσκόπων και άλλων τινών κομμουνιστικής υφής, έτι δε περισσότερο, να συνεχίσει να καταναλώνει το προιόν, είθισται μια φορά το χρόνο, να ενισχύουν κάποιον τομέα δράσης που έχει απήχηση στη νεολαία. Άλλοτε είναι ο Sakis, άλλοτε η Despina και πάει λέγοντας. Κάπως, δηλαδή, σαν τον Ρωμαίο έπαρχο που κάθε χρόνο έπρεπε να απελευθερώνει έναν κακούργο (οπότε την έκανε κανονικά και με το νόμο, ο Βαραββάς, πήρε την μετονομασθείσα στο δίκαιο, χάρι, και ξανάγινε κατσαπλιάς με τις ευλογίες όλων).
Η Κόκα-Κόλα Λάιτ, λοιπόν, είπε να κάνει μια παρέμβαση στο χορό, και επινόησε το «The Dance in You», διότι λέει, «ο χορός είναι μια μοναδική εμπειρία προσωπικής έκφρασης». Έθεσε δε την χορεύτρια και νυν χορογράφο Τζένη Αργυρίου επικεφαλής του εγχειρήματος, ήτοι να δημιουργήσει την περφόρμανς Lights on You. Μετά βαίων και σλόγκαν, όπως «η ζωή έχει το ρυθμό που της δίνεις», και «άξονας της παράστασης είναι οι στιγμές που κάθε άνθρωπος φωτίζει τη μοναδικότητά του», στήθηκε το διάρκειας 70 λεπτών θέαμα, στην άκρη της πόλης.
Είναι επώδυνα θλιβερό το ταξίδι που κάνει κάποιος για να φθάσει στις νέες «αίθουσες πολτιισμού»: η οδός Γερανίου με τα τζάνκια, το αλισιβερίσι και τα πηγαδάκια όπου ουδείς καταλαβαίνει τι λέει ο διπλανός του απ’ τη μαστούρα, η Κουμουνδούρου με τους Πακιστανούς που σε κοινή θέα κουμπώνουν βιαστικά τα παντελόνια, η Ομόνοια –φτυστά τα Τίρανα το 1958, αλλά με «πελατεία» που θα την είχε κλαδέψει ο στρατός του Χότζα- η Πειραιώς, χαμηλά, υποβαθμισμένη, στο ύψος του Ταύρου –κρίμα τις εκεί στρατιωτικές υπηρεσίες, και την ποδοσφαιρική ομάδα που κάποτε είχε βάλει κάμποσα αναπάντεχα γκολ...Και γιατί να τα περάσει όλα αυτά κανείς; Αν παρακολουθεί στα οικεία τηλεοπτικά κανάλια τα βίντεο-κλιπ των τραγουδιστάδων, ή έχει δει και τα τελευταίας κοπής μιούζικαλ, έχει μια πρώτης τάξεως άποψη για το περιεχόμενο του «Lights on You». Προιόν για γρήγορα κατανάλωση και ξεφούσκωμα με μπουρμπουλήθρες σαν τον σπόνσορα, το «ήπιες», παρήγαγες ότι αντιαισθητικό ήχο ήταν να παράξεις, τελείωσε. Τα υπόλοιπα, περί μοναδικότητας εν μέσω συνόλου, ανάδειξης της πραγματικής υπόστασης του καθενός και τα τοιαύτα, είναι φούμαρα, και καλόν είναι να μην κατεβάζει μανιφέστο ο καλλιτέχνης άμα πρόκειται να ανακοινώσει απλά την προσωπική του φιλοσοφία του καφενέ. Δεν είναι όλοι του βεληνεκούς του Καντίνσκυ, του Κλέε, της Σταιν, του Μπαλανσίν, για να πάρουμε μερικά μόνο και ηχηρά παραδείγματα, ως εκ τούτου η σιωπή είναι χρυσός, το αυτό και η συνεχής εργασία ακαταπαύστως μέχρι αυτοπραγματώσεως, για να φτάσει –αν μπορέσει- κάποιος να καταφέρει κάτι από καλλιτεχνική άποψη και να μη γεμίσει μια ώρα τη σκηνή με τη μίμηση της κίνησης των επιβατών στο τραμ/μετρό/ηλεκτρικό/λεωφορείο, σε οτιδήποτε μέσο μεταφοράς τελοσπάντων. Επίσης, νομίζω ότι η ελληνική χορευτική σκηνή που ταξίδεψε και έκανε και σεμινάρια στην αλλοδαπή, και δη πέραν του Ατλαντικού, ουδέποτε μπήκε στον κόπο να αντιληφθεί τα σημαίνοντα της κουλτούρας στην οποία φιλοξενήθηκε, μεταφέροντας αχώνευτα τα «πιασάρικα» κλισέ –πλέον- της αμερικανικής ποπ τέχνης. Έτσι, κοντεύει να γίνει αναπαραστατικό στάνταρντ (τόσο που το παίζεις γκανιάν) στις παραστάσεις, ο ανθρώπινος τύπος «της μοναχικής», της «ημίτρελλης», της «βιαστικής», της «φωνακλούς», της «ανικανοποίηστης», χωρίς εμβάθυνση, ή κριτική, ή άποψη τελοσπάντων. Απλά χάρτινη φιγούρα και μόνο, ωσάν βγαλμένη από τηλεοπτικό σενάριο, του Παπακαλιάτη –επί παραδείγματι.
Στο φινάλε, θα πει κανείς, και τι έγινε; Βγάλανε πέντε άνθρωποι δυό φράγκα από έναν κολοσσό, οι καλεσμένοι κουτσομπολέψανε και ήπιανε τζάμπα, περί τέχνης ουδείς λόγος έγινε, (ούτε και θα μπορούσε να γίνει), ο σκοπός επετεύχθη. Πρακτικά όμως, αυτό που έγινε, είναι πως η Κόκα-Κόλα Λάιτ κούνησε το κόκκαλο των υποσχέσεων μπροστά σε στερημένους ανθρώπους, με τον όρο της συγκεκριμένης ποιότητας θεάματος. Άρα υπήρξε παρέμβαση, και μάλιστα με το ισχυρότατο κίνητρο των χρημάτων και της επιβίωσης. Δηλαδή η λάιτ εποχή της αθωότητας, είναι παρελθόν.


Υ.Γ. Στα γραπτά μου έχει φιγουράρει με πολλούς και ποικίλους τρόπους η Κουμουνδούρου και άλλοι τόποι συνεύρεσης. Νιώθω ένα βήμα μπροστά απ' την ελληνική αστυνομία, χαχα!!!