ΚΡΗΤΗ ΛΕΒΕΝΤΟΓΕΝΝΑ

Επέστρεψα από την ωραία μεγαλόνησο με τη χειρότερη ρυμοτομία και αρχιτεκτονική του πλανήτη. Πέρασα ωραία (σκασίλα μας) και γνώρισα ενδιαφέροντες ανθρώπους (μωρ' τι μας λες, κι είχαμε μια σκασίλα!!!).

Θα αναρτήσω και φωτο της παραλίας του Ρεθύμνου, μόλις ξενυστάξω.

Πάω να παρελάσω επηρρεασμένη από τον Κώστα Πρέκα,

σας χαιρετώ αγωνιστικά

ΟΤΑΝ ΛΕΥΤΕΡΩΘΕΙ Η ΚΡΗΤΗ...

Βρε σεις, θα μεταβώ εις την μεγαλόνησον για ένα συνέδριο. Μη λυσσάξετε όσο θα λείπω, απουσιολόγος ο καλύτερος μαθητής και όλοι στην παρέλαση, μη σας τυλίξω σε μια κόλλα χαρτί για ανθελληνισμό και πάτε -οι άρρενες- να κάνετε τη θητεία σας στον Έβρο! Άντε, μη βλέπετε τις κατσίκες και λέτε "περνάει το θηλέων", απ' τη θολούρα...Έν-δύο, έν-δύο, έν-δύο!

Το θέμα μου στο συνέδριο έχει να κάνει με το Μεταξά, καθότι είναι και ο αγαπημένος μου.
Τόσο, που κάποτε που είχα ψευδώνυμο υπέγραφα ως Τάκης Μεταξάς.
Τι Γκαίμπελς είχε έρθει τότενες, τι Γκαίρινγκ, τι σκατά στα μούτρα μας...Όχι όπως τώρα κανάς Ζακ Ρόγκ (το 'χει σκεφτεί αυτό το επώνυμο τι σημαίνει;) και η Γιάννα να χορεύει στις εξέδρες τσιφτετέλια (θυμόσαστε που την τραβάγανε την πρώτη κυρία του έθνους, κι αυτή ώπα στα τραπέζια και να καούν τα κάρβουνα; αθάνατες στιγμές ελληνικής λεβεντιάς...)

ΣΑ ΒΓΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΗΓΑΙΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ...

Γραφεία Κτηματογράφησης-Σύνταγμα. Ώρα 16:20 μ.μ.
Αποχαιρέτησα τους δικούς μου, πήρα ένα κιλό έγγραφα και ξηρά τροφή (της γάτας). Έφυγα δακρύζοντας. Η μπέιμπυ-σίττερ με ρώτησε "Να σας περιμένουμε;" "Όχι, φάτε...(δάκρυ) θα δω τι θα κάνω..." Χωρίς να ρίξω άλλη ματιά, πήγα γρήγορα στο ασανσέρ.
Πήρα το μετρό και έφτασα στο Γραφείο Κτηματογράφησης. Εκεί απ' όπου αρχίζει η ιστορία μας, μετά το σύντομο φλας-μπακ.
Βλέπω δύο ουρές και μια αίθουσα με πολύ κόσμο. Στέκομαι ανάμεσα στις δύο ουρές ρωτώντας: "από δω πού πάνε;" (κρεματόρια ή στην ορχήστρα του στρατοπέδου;) "Λάθος στέκεσαι αδέρφι!" φωνάζουν οι υπόλοιποι, "στην αίθουσα να πας!" (στην Κομμαντατούρα).
Από πού παίρνουν νούμερο για την ουρά; (που ήταν σαν του δράκου, την Κινέζικη πρωτοχρονιά). "Εγώ δίνω, εγώ!" φωναξε ένα καλόπαιδο χαρούμενο, (μίλαγε τα γερμανικά και την είχε γλυτώσει προσωρινά), δίπλα στην πόρτα. Πήρα το χαρτάκι, το κοιτάω και μου 'ρθε το πλάγιο: 2451. Ποιόν αριθιμό κάνουνε τώρα; 1610. Ζντουπ!
-Μην ανησυχείτε κυρία, μου λέει ο χαρούμενος, κάνουν 150 νούμερα την ώρα. Του λέω, παιδί μου καλό, τα 800 νούμερα που χωρίζουν εμένα απ' τον υπάλληλο, πόσες ώρες θέλουν, για κάνε τη διαίρεση...
Διάβασαααα, όσο δεν έχω διαβάσει το τελευταίο εξάμηνο. Έκανα εργασίες, κράτησα σημειώσεις, τελείωσα ένα βιβλίο, ένα πουλόβερ, κέντησα μια ταπισερί Μεσαιωνικών διαστάσεων, πήρα τα περιοδικά απ' τους διπλανούς που τακιμιάσαμε πια, κουβέντιασα, πήρα καφέ, και στο τέλος μαράθηκα απ' τη νύστα. Κατά τις δέκα ήρθε η σειρά μου. Δε θυμόμουν πια γιατί είχα πάει, τι λέγανε τα συμβόλαια, κι έπεσα και στον σπιριτόζο του κτηματολογίου.
Έβλεπα στις τηλεοπτικές σειρές που ο χειρουργός ας πούμε, είναι καραμπρατσωμένος, και έλεγα κλισέ του Χόλλυγουντ. Ο δικηγόρος όμως που έπαιρνε τα χαρτιά, είχε μούσκουλο που τσαλάκωνε το μανίκι και γύρναγε από μόνο του να γίνει κοντομάνικο. Κάθομαι απέναντι, μου λέει, τα βλέπω. Δικαίωμα, του λέω. Βγάνω τα χαρτιά, μου λέει: απόδειξη πληρωμής. Την έχω. Αίτηση. Την έχω. Δήλωση. Την έχω. Πάσσο μου λέει. Λέω μπλοφάρει και θα μου την ανάψει. Πάσο, λέω κι εγώ. Χαμογελάει σαδιστικά και μου λέει. Η αποθήκη πού είναι; Νάτη του λέω. Δεν την βλέπω μου λέει. Εγώ τη βλέπω του λέω. Χωριστή ή παρακολούθημα; Εσύ πώς την κόβεις του λέω, ό,τι πλέρωσα, αυτό είναι. Μου λέει, είναι αργά και πρέπει να πάμε σπίτια μας, πείτε μου (με το καλό), να τελειώνουμε. Του λέω: "τώρα μου το λες να πάμε σπίτια μας; Το αυτό και δι' ημάς." (Ατσαλάκωτος ο τύπος, ξυνόταν επί ώρες, την έπεφτε ταυτοχρόνως και στη γκόμενα δίπλα). Μου λέει, δεν τα έχετε συμπληρώσει σωστά, πάτε φτιάξτε τα και ξαναλάτε όταν τα συμπληρώσετε όπως πρέπει. Υπονοώντας ένα μήνα, μια βδομάδα, μπορεί και πέντε λεπτά.
Του λέω, "να σου πω, έδωσα πεντέμισυ ώρες από τη ζωή μου σ' αυτή τη γελοιότητα." "Ναι" μου λέει, "αλλά αργείτε". Του λέω: και θα αργήσω κι άλλο, γιατί δεν έχω ταλέντο στη συμπλήρωση αιτήσεων και χαρτιών. Πες μου πού στο διάλο να το γράψω αυτό που θες ή γράψ' το εσύ, γιατί, όπως έδωσα 5,5 ώρες στο κτηματολόγιο, δεν το 'χω σε τίποτα να καθίσω εδώ μέχρι να μου δώσει και το κτηματολόγιο κάτι από την ώρα του. (Τα ρέστα μου.) Και ξαφνικά τα συμπλήρωσε μια χαρά, και ξαφνικά δεν ήταν και τόσο λάθος όπως τα είχα συμπληρώσει.

Μετά περιμέναμε όρθιοι σαν αλόγατα κανά μισάωρο να πάρουμε βίζα, σόρρυ, να πάρουμε απόδειξη, και μετά φύγαμε αλλοπαρμένοι.
Μισό ταξίδι προς Σιγκαπούρη έκανα παραμένοντας στο ωραίο Κτηματολόγιο. Απ' το καθισιό κοντέψαμε να πάθουμε κράμπες σαν να είμαστε στην οικονομική θέση υπερατλαντικών πτήσεων.

ΤΡΑΒΕΣΤΙ

Να πάτε ρε σεις να δείτε 11-15 Νοεμβρίου στο Παλλάς τα Μπαλέτα Τροκαντερό του Μόντε Κάρλο.
Είναι άντρες ντυμένοι γυναίκες, που χορεύουν σα γυναίκες, θέλουν να είναι γυναίκες, και παρωδούν τις ντίβες του μπαλέτου, τις οποίες μιμούνται και τις έχουν εικόνισμα όπως κάθε καλή αδερφή.

Υ.Γ. Όχι δεν παίρνω ποσοστά, αλλά μισθοφόρος είμαι, και από καταγωγή, όποιος δώκει τα περισσότερα θα του γράψω καλή κριτική (χαχα that' ll be the day!!!)
Υ.Γ.1 Στη φωτο δύο από τις καλιαρντές του μπαλέτου.

ΚΥΡΙΕ ΤΡΕΙΣΚΙΕΞΗΝΤΟΓΛΟΥ...

Οι χειρότερες δημόσιες υπηρεσίες-Υπάλληλοι του μήνα (για απόλυση)

Τα χειρότερα ζώα με το καλύτερο μέσον (βύσμα), οι κωλογλείφτες που αποκλείεται να είχαν πάρει ποτέ μόρια μέσω ΑΣΕΠ, ή να απάντησαν, λόγω ηλιθιότητας, σε οποιαδήποτε συνέντευξη που περιλάμβανε άλλες ερωτήσεις πέραν της "το σουβλάκι σας το προτιμάτε με απ' όλα, ή: α) τζατζίκι, β) μουστάρδα, γ) κρομμύδ'," βρίσκονται με τυχαία σειρά στις εξής υπηρεσίες:
-ληξιαρχείο
-Δήμος Αθηναίων
-Εθνική βιβλιοθήκη

Θυμάμαι ακόμη στο ΔΙΚΑΤΣΑ τη λύπη του κτήνους που αποτυπώθηκε στη σκατόφατσά της όταν πια της είχα πάει ό,τι σκατόχαρτο ζήτησε. Πράγμα που γινόταν σταδιακά: κάθε φορά ζητούσε κι άλλο. Επί ένα χρόνο. Και φυσικά, αφήνουν όλοι αυτοί οι Χιτλερίσκοι της κακιάς ώρας να υποννοηθεί ότι αν διαμαρτυρηθείς θα εξυπηρετηθείς του αγίου π..... που είναι και κινητή εορτή.
Στο Ληξιαρχείο ξύνονται. Κι όταν λέμε ξύνονται οι δημοσιο-καθικίσκοι, εννοούμε ξύνονται αγρίως. Μανικιούρ, πεντικιούρ, καφές, πλεκτό, ζώδια, ραδιόφωνο, και βαρεμάρα Μεξικάνικου τοπίου. Αφού, μια και δουλεύουν στο ληξιαρχείο, λέω να προτείνω να μετονομασθούν από Γιώργος, Νίκος, Μαρίτσα, σε Γκονζάλεθ, Ραμίρεθ, Μαρία-Ντολόρεθ (Μαρία ντε λος πάρτα μας και κουναμάθτα ώρεθ).
Έχουν εθιστεί τόσο πολύ στην απραξία και τη χαύνωση, που είναι σαν τα ιγκουάνα στη λάμπα, στο κατάστημα Αθηνάς και Ευριπίδου. Και δαγκώνουν αντανακλαστικά οτιδήποτε πάει να τους βγάλει απ' το τριπάκι των Γκαλάπαγκος.
Ο εγκέφαλος των υπαλλήλων έχει καεί κάτω από την απραξία ενός καυτού ήλιου εγκατεστημένου με μικροτσίπ μέσα στο ανεγκέφαλο κρανίο τους. Επιλεγμένοι γαι τη βλακεία τους, τη γαιδουριά και τους άξεστους τρόπους, έχουν μικροτσίπ που τους κάνει να νομίζουν ότι φυλάνε σημαντικά αρχεί(δι)α του κράτους, και υπακούουν σε συμπεριφορές από εικόνες εγκατεστημένες κι αυτές με τσιπ, από πίτμπουλ-ιγκουάνα: δηλαδή ενός αργού, καταστροφικού και ανίερου συνδυασμού ειδών.
Σκυλιά με μάτια που κινούνται σε κάθε κατεύθυνση, οι δημόσιοι υπάλληλοι σκηνοθετούν το δικό τους ριάλιτυ:εξυπηρετούν όποιον κλάψει, πει την καλύτερη ψευτιά (δώστε μου το πιστοποιητικό για να το δείξω στη μανούλα μου ψυχορραγεί -τσιγαρίζοντας κρεμμύδι για τα γεμιστά- κ.ο.κ.), τους κάνει τα γλυκά μάτια ενώ μέσα του ξερνάει γαι την καράφλα, τον ιδρώτα, τους λεκέδες στις μασχάλες του πουκαμίσου, την πατσοκοιλιά, το γούστο "ρούχα διά παχουλάς-πέντε νούμερα μικρότερα για να κάνουν σαμπρέλες παντού στο πολυέστερ", το καμένο μαλλί.
Ο Δήμος Αθηναίων, ναι απέναντι από την πλατεία με τα λέλουδα, έχει τους πιο σιχαμένους υπαλλήλους και έναν καθυστερημένο στο φωτοτυπικό -που τον προσέλαβαν Κύριος οίδε σε ποιά απονενοημένη προσπάθεια να επιδείξουν πολιτική ίσων ευκαιριών, έβγαλε κι ο γνωστός βουλευτής του πατέρα του την υποχρέωση- ο οποίος κάνει και τον ωραίο. Είναι δε αργός, ω ρε μάνα μου.... Είναι επίσης ο οργανισμός όπου οι υπάλληλοι τσακώνονται (μαιμού για να γλυτώσουν τη δουλειά), δεν ξέρουν κανένα νόμο, όλοι στην ουρά μουρμουρίζουν "αχ μη μου τα κάνει πάλι λάθος κι αντί για Μαρία φανώ πάλι Φανουρία", και όπου ο διευθυντής (ναι, ναι!) κάνει τη δουλειά!!! Ο κακομοίρης ξέρει με τι ζώα συνεργάζεται, και εξυπηρετεί αυτός όσους πολίτες δεν εξυπηρετούνται, δηλαδή το 95% της ουράς, που μεταφέρεται μέσα αριστερά και στο βάθος (ξέρω τι σας λέω).
Όσο για διακριτικότητα, δεν υπάρχει. Ούτε χαρτάκια για προτεραιότητα. Φωνάζει (!) η υπαλληλάρα τον επόμενο. Αλλά επειδής δε θέλει να πλήξει τις φωνητικές του χορδές, αν ακούσεις άκουσες, αλλιώς ο επόμενος -και γίνεται της μουρλής. Χώρια που από αγωνία συνωστίζονται όλοι στο γκισέ, και ο ένας ξέρει και τι βρακί φοράει ο άλλος. Ποιά προσωπικά δεδομένα...Ο υπάλληλος φωνάζει τέσσερα γραφεία παρακάτω (πέντ-έξι φορές γιατί ο άλλος ακούει ράδιο και τα αυτιά του είναι απασχολημένα), το όνομα και την υπόθεσή σου, μήπως ο συνάδελφός του ξέρει τίποτας ή έχει πάρει τ' αυτί του κάτι σχετικό πέραν του διαγωνισμού που κάνει το ράδιο. Αυτός δεν ξέρει (τι έκπληξη!) και ρωτάει άλλον. Μετά από πέντε λεπτά, όπου λες "πιο σιγά κύριοι πρόκειται για προσωπικά δεδομένα", και σε αγριοκοιτάει "εμ πάω να σ' εξυπηρετήσω σκρόφα, εμ γκρινιάζεις", έχουνε μαζευτεί 4-5, σε κοιτάνε και σιγομουρμουρίζουν. Σαν ιατρικό συμβούλιο κοντο-θανατοποινίτη. Κάθε τόσο ακούγεται και κάτι σαν "εγκύκλιος 3, εγκύκλιος 3", ξαναχαμηλώνουν οι φωνές, και πάλι "δε σας το 'πα; χαχα!", ξανά συνωμοτικές κουβέντες και "δε γίνεται παιδί μου, δε γίνεται!". Ανάβουν τσιγαρούκλα. Συνεχίζουν: "να της το πεις, άμα δεν έχει τα χαρτιά, πώς...", και "σε τρεις μήνες και αν...", "όχι, όχι, όχι, τέτοια ευθύνη...", "μα πού ήταν ο φάκελλος; κάτσε να το ξαναδώ...", "α, άλλο ήτανε, ναι...", "πες της εντάξει", "αλλά όχι σήμερα, εγώ φεύγω τώρα, σε δυό-τρεις εργάσιμες...δε θα εργάζομαι αυτές τις εργάσιμες...μετά...δε χάλασε ο κόσμος...ναι, έχω να πάω για τις ελιές στο χωριό...να πάω και τον πεθερό μου για εξέταση ούρων...να πάω και στο σχολείο γιατί δείρανε πάλι κάτι Αλβανά το Λευτεράκη...να ρίξω και κανά τούβλο στο αυθαίρετο...δε φεύγει η υπηρεσία, εδώ θα 'μαστε και την άλλη βδομάδα, ας έρθει τότε...ωχ αδερφέ, θα πεθάνουμε για το καθήκον δηλαδή...;"
(Δεν κατάφερα ακόμη να πάρω φωτογραφία, θα το κάνω όμως και θα αναρτήσω τη φωτο του ζώου που δεν με εξυπηρέτησε με αλαζονεία και σαδισμό.)

CITY JOURNAL (Cafe Βιβλιοθήκη) & Ελέυθερων Συνειρμών το ανάγνωσμα

Μεσημέρι και πάλι. Στις πρώτες θέσεις του πανάκριβου καφέ με τις μέτριες επιδόσεις, το αργό σέρβις και την επώνυμη πελατεία, κάθεται ο πρώην γνωστής δημοσιογράφου και χασκογελάει. Γέρων και (άφρων) με μαλλί βαμμένο που κάνει μπαμ από χιλιόμετρα, χειρότερο κι από του επίτιμου της ΝΔ. Παραδίπλα κάθεται μεγαλοστέλεχος της κυβέρνησης, με άλλη παρέα.
Από τις πλέον αλαζονικές μορφές που έχω δει στο δρόμο, ο Αλ. Κοντός. Φουσκωμένα μούτρα και μαλλί. προφανώς και μυαλά.
--------------------------------------------------------------------------
Χθες βράδυ, παράσταση-αναβίωση του Ελληνικού Χοροδράματος (Ραλλού Μάνου): βάι βάι βάι, χάλι μαύρο. Εγώ το ήξερα αλλά είναι το επάγγελμα, εσείς άμα το ακούσετε να μην πάτε. Έχω τσακωθεί εγώ με φίλους που τους σέρνω σε παραστάσεις...Η κολλητή μου όμως που ήρθε χθες είναι ευγενής παιδί και δεν μου είπε τίποτα, παρ' όλο που ήρθε και αγρίεψε κάποια στιγμή.
Μουσική Γιώργου Κουρουπού τότε που ήτανε χρυσός νεολαίος της μουσικής. Τέτοιο χάλι, τέτοια αταλαντοσύνη, σπάνια συναντάει κανείς. Τίποτα δεν έβγαζε η Ελλάδα μετά τη δικτατορία. Μόνο αμπέχωνα και συναυλίες του Μίκη Θεοδωράκη. Κι αυτός ο Χατζιδάκις, όλους τους άχρηστους είχε μαζέψει γύρω του; Που έγιναν κράτος εν κράτει, γιατί όποια πέτρα κι αν σηκώσετε, τους αυτόκλητους ή μη, επίγονους του νοσταλγικού χοντρούλη θα βρείτε. Όλοι οι ας πούμε μεγάλοι της νεότερης ελληνικής μουσικής έγραψαν μελωδιούλες -πολλές απ' αυτές αγαπητές- αλλά είχαν την ψωνάρα ότι έπρεπε και καλά, και μπορούσαν, να γράψουν συμφωνική, ατονική, και ότι άλλο φαντάζεται κανείς, μουσική.
Ο κύκλος του Χατζιδάκι θα ξεψυχήσει, και μετά θα αλλάξει κάτι -αν αλλάξει- στην έρμη αυτή χώρα. Κι επειδή ο χριστιανός όπως πολλοί μεγάλοι είχε κριτήρια της πούτσας, εδώ κι ο Πλάτωνας άφησε το σχολείο στη φάρα του κι όχι στον Αριστοτέλη, έχει γεμίσει ο τόπος από άχρηστους και, ω του Ελληνικού φαινομένου!, από συγγενείς, γλύφτες και παρακοιμώμενους (με εννοείτε) των άχρηστων. Αν κάνετε το γενεαλογικό δέντρο των διευθυντάδων, επιφανών και λοιπών σε όλους τους τομείς της τέχνης, θα καταλήξετε -πτωχοί μου συγγενείς- στην μια και μόνη αρχή, τον Χατζιδάκαρο. (Και άλλους τινές βεβαίως, δεν είπαμε, αλλά η δική του "συνεισφορά" είναι μεγαλύτερη).

Κι ακόμα πιο σιχαμένο, είναι ότι οι παρατρεχάμενοι έχουν επιβάλλει -επειδή είναι ανάξιοι- μια ομερτά, μια συνωμοσία σιωπής, όπου με το πρόσχημα της μη-κριτικής για τον μεγάλο μαιτρ, καταφέρνουν να μην ακούγεται κριτική και γι' αυτούς, λες και πήραν την εξουσία απ' τον ίδιο το θεό: κληρονομική εξουσία, απόλυτη, τυραννική, στείρα, και ψεύτικη. (Ξέρετε, όπως στα καρτούν, που πίσω απ' το μεγάλο τοτέμ, μιλάει στους αφελείς ο απατεώνας του χωριού). Εδώ όμως, ο κόσμος τα χάφτει αυτά ή σου λέει πώς να τα βάλω εγώ ο καημένος με τους "μεγάλους"; Λείπει και το γούστο, η γνώση, και γενικά η Ελλάδα παρ' όλο που παριστάνει την αδούλωτη και ελευθερόφρονα, δημοκρατική χώρα, έχει γραμμένη την άσκηση εξουσίας επάνω της, στο DNA της, όπως άλλοι λαοί επίσης, καθότι, ναι μεν από θεσμική οργάνωση είχε σκατά στα μούτρα της, πρακτικά όμως είχε δέκα κοτζαμπάσηδες, που σημαίνει ολιγαρχική άσκηση απόλυτης εξουσίας και πιο πρωτόγονη από τις δυτικού τύπου βασιλείες, με επιπλέον την επικυριαρχία του Σουλτάνου, λόγω της αποικιοκρατίας.
Και θα με συγχωρέσετε Ελληναράδες αναγνώστες μου, αλλά εγώ τα 400 χρόνια σκλαβιάς και φυλακής τα λέω περίοδο αποικιοκρατίας, και πλέον έτσι θα τα λέω και στα μαθήματα ιστορίας. (Θα τα ακούσω πάλι, αλλά και μένα στ' αρχίδια μου γιατρέ μου -αν γνωρίζετε το ανέκδοτο με την κυρία, τον πονοκέφαλο και το φάρμακο που δε θεράπευσε τον πονοκέφαλο αλλά την έκαν εαρρενωπή). Λοιπόν, ο Έλλην όχι μόνο ελλέιψει παιδείας και καλλιέργειας, αλλά και λόγω φόβου δνε παίρνει πρωτοβουλίες και δεν εκφράζει γνώμη, γιατί θα του πάρει το κεφάλι ο κάθε "σουλτανάκος". Κι όταν αγανακτεί απ' την πολλή σφαλιάρα, κάνει του κεφαλιού του άνευ οργάνωσης και εν μέσω πανικού. Ό,τι καλύτερο για τον νέο κοτζάμπαση που θα 'ρθει να "επιβάλλει την τάξη". Οργανωθείτε χανόμαστε είναι το μήνυμα της ημέρας αγαπητά μου παιδιά, και το αντίδωρο θα το πάρετε βγαίνοντας, και όχι τρία ψωμάκια ο καθένας, να πάτε να φάτε σπίτια σας ρε.

Το Κυριακάτικο κήρυγμα θα τελειώσει με μια παραίνεση αδελφοί μου: άμα έχετε χρόνο και δεν σας ενοχλούν τα κωλο-τζάνκια των Εξαρχείων που είναι ζωντανά ή ημιζώντανα, διάσπαρτα και ενοχλητικά, πάτε στο θεάτρο Βεάκη, να δείτε τον "Μεγαλέξανδρο και τον Δράκο" του Δήμου Αβδελιώδη. (Όχι ρε δεν τα παίρνω για να διαφημίζω, λέω τη γνώμη μου απλώς. Αλλά άμα θέλει κανάς σπόνσορας, να 'ρθεί να τα ακουμπήσει περικαλώ). Θα δείτε μια παράσταση ενός αληθινού καλλιτέχνη, δύσκολη, με έναν "Καραγκιόζη" καταπληκτικό!!! Είναι και για παιδιά από 8 και πάνω.
Καλή διασκέδαση και μην παραφάτε στης πεθεράς σήμερα για να ξεχάσετε τον πόνο σας. Κοιτάξτε γύρω σας: όλοι στα πεθερικομπατζανάκια πάνε σήμερα. Το βλέπετε στα ξυνά μούτρα, στα μελαγχολικά και τσακωμένα παιδιά στο πίσω κάθισμα, στα γλυκά που κρατάνε στην ποδιά τους οι συνοδηγοί μουρμουρίζοντας "δηλαδή τι σ' ενοχλεί η μάνα μου;" Το αυτό κλίμα συναίνεσης και μιζέριας στις ταβέρνες, όπου η χοντρο-πεθερά υπερήφανα τσακίζει, με τη δικαιολογία του αλτσχάιμερ, ό,τι "πρώτα" και τηγανητά έρθουν στο τραπέζι. "Μην τρως μαμά η χοληστερίνη σου", "άστην να φχαριστηθεί αγάπη μου" (δηλαδή "άστην τη ρουφιάνα που να τη δούμε τούμπανο να ησυχάσουμε").
Υπογραφή
Ο Σύλλογος για το Δικαίωμα στη Μιζέρια της Κυριακής χωρίς Οικογενειακά Τραπέζια (ΣΔΜΚΟΤ)

ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ ΕΡΓΑ ΤΕΧΝΗΣ

Κοσμήματα έργα τέχνης, από τη Λουκία Richards

ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ ΕΡΓΑ ΤΕΧΝΗΣ

Vintage lace, May garland, Lovers Walking, Cuff...

Ευγενής αναγνώστης...

Έλαβα προσφάτως μια επιστολή για το θέμα των χρημάτων που μου χρωστάει η Αυγή και το κείμενο που είχα ανεβάσει για το θέμα αυτό, και δημοσιεύω, κατόπιν αδείας του αποστολέα, τα κάτωθι:

"...διάβασα το καίριο κείμενο που έχεις ανεβάσει στο μπλογκ σου. Ακριβώς έτσι νομίζω ότι έχουν τα πράγματα και έπεσα από τα σύννεφα όταν αντιλήφθηκα ότι αρνούνται να σου δώσουν τα δεδουλευμένα χρήματά σου ακόμη και τώρα που έχεις φύγει εδώ και μήνες...είναι πια γνωστό και εκτός εφημερίδας ότι χρωστάνε σε όλους, και μάλλον ουδείς ενδιαφέρεται να ασχοληθεί με το θέμα της αποπληρωμής.
Έχω αηδιάσει όσο εσύ και έχω αποφασίσει ότι δεν πρόκειται να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ ούτε στις ευρωεκλογές, ούτε στις εθνικές εκλογές, γιατί έχω καταλάβει ότι σε αυτόν τον χώρο περισσεύει η υποκρισία και το δήθεν. Μάχη για τους εργαζόμενους της "Ολυμπιακής", αλλά δεν μας πειράζει εάν οι εργαζόμενοι της "Αυγής" εχουν να λαμβάνουν δεδουλευμένα!! Στην "Αυγή" μπορεί να μην καταβάλλονται οι μισθοί και η "επανάσταση" να κυλάει ρολόι!"

Λέει και μερικά ακόμη το γράμμα, αλλά φτάνουν τα άνωθεν.
Επί τη ευκαιρία, για να πάρω τα υπόλοιπα από τα χρωστούμενα, πρέπει να αποδείξω ξανά-μανά και από την αρχή ότι όντως έγραψα προ τριετίας (!) τα κείμενα που ισχυρίζομαι ότι έγραψα και δεν πλασάρω πλασματικές (χαχαχα!!!) περιπτώσεις για να τσεπώσω αγρίως. Το λες το άει σιχτίρ ή δεν το λες;
Και ρε παιδί μου, ο ραδιοσταθιμός του πάρτα Σύριζα, πώς λειτουργεί; Σαν το προσωπικό στη βίλλα του Μαγγίνα;

CITY JOURNAL (Cafe Costa)

Στον χώρο των καπνιζόντων, κοστουμαρισμένος με ψιλόριγο σταυρωτό -στυλ μπλέιζερ, δηλαδή ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται- καθόταν ο ένας πολιτευτής -εκ των πολλών- που μπορεί να πει ότι από πρώτο όνομα, ευθύνεται για την πτωτική πορεία της κυβέρνησης. Δηλαδή, ο Γιώργος Βουλγαράκης, της παλαιάς παράταξης των "Ντορακίων" της ΟΝΝΕΔ.
Φτυστός ο "Πιγκουίνος" απ' τον Μπάτμαν, με μύτη γαμψή, και ύφος αγέρωχο, έκανε την επικοινωνιακή του κίνηση:"κατέβα Γιώργο, κάπου κεντρικά, σε ώρα αιχμής που βγαίνουν όλοι οι άχρηστοι, οι τεμπέληδες και οι μεγαλοδικηγορο/λαμογο/επιχειρηματίες της περιοχής για διάλειμμα, να σε δουν ρε παιδί μου, και να πάρουν το μήνυμα ότι δεν κρύβεσαι, ότι δεν έχεις να κρύψεις τίποτα. Άντε γιατί τα 'κανες μούσκεμα, που κακό χρόνο να 'χει το καρφί που σ' έδωσε στεγνά, αλλά κι εσύ δεν πρόσεχες ρε παιδάκι μου...Τρία εκατομμύρια δήλωση στην εφορία, δηλαδή που δεν κρυβόντουσαν, μια συμβολαιογράφος, και κοντά σε εκλογές, θα σ' άφηναν ήσυχο; Όλους τους φερέλπιδες διαδόχους στο κόμμα τους έφαγε η μαρμάγκα...Άειντε στον καφενέ τώρα, και κοίτα να δείχνεις ότι λες ανέκδοτα, κι ότι είσαι και πολυάσχολος. Ότι δηλαδή έχεις ακόμα πέραση και δε σ' έχουνε στο κλάσιμο και μην του μιλάτε αυτουνού θα καείτε..."
Καλή ώρα βρήκε να 'ρθει η αλεπού, ήτανε και της τηλεόρασης, ήτανε και της λογοτεχνίας, ήτανε και των επιχειρήσεων στο cafe Costa.
Ήμουνα κι εγώ που έχω μια απορία: παλιότερα, άμα ήσουνα αυτός που έβαζε γκολ στην ομάδα σε δέρνανε. Επίσης, άμα είχες υπόδικο -ας πούμε- στην οικογένεια, καθόσουνα στ' αυγά σου κι έκανες τουμπέκα, γιατί σε θεωρούσανε ρεζίλα. Τώρα πού πήγε το φιλότιμο; Οι Πελέκηδες είναι αεράτοι σαν να μην έγινε τίποτα που ξεπούλησαν -και να 'ταν οι μόνοι- τη γη της χώρας τους στον πρώτο μπίζνεσμαν της χώρας (τον Εφραίμ εννοώ, και έχω δηλώσει ότι μαζί με τον πρόεδρο Τασσούιν Παπαδόπουλο, τον θεωρώ τοπ στις μπίζνες), κι ο "Πένγκουιν" βγαίνει και κάνει επικοινωνιακά τρικ, σου λέει μια, δύο, τρεις, στο τέλος θα ξεχαστεί. Το μεγάλο θάμα τρεις μέρες κρατάει έλεγε η γιαγιά μου. Και προφανώς την παροιμία γνωρίζει και η ομάδα εργασίας, το think tank ελληνιστί, του πρώην υπουργού πολιτισμού με το μπεγλέρι και τη Μενεγάκη στην τηλεόραση.