Το ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΤΗΛΕΜΑΧΟ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ (ΘΑ ΣΑΣ ΓΟΝΑΤΙΣΩ...)

Μείνε κοντά μου
Στην έρημο της Ιστορίας
Η βροχή του Σεπτέμβρη
Δε σβήνει τη φλόγα του Αυγούστου
Μείνε κοντά μου

Ο χρόνος είναι μια διαφορά ονείρων
Δε γεννηθήκαμε ακόμα

Τους δρόμους των άστρων
Περπάτησα
Γυρίζοντας στη γέννησή μου
Πέρασα τα άβατα της Ιστορίας
Διαβάζοντας άγραφες σκέψεις
Βρήκα γνωστούς εκεί
Κι έμεινα ποιητής


Άντε πάλι θα σας βοηθήσω στην ανάλυση: ως γνωστόπιστος (ποιητική λεξοπλαστική δική μου) Πασόκος, που νομίζει όπως όλοι τους ότι είναι μαρξιστής, έχει μια καούρα με την Ιστορία. Επίσης, ως γνήσια κυρία της Αυλής του Αείμνηστου, έχει κάνει βίωμα τα λεγόμενα του Δόκτωρα Ζιβάγκο για το χρονοντούλαπο της ιστορίας, και με την ποίησή του, εκφράζει τον υπαρξιακό φόβο, μη μπας και ξεχαστεί ως πολιτικός (που θα ξεχαστεί δεν υπάρχει θέμα, μη σας πω ότι δεν υπήρξε ποτέ, εδώ ο κόσμος χάνεται την πολιτική καριέρα του Τηλέμαχου θα κοιτάμε;) οπότε επιθυμεί να μείνει στην ιστορία ως ποιητής.
Αυτά περί καψωμένου Αυγούστου, πρώτον είναι ψέμματα, σιγά μην είναι φλογερός εραστής ο Τηλέμαχος. Δεύτερον είναι αβαθές ποιητικά καθότι θυμίζει Λάκη Κομνηνό και Υπολοχαγό Νατάσσα, να κυλιούνται δυό κορμιά στην άμμο (μπλιαχ) και τρίτον τό 'χει πάρει από το Ρομάντσο, το Ντομινό ή κανά ημερολόγιο τοίχου με στιχάκια ο άχρηστος.
Είναι όμως και θρασύς, διότι στα "άβατα της Ιστορίας" βρήκε γνωστούς, λέει, το μοσχάρι. Δηλαδή συγκουβέντιασε (όλο λεξοπλαστική κάνω σήμερις), υποννοεί, με τον Ρίλκε, τον Πάουντ και άλλους συναδέρφους αναδέρφους ποιητές. Τι ψωνάρα!
Επίσης με την αναφορά στο Σεπτέμβρη, εννοεί τον Σεπτέμβρη της Πασοκικής διακήρυξης. Επί της ουσίας ο Χυτήρογλου είναι ένας αυλικός που γράφει υπό την σκέπη των οραμάτων και τη σκιά του Αείμνηστου.
Αυτά τα περί χρόνου και δε γεννηθήκαμε ακόμα, δεν τα αναλύω, γιατί το πληκτρολόγιο δεν έχει νεκροκεφαλές, κεραυνούς και άλλα εικονογραφημένα μπινελίκια.

Υ.Γ. Θα μου λείψει ο μικρός Τηλέμαχος, αλλά θέλω να προχωρήσω στην φιλολογική μου κριτική, οπότε θα επανέλθω με Μίμη Ανδρουλάκη και άλλους κολοσσούς της λογοτεχνίας, γιατί δε σας χωνεύω και θέλω να περνάτε χάλια, κι όχι να μου χαχανίζετε και να φχαριστιόσαστε. Θα σας δείξω εγώ τι εστί (λογοτεχνικό) βερύκοκκο. Που μου είσαστε όλο πάχυνση και μύστακα!

ΘΕΛΩ ΚΙ ΕΓΩ...

Να έχω την τιμή να αναλύσω ένα ποίμα του Τηλέμαχου του μυστακοφόρου. Λοιπόν, άντε αστοιχείωτοι, θα κάνουμε διαγωνισμό κριτικής. Να δω τι σκαμπάζετε από ποίηση ρε...
Έχουμε και λέμε. Πιάκουμε το ποίμα. Το βάνουμε απέναντί μας, και το αναγνώνουμε.

Ο έρωτας φωλιάζει
Στα βραδινά τοπία
Έσπερος είναι το μέσα φως

Βουβά και λαλέοντα ζουν

Γιατί έχουν λόγο να πεθάνουν

Ισούς Χριστός νικάει κι όλα τα κακά σκορπάει! Τι λέει ο άνθρωπας...Λοιπόν δε μου το βγάνετε από το μυαλό, αυτός το 'γραψε για να βρει γκόμενα. Χωρίς να ξέρω συγγραφέα, έτσι και μου το δείχνατε, θα 'λεγα σαν τον Σέρλοκ Χολμς: μισότριβος, πρόβλημα στύσης, βαρετός γάμος, ανταγωνισμός με τη σύζυγο, ζητάει επιβεβαίωση, χαμούρας σαλιάρης που την πέφτει σε μικρές, εγωπαθής που περνιέται για ταλέντο, σάχλας που πιστεύει τις κολακείες και δεν αναρωτιέται γιατί του λένε μπράβο για τέτοιες πίπες, ωραιοπαθές ψώνιο. Κι επειδής εμπνεύστηκα, θα σας αφιερώσω το εξήν και ξύστε τα:

Είσαστε λαλέοντες,
λιγοστοί,
μα λέοντες.

ΠΕΣ ΜΑΣ ΤΙ (ΚΑΙ ΠΟΣΑ) ΠΑΙΡΝΕΙΣ...

Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση...Σόρρυ, κριτική του ποιητικού έργου του Τηλέμαχου Χυτήρη, ήθελα να πω. (Όποιος από σας ήπιε κατά λάθος ακουαφόρτε, να διαβάσει την κριτική: θα ξεράσει και δε θα χρειαστεί πλύση στομάχου.)


http://www.hitiris.gr/poetry.asp?strNewID=17

ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΠΟΣΟ ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ...

...βρήκα στο ίντερνετ, και παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα, του ποιητού εκ του προχείρου, Τηλέμαχου Χυτήρη (ναι, ναι αυτηνού, του Πασόκ). Τον είδα να λέει μπαρούφες πρωινιάτικα σε κάποια μπαρουφοεκπομπή και είπα να περιδιαβώ στα μονοπάτια του μυαλού του (sic). Ευτυχώς, τα εν λόγω μονοπάτια δεν ήταν πολύπλοκα, οι έλικες ήταν λίγες, οπότε τελείωσε νωρίς η περιδιάβαση. Άντε, καλή διασκέδαση:

Ξεκίνησα τη μέρα μου
Όπως πάντα
Γυάλισα τον ήλιο
Σφουγγάρισα με ένα σύννεφο τον ουρανό
Και τώρα πίνω τον καφέ μου

Όλα καλά

Με τους ανθρώπους τι θα κάνω;


(Το εν λόγω πόνημα, που είχε κι άλλες στροφές -αλλά σας λυπήθηκα- και γενικό τίτλο Κίτρινη σκόνη -ή κάπως έτσι- βρήκε εκδότη -καλά ,εννοείται...Πάντως άμα το παλουκάρι είναι τόσο καλό στα οικιακά, να 'ρθει κι από μας που μας έφυγε η καθαρίστρια, να ρίξει ένα φεστιβάλ παρκέ...Καμμιά δουλειά δεν είναι ντροπή κυρ-Τηλέμαχε. Η καλή νοικοκυρά, είναι δούλα και κυρά.)

a song I like

Y.Γ. (περί δημοσίων υπαλλήλων)

Μια φορά πήγα στην εφορία και ήταν εκεί μια κυρία που είχε απωθημένο το μπαλέτο -μη ρωτάτε πώς το έμαθα, είμαι στο μυαλό των ταξιτζήδων και των δημοσίων υπαλλήλων- και ήταν σαν τον ιπποπόταμο στη Φαντασία του ντίσνευ, αλλά όχι τόσο χαριτωμένη, και μουλάρα με τους απλούς πολίτες.
Εγώ όμως της χάιδεψα τ' αυτιά, να της τα τσακίσω ήθελα, της τραγούδησα σαν τον Ιάγο, μια γλυκιά μελωδία την ώρα που στούμπωνε αποβλακωμένα ένα σάντουιτς με απ' όλα στο στόμα της. Της είπα "μα γιατί τα παρατήσατε;" Ε, δε με άφηναν οι δικοί μου, είπε η γαιδάρα. (Καλά κάνανε, λογικοί άνθρωποι, σκέφτηκα), αλλά είπα, "δυστυχώς είμαστε θύματα προκαταλήψεων, ακόμη και στη δική μας εποχή" -ήταν τουλάχιστον δέκα χρόνια και πέντε νούμερα σουτιέν μεγαλύτερή μου. Κάποτε το επάγγελμα της χορεύτριας θα αποενοχοποιηθεί, αλλά φευ! θα έχουν χαθεί καριέρες.
Αντί να με ξεχέσει για το προφανές της κοροιδίας, με κοίταζε μπουκωμένη και άναυδη από χαρά και σεβασμό. Εγώ έσπρωχνα τα χρατιά προς υπογραφή και συνέχιζα το μελωδικό νανούρισμα: πού κάνατε χορό, πόσο καιρό, τι σας έλεγε η δασκάλα σας (να ξεκουμπιστεί) , και της συνέστησα -μετά την υπογραφή- να ξαναρχίσει. Μα τώρα; είπε η ξείγκλωτη. Τι είναι αυτά; είπε το φίδι. Δε θέλω ηττοπάθειες. Υπάρχουν ωραιότατα τμήματα για (δεινόσαυρους) κυρίες, να βρείτε ένα και να ξαναξεκινήσετε. Θα σας μαλώσω! Το οφείλετε στον εαυτό σας (και σ' εμάς να γελάσει το χειλάκι μας).
Έκτοτε την έχασα. Λέτε να ακολούθησε τη συμβουλή μου; Μια πρόωρη σύνταξη γαιδουρουπαλλήλου ακόμα. Yes!

ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ ΔΗΜΟΣΙΟ ΥΠΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ;

Σήμερα πήγα στην εφορία. Εκεί περίμεναν πολλοί και διάφοροι και μια υπάλληλος μας κοίταγε όπως οι δοσίκωλοι στην Κατοχή, ποιόν να διαλέξει, και επειδή η επιλογή ήταν δύσκολη έξυνε τη μύτη της. Μετά αφαιρέθηκε και έξυνε μόνο τη μύτη της χωρίς να μας συμπεριλαμβάνει στους ελεύθερους συνειρμούς της.
Όταν ήρθε η σειρά μου, εγώ προσπάθησα να μην την αφήσω να πιάσει τους φακέλλους μου, αλλά αυτή επέμενε, εγώ όμως τελικά κράτησα Θερμοπύλες (This is Sparta!) και με (διαολό)στειλε στον κάτω όροφο. Θα το είχα μάθει νωρίτερα, αλλά κάθε που πήγαινα να ρωτήσω, μου έλεγε μια άλλη υπάλληλος, "δε με βλέπετε κυρία μου ότι εργάζομαι; να αφήσω την κυρία να πιάσω εσάς;" Άμα αυτό το 'λεγε άνδρας θα τον έστελνα για παρενόχληση ή αν είχε χιούμορ θα του απαντούσα καταλλήλως, αλλά δεν είπα τίποτα στην ηλίθια. Εξάλλου δεν επειγόμουν και είχα πάει και για παρατήρηση ανθρωπολογικής φύσεως.
Στον 1ο, περίμενα σε άλλη ουρά με μεγάλο ενδιαφέρον, εξ ού και μου έφτιαξε το κέφι. Μέχρι στιγμής όλα πήγαιναν σύμφωνα με το σχεδιο, θα μπορούσε να ήταν και σενάριο, τόσο πέφτανε οι ατάκες που είχα σκεφτεί. Χαζογέλαγα λοιπόν, προς μεγάλη ενόχληση των υπολοίπων πελατών και εργαζομένων/ξυνομένων για την ευτυχία που έκανε τη φάτσα μου να λαμποκοπάει.
Τελοσπάντων, περίμενα στο άδειο γραφειάκι-έπιπλο του κλητήρα, και όποιος έμπαινε, με ρώταγε πού να πάει. Μια σειρά απαντήσεων και ιδέων ήρθε στο μυαλό μου, από το να λέω ά μη γύρευε πού να πάει ο καθένας, μέχρι να απαντήσω "στο διάολο", αλλά δεν είχα χρόνο να φύγω μετά την απάντηση και ως εκ τούτου απαντούσα με πολύ -αλλά ποοοολύ- ύφος, "δεν δουλεύω εδώ". Μου ζητάγανε συγγνώμη και φεύγανε.
Δίπλα μου ήτανε κάτι ντάνες κιβώτια που λέγανε στις ταινίες "εύθραυστο". Είμαι φιλοπερίεργος, και αναρωτιόμουν τι το εύθραυστο υπάρχει σε μια εφορία πλην των νεύρων μας, και άρχισα να εξετάζω -καταρχήν- αν η ταινία ήταν καλά κολλημένη.
Δεν ήταν. Έτσι μετά από απανωτά χριτς-χρατς σε διάφορες ταχύτητες, ξεκόλλησα μερικές. Εκείνη τη στιγμή φώναξαν το (γ....νο) το νούμερό μου. Πήγα.
Δεν τα είχα συμπληρωμένα σωστά. Είπα να μου τα συμπληρώσουν. Είμαι εκπαιδευμένη σ' αυτό από τότε που η αδερφή μου/μαμά μου/λοιπή οικογένεια μου έκανε τις ασκήσεις στη φυσική/χημεία/μαθηματικά. Αλλιώς έκλαιγα. Μου τα έδωσε πίσω και μου είπε γιατί τα κάνατε λάθος;
Εγώ πάλι, έχω ένα προαπαιτούμενο μέσα μου. Δε θέλω να συμπληρώνω αιτήσεις. Το θεωρώ έργο του υπαλλήλου. Λέω λοιπόν, "αχ ξέρετε σ' αυτά δεν είμαι καθόλου καλή..." και ανοιγόκλεισα λίγο ματάκια, αλλά ήταν γυναίκα και στα παπάρια της. Είστε δικηγόρος απ' ότι βλέπω, όλοι οι δικηγόροι τα συμπληρώνουν μόνοι τους. (Ναι αλλά έπεσε σε μεγαλομπεμπέκα δικηγόρο0.) Αχ, συνεχίζω ξέρετε, μακάρι η νομική να μας έκανε να συμπληρώνουμε σωστά τα έντυπα...Αλλά μόνο νόμους και δικονομίες μας μαθαίνουν...
Της ήρθε να μου αστράψει μπούφλα, αλλά ήταν στις καλές της οπότε μου γαύγισε: απαγορεύεται να σας το συμπληρώσω εγώ, έτσι κι έτσι να κάνετε. Μάλιστα λέω και φέυγω. Επανέρχομαι κάμποσες φορές, το μπλάνκο είχε κάνει βουνό στα επίμαχα σημεία, η αίτηση ήταν χειρότερη από πορνοστάρ με τόσα αστεράκια και μουτζούρες. Την 8η φορά που επέμενα να κάνω λάθος, μου λέει, είναι δυνατόν; Ποιό; λέω εγώ. Αυτό, μου λέει ,και θυμήθηκα τον θρησκευτικών στην κατήχηση και λειτουργική. Μας σας τα έλεγα ,είπα εγώ. Τελοσπάντων μου λέει, να σας το συμπληρώσω δεν μπορώ, θα βάλω με μολύβι τα σημεία, και θα τα πατήσετε με στυλό.
Πού να καθήσω; λέω. Στα παλούκια είπε με τα μάτια, βρείτε μια καρέκλα, είπε με φωνή.
Να πάω εκεί; δείχνω ένα γραφείο. Μου λέει, όχι είναι υπαλλήλου, και απαγορεύεται έχει το κομπιούτερ με στοιχεία κλπ. Δεν θα τα κοιτάω, είπα, εκείνη έπαθε μικρό εγκεφαλικό, και έκανε ότι δεν με έβλεπε. Στρώθηκα λοιπόν και είπα να το διασκεδάσω. Πω πω! Κόσμος ερχόταν, και όπως συμπλήρωνα το ρημάδι που βούλιαζε το στυλό μέσα στο μπλάνκο και γλύστραγε, με ρώταγαν για το μητρώο, για το αρχείο, για τη διεκπεραίωση, για τον επιθεωρητή, για την αλλαγή του ΦΠΑ, για αυτοκίνητα, για κληρονομιές...μεγαλεία!
Σκυμένη στα χαρτιά, τους άφηνα να λένε ταπεινά την ιστορία τους, τους κοιτούσα ΣΑΝ να επρόκειτο να απαντήσω, και έλεγα "α...με συγχωρείτε δεν δουλεύω εδώ".
Πέρασα πολύ ωραία. Λέω να ξαναπάω, άμα δεν είναι εκεί εκείνη η κυρία που μου συμπλήρωσε τελικά το έντυπο.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ...

...αγγίζει λένε τον λαμπρό ελληνικό τουρισμό. Δε θα γεμίσουν τα εστιατόρια και τα ξενοδοχεία και βάι βάι βάι.
Με όλη την καλοσύνη και τη συμπάθεια προς τον συνάνθρωπο που με διακρίνει, λέω μη σώσουνε και γεμίσουνε.
Άθλιες κατασκευές, στριμωγμένα δωματιάκια για να βγεί ένας ακόμα λουτροκαμπινές, υπερτιμημένες υπηρεσίες (κατέβα να πάρεις τον καφέ που θα στον φέρω και στο δωμάτιο, είχες και σπίτι σου ρε μαλάκα;!), άθλιο φαγητό πνιγμένο στις λαδάρες (ενίοτε αμφίβολης ποιότητας), καρατσιγαρισμένα, τρως και οι αρτηρίες σου αρχίζουν και σφυρίζουνε τατού τατού σαν ασθενοφόρο (μη μας πουσάρεις άλλο μπάρμπα), και το στομάχι μιλάει ρομποτικά (αναγνώριση: πατάτα προκάτ, συναγερμός, ίου ίου, κόκκινος συναγερμός, ακολουθεί λάδι ταγκισμένο, αναγνώριση, εχθρός στο επίπεδο Β', ground control to major Tom, σε βλέπω να κάνεις orbits γύρω απ' τ' αστεράκια και μετά θα λέμε Major Tom was a junky, κρέας με μακρά καριέρα στο βαριετέ και την επιθεώρηση (όχι της υγείας-Νομαρχίας) κατεβαίνει, ύποπτη ουσία λιπαρή, κρέας που άλλαξε γνώμη και καριέρα από βραστό σε ψητό, σε κοκκινιστό, σε καμένο και μετά έγινε φούρνου με πατάτες κρύες ζεσταμένες στο μικροκυμάτων...Πυρ γαστρικών υγρών, ιου ίου η σειρήνα- "μα τι έπαθες Γιώργο μου; Καλέ τρώγαμε και τού 'ρθε ταμπλάς...!)
Να κλείσουν τα ρημάδια, ακόμα θυμάμαι την πόρτα του μη εξαεριζόμενου (στο θεό σας! καλοί μου άνθρωποι) δωματίου στην Ύδρα, που άνοιγε στη μέση όπως στο στάβλο, και καθόσανε και σε χαστουκίζανε οι περαστικοί, χώρια την αδιακρισία, είχαμε γίνει το ένα μας με το νησί, ούτε αυτοί είχανε ιδιωτικό χώρο, οι περαστικοί, ούτε εμείς, γιατί για να μη σκάσουμε, καθόμασταν με το μπερντέ και τα πάντα ανοιχτά.
Μ' αρέσει να βλέπω ξενοδόχους και μαγαζάτορες της αρπαχτής να κλαίνε στα σόου του Ευαγγελάτου και των αποδέλοιπων στην τηλεόραση.
"Συνάντησε το μύθο σου στην Ελλάδα";;! τι λέει καλέ ο υπουργός Άρης; Απ' τον Άρη κατέβηκε; Μήπως είναι απ' τα πράσινα ανθρωπάκια που φοβάται ο Χαρδαβέλλας; Στην Ελλάδα θα συναντήσεις τη σαλμονέλλα σου, τους μύκητές σου στα σεντόνια και τις πετσέτες, την αρτηριοσκλήρωση απ' τα κακοτηγανισμένα, την πίεση 23 η μικρή απ' τη γαιδουριά των ξενοδόχων και λοιπών που δεν φταίνε ποτέ και σε τίποτα, αυτά θα συναντήσεις και πάλι καλά να λες.

ΚΑΛΕ;

Ο Χατζηπαναγής είναι αυτός που διαφημίζει προιόν κατά της χοληστερίνης; Ήμανε μικρή αλλά αυτός δεν είχε κάτι μπούκλες; Ή ήτανε ο Γιοκαρίνης;;;;! Δεν τον λέγανε βούλγαρο; Πάλι με άλλον τον μπερδεύω;

(Τι παθαίνει ο άνθρωπος άμα βλέπει πολλή τηλεόραση...)

Την καλημέρα μου.

TOP TEN ΤΩΝ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΩΝ (τυχαία σειρά)

ή "Ποιούς θα καταπιεί η ιστορία":
Λούκα Κατσέλη
Μιλένα Αποστολάκη
Θόδωρος Ρουσόπουλος
Γιώργος Βουλγαράκης
Έλενα Ράπτη
Έλενα Κουντουρά
Άντζελα Γκερέκου
Τα άγνωστα έδρανα του κοινοβουλίου (οι εκλεγέντες και μηδέποτε ενδιαφερθέντες)

Επί δειλία:
Βαγγέλης Βενιζέλος και οι ψηφοφόροι του

Επί αλαζονία:
Ο πώςτονλένε Κοντός

Επί βλακεία:
τα δύο κόμματα και τα κορυφαία στελέχη τους. (Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς ότι παίρνει τη Λούκα Κατσέλη να κάνει τον οικονομολόγο; Αμάν σ' αυτή τη χώρα, πόσοι αιώνες πρέπει να περάσουν για να ξεκοτέψουν και να ξεκιοτέψουν και να ξυπνήσουν οι γυναίκες; Τι συλλογικό Ντουμπάι, τι Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι αυτά; Τι αποβλακωμένα γύναια κάθονται στα έδρανα του κοινοβουλίου, τι άθλια γύναια παρελαύνουν στην τηλεόραση; Όλες σκατόγριες βαμένες ξανθές, βλαχάρες που απόκτησαν τον αέρα του σαλονιού αφού πρώτα πέρασαν οριζοντίως και καθέτως από καναπέδες και κρεβατοκάμαρες. Τους έμεινε η αμορφωσιά, και η κακία στο βλέμμα: να έχεις γκόμενο μόνο όποιον σου είναι χρήσιμος, γέρος και σιχαμένος σε βουτάει στην καρακακία και την ανασφάλεια της οριζοντίως υψωθείσης μαιτρέσας. Είναι φρικτό να βρίσκονται στην εξουσία νεόπλουτοι, όχι μόνο επειδή είναι αμόρφωτοι, ψώνια, λεχρίτες, αγροίκοι, αλλά και επειδή προσεταιρίζονται τον μεγαλύτερο συντηρητισμό και καταπνίγουν το δημιουργικό, για να επιδείξουν καταγωγή και να νομιμοποιηθούν κοινωνικά. Απεχθάνομαι την εξουσία του γλυψιματία λαμόγιου μηντιάρχη, της τριτοκοσμικής μοντέλας, του σκυλιού, της σιλικόνης, της επηρμένης λαικούρας, της αναβαπτισθείσης κομματικής ακολούθου, του αρχοντοχωριάτη χωρίς κάν τη Μολιερική αθωότητα. Εσάς δε σας ενοχλούν όλα αυτά; I wonder...)