ΠΕΡΙ της ΜΑΝΤΟΝΑ

Την είπα γριέτζω και μου την έπεσαν σε ένα μπλογκ, όπου μπήκα κατά τύχη.
Εξακολουθώ να τη θεωρώ γριέτζω, όχι λόγω της πραγματικής της ηλικίας, αλλά επειδή είναι άφωνη, κακή χορεύτρια, μάλλον δασκάλα αερόμπικ θα 'πρεπε να 'ναι, με μέτρια μουσική (έως χάλια), και φέρεται σαν 12 χρονών, πράγμα ανεπίτρεπτο. Η Δανάη Στρατηγάκη αντίστοιχα, έγινε ρόμπα στο κάτω-κάτω για αντίστοιχη συμεπριφορά αλλά χωρίς κατάλληλο στυλίστα...
Επίσης, σιχαίνομαι τους ατάλαντους που βγάζουν τα απωθημένα τους στην τέχνη, αλλά έχουν δυνατό ταλέντο στο μάρκετινγκ κλπ., οπότε θα μπορούσαν να διευθύνουν κάποια κωλοεταιρεία, αλλά δνε το κάνουν. Για τη Βουγιουκλάκη έλεγαν πολλοί, δεν είναι καλή ηθοποιός, αλλά κοίτα ταλέντο στις δημόσιες σχέσεις (sic) και στα οικονομικά. Ωραία, να πάει αν την προσλάβει η ΦΑΓΕ, ή ο Αντέννα ή όποιος τέλοσπάντων.
Το τρίτο επιχείρημα, ότι ως γυναίκα ξεπέρασε τα ίρια που βάζει η μουσική βιομηχανία, είναβι σχετικό και υπεραπλουστευτικό σε σημείο Προκρούστειας λογικής. Είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων η υπερπήδηση εμποδίων, οπότε το ηρωικό προφίλ δεν πείθει. Εκεί βέβαια βασίστηκε: στην εικόνα της γυναίκας που κάνει όσα και οι άντρες παρά τα εμπόδια καταγωγής και φύλου.
Η εικόνα της βασίστηκε ακριβώς στην επινόηση μιας εικονικής πραγματικότητας, που τη ζούσε υποτίθθεται στ' αλήθεια: έγινε κάτι μεταξύ καταπιεσμένης καθολικής του '50 (ικανοποιώντας τη σεξιστική φαντασίωση για τις τριχωτές καταπιεσμένες που έτσι και βρεθεί ο κατάλληλος θα τα δώσουν όλα στο σεξ, και με μπόνους την απουσία των νευρώσεων των μεταφεμινιστριών, διότι ως καταπιεσμένη θα τον έχει πασά τον άντρα στο σεξ και θα του φτιάξει και να περιδρομιάσει μετά), και τρελλιάρας έφηβης των λαικών συνοικιών της Ν. Υόρκης που κάνει πραγματικότητα το αμέρικαν ντρημ. Αυτά σε ιλλουστρασιόν περιτύλιγμα και χωρίς ποιότητα, γιατί αλλιώς θα 'χε κάνει και καταπληκτική μουσική, κάτι που θα της λείπει πάντα. Όπως η χάι καταγωγή και η αγγλική προφορά.
Φαίνεται ότι οι άνθρωποι που υστερούν σε κάτι, ομορφιά (ότι κι αν σημαίνει αυτό), ύψος (είναι ζουμπάς 1,60), στυλ, έστω και στη φαντασία μερικές φορές, ωραίο σώμα, οτιδήποτε, αν καταφέρουν να μην πνιγούν στα κόμπλεξ σε σημείο που να εμποδιστούν εντελώς να δράσουν στη ζωή τους, το μίσος και το θυμό απ' το χάλι τους μπορούν να το κάνουν δίψα για εξουσία και δύναμη. Τομ Κρουζ, αλλά και κάτι πασίκοντοι που οδηγούν τεράστια αμάξια που δε φαίνονται πίσω απ' το τιμόνι, και πολλά άλλα παραδείγματα.

Περί μπλογκς...

Μπαίνω σε μερικά μπλογκς, και βλέπω κάτι σιτεμένους γκουρού -και σε τι τομέα; Μα σε τι άλλο; Στον ερωτικό αφελείς μου αναγνώστες.
Και αναδίνουντ η ναφθαλινίλα εκείνη την παλιά, τύπου νομίζεις ότι δε με θες επειδή σου λείπουν εμπειρίες, κάνε ότι σου λέω και θα δεις, γκαραντί, θα αλλάξεις γνώμη. Εντωμεταξύ εγώ θα έχω ξεχαρμανιάσει, και χέστηκα για τα αποδέλοιπα.
Κάτι κωλοσιχάματα της αρπαχτής, φαντάζομαι ότι σ εόλους τους τομείς της ζωής τους θα 'ναι λαμόγια, αλλά παλιότερα αυτοί οι τύποι ήταν ο κανόνας. Ίσως να είναι η μετα-ταλιμπάν ελληνική κοινωνία που ξερνάει ακόμα τέτοια μικρομοαριακή (ξέρετε τι εννοώ, τον όρο μου τον είπε μια φίλη μου) βαρβατίλα, ξεμεινεμένη από τις εποχές του τρόμου του αρσενικού μήπως και δε βρει τίποτα θηλυκό στη γύρα, τότε που γάμος και μπουρδέλο ήταν συνώνυμα, τα 'κανες και τα δύο για το γαμήσι. Και ο γάμος ήταν εξίσου ξεφτίλα γιατί πλήρωναν και οι δύο πλευρές, χώρια που ότι υποκριτικά δεν το άντεχε η κοινωνία επί παλαιοτέρου, το νομιμοποιούσε το ιερό μυστήριο: εκτρώσεις, μοιχεία (ξενοπήδημα) και άλλα συναφή. Σαν το Body Snatcher, το θρίλλερ: πέρναγες στην άλλη όχθη γινόσουν ζόμπι κι εξωγήινος, και μετά ως ανταμοιβή σου δίνανε ελευθέρας στον τρόπο παιγνίου του οργάνου. Εντάξει όχι πάντα τόσο ελεύθερα, γι' αυτό γεράσανε γενιές ολόκληρες μισώντας ο ένας τον άλλο, οι αλύτρωτες σχέσεις, μετέωρες μεταξύ μπουτο-ηθικής και υποκρισίας.
Βεβαίως, έτσι γραφτήκανε και πέντε νεορεαλιστικά, ηθογραφικά εργάκια που στηλίτευαν τη μικροαστική υποκρισία και έφεραν στο προσκήνιο απογυμωμένες τις θεωρούμενες ειδυλλιακές στιγμές της οικογένειας -του άγιου θεσμού. Ξέρετε Χριστούγεννα, γενέθλια, Πάσχα κλπ., που μαζέυονται όλοι γύρω απ' το τραπέζι. Ξαφνικά, απ' το μελόδραμα, πήγαμε στο ξέσκισμα της σάρκας της ουτοπίας της ευτυχίας, με ανοιχτά τις σκέψεις των συγγενών "ποότε θα ψοφήσει ο μπάρμπας, σιχτίρ!" και άλλα ευσεβή.
Τελοσπάντων, ζητάνε χείρα βοηθείας απ' τους σιτεμένους τεχνίτες του σεξ (χαχαχα!!!) διάφορα χαζά, οπότε ο καθείς όπως έστρωσε θα κοιμηθεί, και λύπηση ουδεμία.

Θέλω να βγω βόλτα ή/και να πάω γυμναστική, κι έχω τόση δουλειά που θέλω να κλάψω. Με τρώει το δίλημμα: καφές όξω και τύψεις, ή προτεσταντική ηθική, χαρά και εργασία; (Μα γιατί δε σκυλοβρέχει να μην έχω ντιλέμμαζ;)

ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ...

...Θα έχει λέει "χρώματα και μουσικές" από άλλους πολιτισμούς. Γιατί το κέρατό μου, κάθε που ανεβαίνει βορειοαφρικανός, μεσανατολίτης ή από την καραιβική άνθρωπος σε μια σκηνή, αμέσως έρχεται το ρημαδικαό το κλισέ για χρώματα και αρώματα;
Επειδή το σαρίκι είναι πορτοκαλί, επειδή, μυρίζει κάρυ ή κοκοκαρύδα, επειδή είναι πλουμιστά τα υφάσματα; Επειδή όσοι παρακολουθήσουν θα πάρουν "μυρωδιά" -και μόνο- τουριστικού τύπου και αλληλέγγυου προς τον Τρίτο κόσμο, από τη νοοτροπία και τη μουσική; Α παπαπα...!
Άσε που αυτές οι διαφυλετικές συνευρέσεις (sic), είναι η χαρά των κρουστών, των φρικιών και του ιδεολογήματος της ανοχής: "αδέρφια είμαστε όλοι, ψηλοί, κοντοί, χοντροί, κοκκαλιάρηδες, στερημένοι, άπλυτοι κ.ο.κ." όλων εκείνων που ονειρεύονται να τους αποδεχτεί κάποιος για να του κάτσουν στο σβέρκο και να του αλλάξουν τον αδόξαστο.

Υ.Γ. Πήρα τα μισά μιστά από την Αυγή, από εκείνα τα χρωστούμενα προς τριετίας...Αναμένω τα υπόλοιπα μπικικίνια, για να κάνω πάρτυ. (ειρωνία λέγεται αυτό το λεκτικό σχήμα).

ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ

Δε θέλω να έρθει στο ΥΠΠΟ ο Ρουσόπουλος έτσι και σκάσει ανασχηματισμός.Θα διαμαρτυρηθώ εντόνως που στέλνουνε στον αγαπητό μου πολιτισμό, για διαχειριστές, όλους τους υποψήφιους υπόδικους.

Ιδίως τώρα που συζητιέται να αναλάβει ο καράβλαχος που βοήθησε να φάνε, κατά πώς δείχνουν τα πράγματα, τη ν-εφρα(ι)μιά της Χαλκιδικής.

Από την άλλη, επειδή από στελέχη έχουμε στερέψει, ούτε είχαμε ποτέ και τίποτα πολύ αξιόλογα, προτείνω να κουρευτεί και ξουριστεί ο αδελφός Εφραίμ, και να αναλάβει καμμιά ΔΕΚΟ προβληματική, κανάν ΟΤΕ, καμιά Ολυμπιακή, μπας και δούνε Θεού πρόσωπο (χαχα, το πιάσατε το λογοπαίγνιο!;)

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠ(ΙΚ)ΡΑΣ

Βιάστηκε να ρίξει γέφυρες, και έδειξε τόσο λαίμαργος, που θα τιμωρηθεί.
Δεν πρόλαβε να ανέβει το ποσοστό του Γιώργου Β' και ξέχασε την αδαμάντινη και αμετακίνητη θέση του ο δικέφαλος αετός Αλέκος/Αλέξης περί (μη) συνεργασιών.
Προβλέπω φούμο εις τας εκλογάς, και να μείνει άνευ χαρτοφυλακίου τόσο ο Τζωρτζ όσο και ο Αλέξης. Στη γυάλινη σφαίρα μου τον δείχνει πιο παχύ και να φέρνει στον Μπίστη στο μέλλον. Όλοι οι καλοί χωράνε στον κεντρώο χώρο. Άλλωστε γιατί να το φάει η αψιλία -μεταφορικά ομιλώντας και εννοούμε το σταύρωμα, τα ψηφοδέλτια- το παληκάρι; Πού θα ξαναβρεί ρέντα για να μπει στη Βουλή; Η ιστορία σπανίως επαναλαμβάνεται. Στο σύριζα θα γεράσει γραφικός σαν τον Κουναλάκη, ή αιώνια καλοπροαίρετος σαν τον Κουβέλη -λέμε τώρα...Αυτά δεν είναι για τους μορφονιούς τη σήμερον.
Βέβαια όσο ζει ο Γιώργος, δεν θα επιτρέψει στο πατρογονικό του (κόμμα) να μπει άλλος αρχηγός, στην Ελλάδα ζούμε, αλλά απ' το τίποτα...
Για σκεφτείτε: άλλοι κάνουν επιχιερήσεις και τις αφήνουν στα άχρηστα, οι Κρααμανλοπαπανδρέου, κάνανε κόμματα. Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά έγινε τόση φασαρία για να καταργηθεί η κληρονομική μοναρχία, και δώσ' του πολτικο-ιστορικές αναλύσεις, και δώσ' του κατελύθη ο ζυγός των Γλύξμπουργκ. Ο ζυγός της κληρονομικής δημοκρατίας πότε θα καταλυθεί;

(Το απαντήσατε, έστω από μέσα σας, το προ-προηγούμενο ποστ;)

Η έξοδος από την κρίση

Το προηγούμενο ποστ ισχύει, αλλά θυμήθηκα κάτι άλλο εντωμεταξύ.
Το σχέδιο εξόδου από την κρίση, τη κυβένρησης Μπους, μου θυμίζει μια κωμωδία του Μελ Μπρουκς, High Anxiety, όπου η ανωμαλάρα o δολοφόνος ψυχίατρος, για να αποφύγει τις κατηγορίες (ή κάπως έτσι τελοσπάντων), προτείνει στη συνεργό του να αγοράσουν όλες τις εφημερίδες στο Σικάγο, από όλα τα περίπτερα, όλους τους εφημεριδοπώλες κ.ο.κ. , ώσπου σωπαίνει αμήχανα για τη μαλακία που είπε.

Ερώτηση κρίσεως...

Άντε και ο μπαμπάς σας/μαμά σας, σας βρήκε το μέσον που θέλατε για να τεμπελοβολευτείτε κάπου. Έστω ότι σας βρήκε τον περίφημο μπάρμπα στην Κορώνη, και κλείσατε ραντεβού. Πιστεύετε ότι αρκεί η διαμεσολάβηση του μπαμπά/μαμάς/νονάς κλπ., ή θα πρεπει να στήσετε και κώλο;
Και αν όχι, σε ποιά περίπτωση το μέσον θα σας εξυπηρετήσει αφιλοκερδώς; (ότι κι αν σημαίνει αυτό).

Άντε να δω πώς τα πάτε από μυαλό.

Μήπως?

Λέω...μήπως δώσει και η Δήμητρα στήριξη στον Γιώργο Β'; Μήπως τη δούμε σ εκανε΄να ψηφοδέλτιο; (Για να μην έχει και φαινόμενα Πολύδωρα και να μην κατηγορηθεί για ψυχική ανωριμότητα και ρεβανσισμό...)

ΛΟΙΠΟΝ...

...λέγε-λέγε το κοπέλι, κάνει τη γριά και θέλει.

Όπερ σημαίνει ότι όσο αστείος είναι ο Μπόζο-Πολύδωρας, και τα γκόλντεν μπόζο-μπόιζ (διότι υπήρχαν, αλλά ήταν αποκυήματα της ίδιας βαλκάνιας γενιάς, δεν έχουν μεταλλαχθεί σε κάτι το πλέον ευρωπαικόν), άλλο τόσο φρίκη είναι η πιθανότητα να ορκιστεί πρωθυπουργός ο Γιώργος Β'.
Τον ζμπρώχνουν από παντού, έχει κινητοποιήσει ότι γαμημένο συνδικάτο υπάρχει, και μόλις που καταφέρνει να σταθεί στα πήλινα πόδια του. Να δω Δαμανάκη, Ράπτη, Μιλένα, Διαμαντοπούλου, με πιάνει μιρμοιρία. (Και κάνουν και τις γκόμενες όλες οι ασκημοφακλάνες του κοινοβουλίου που μυρίζουν γεροντίλα, άει σιχτίρ με το μπότοξ).
Για να μη θυμηθώ τον πάγκο των αρσενικών, των δέκα χιλιάδων υπο-ομάδων μέσα στο πασόκ. Μέχρι που βάλανε μπαταρίες και στον Σημίτη και τον κουρδίσανε να βγει να πει "γεια σας παιδάκια, ψηφίστε το μούγκλαβο, γιατί αλλιώς θα με λένε πιο μαυρόψυχο απ' ότι είμαι επί του παργματικού." (το λάθος το 'βαλα για πιο ρεαλισμό).