ΚΟΜΙΖΕΙ γλαύκαν πλέον όποιος καταγγέλλει τη δική του πικρή εμπειρία από την Πολιτιστική Πρωτεύουσα. Παρόλα αυτά, και επειδή διαβάζω ακόμη ότι οι αρμόδιοι μειδιούν στωικά σε παράπονα, ερωτήματα και δημοσιεύσεις, που αφορούν ακυρώσεις, καταχρήσεις κ.λπ., κ.λπ., θα καταθέσω σήμερα το χρονικό της δικής μου εμπειρίας στο πρόσφατο ταξίδι μου στην προβληματική ενδοχώρα. Ξέρετε, αυτή με το εμφανές πρόβλημα ταυτότητας, την αδιαφάνεια διαχείρισης, την επαγγελματικά κακή οργάνωση, την αφιλόξενη και άκαμπτη στην πεπαλαιωμένη και επαρχιώτικη άποψή της για τον πολιτισμό.Το τελευταίο τριήμερο λοιπόν του Μαρτίου, η Θεσσαλονίκη συγκέντρωνε το "Χοροθέατρο Θεσσαλονίκης", τους "Lalala-Human Steps", αλλά και την παράσταση του Λ. Λαζόπουλου, με χορογραφίες του Κ. Ρήγου (του "Χοροθέατρου Οκτάνα"), οπότε και ανηφόρισα προς τη Β. Ελλάδα.
Οταν λοιπόν τακτοποιήθηκα στο ξενοδοχείο, τη ευγενική φιλοξενία της Πολιτιστικής, έλαβα το ογκώδες δέμα των προγραμμάτων και άρχισα μέσα μου να αμφιβάλλω: "Βρε μήπως είμαστε όλοι μας... καχύποπτοι και οι άνθρωποι σταθήκανε άτυχοι (!) μέχρι τώρα;" Το βράδυ όμως της παράστασης των "Lalala-Human Steps", διαλύθηκαν οι όποιες αμφιβολίες είχα, όταν με υποδέχτηκε το "επίσημο" πρόσωπο της Πολιτιστικής με κάτι συγγενές του "χρυσό μου" και "κάπου θα βρούμε να καθήσεις όταν περάσουν όλοι!" Αγαπητοί άρχοντες της Πολιτιστικής, τι "αβρότητες" ήταν αυτές;Μικροδείχνω, δε λέω, αλλά "χρυσό σας;" Τόσο φιλικοί πια μου είσαστε που δεν υπακούτε στις απαιτήσεις του επαγγελματικού πρωτόκολλου; Κι έπειτα, προσκεκλημένοι χωρίς εισιτήριο; Γίνονται τέτοια πράγματα; Αλλά θα μου πείτε, εδώ κόσμος παρακαλούσε στο ταμείο, άδειες θέσεις υπήρχαν (λίγες, αλλά υπήρχαν), και τα επίλεκτα σώματα των μελανοχιτώνων υπευθύνων τους λέγανε "Αύριο, αύριο", εκεί θα κολλήσουμε; Αλλωστε τι το κάνω θέμα; Βρέθηκε θέση οσονούπω για το "χρυσό", εμένα δηλαδή; Εξώστης Β', τελευταία σειρά. (Αν ξέρετε το κτίριο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών καταλαβαίνετε ότι αναφέρομαι σε κάτι που σε αντίστοιχο χώρο κατοικίας λέγεται "πατάρι"). Τι κι αν δεν έβλεπα παρά μόνο το "ρεβέρ" της σκηνής, τι κι αν ο λόγος που πήγα ήταν για να δω την παράσταση και από 'κει δεν θα την έβλεπα! Πταίσματα - και μόνον - για τους υπεραπασχολημένους "υπεύθυνους" που αποδιοργανώθηκαν μόλις χρειάστηκε να τακτοποιήσουν στο χώρο λίγο περισσότερους ανθρώπους, ωσάν να μην είναι μέσα στην αναμενόμενη πορεία των πραγμάτων ένα γεμάτο θέατρο! Αφήστε που εκεί πάνω αισθανόμουν βασίλισσα, που λέει ο λόγος, διότι οι κοινοί θνητοί-θεατές σταματούσαν σε μια σεβαστή απόσταση από μένα! Μόνη στην κορυφή (κυριολεκτικά) του θεάτρου.
Και νομίζετε ότι η παράσταση άρχισε κανονικά; Οχι βέβαια, διότι η κουρτίνα κόλλησε και τα φώτα ξανάναψαν, γεγονός που έκανε το ακροατήριο να αναφωνήσει με γέλια "Με γεια το θέατρο!", διαχωρίζοντας τη θέση του θαρραλέα από τις τιμές που περιποιούν στην πόλη του οι "αρμόδιοι" της Πολιτιστικής.Να μην το ξεχάσω όμως μια και τους ανέφερα: δεν υπογράφουν συμβόλαια λέει οι ομάδες χορού που προσκαλούν στη Θεσσαλονίκη οι μεταπράτες του πολιτισμού; Επειδή ο λόγος είναι συμβόλαιο είπατε; Και στην ακύρωση πάλι ο λόγος αποζημιώνει; Και κάτι άλλο: ενώ έχουν ξοδευτεί (σπαταληθεί λένε οι κακιές γλώσσες), εκατομμύρια, οι παραστάσεις των ομάδων χορού έχουν στριμωχτεί όλες μαζί με προϋπολογισμούς πείνας; Αυτό πάλι γιατί; Επειδή ο χορός εθίζει στη σκληραγωγία, είναι δε και "τέχνη των νιάτων" -φευ!- οπότε υπηρετείται από ανθρώπους που αντέχουν είτε έτσι είτε αλλιώς; Η μήπως επειδή ο χορός είναι "άντε δε βαριέσαι και τι έγινε ρε αδερφέ, με χορευτές θα ασχολούμαστε, που ως γνωστόν, -τοις ανεγκεφάλοις- είναι και ελαφριούτσικες περιπτώσεις;" Ρωτάω απλώς...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου