Περί μπλογκς...

Μπαίνω σε μερικά μπλογκς, και βλέπω κάτι σιτεμένους γκουρού -και σε τι τομέα; Μα σε τι άλλο; Στον ερωτικό αφελείς μου αναγνώστες.
Και αναδίνουντ η ναφθαλινίλα εκείνη την παλιά, τύπου νομίζεις ότι δε με θες επειδή σου λείπουν εμπειρίες, κάνε ότι σου λέω και θα δεις, γκαραντί, θα αλλάξεις γνώμη. Εντωμεταξύ εγώ θα έχω ξεχαρμανιάσει, και χέστηκα για τα αποδέλοιπα.
Κάτι κωλοσιχάματα της αρπαχτής, φαντάζομαι ότι σ εόλους τους τομείς της ζωής τους θα 'ναι λαμόγια, αλλά παλιότερα αυτοί οι τύποι ήταν ο κανόνας. Ίσως να είναι η μετα-ταλιμπάν ελληνική κοινωνία που ξερνάει ακόμα τέτοια μικρομοαριακή (ξέρετε τι εννοώ, τον όρο μου τον είπε μια φίλη μου) βαρβατίλα, ξεμεινεμένη από τις εποχές του τρόμου του αρσενικού μήπως και δε βρει τίποτα θηλυκό στη γύρα, τότε που γάμος και μπουρδέλο ήταν συνώνυμα, τα 'κανες και τα δύο για το γαμήσι. Και ο γάμος ήταν εξίσου ξεφτίλα γιατί πλήρωναν και οι δύο πλευρές, χώρια που ότι υποκριτικά δεν το άντεχε η κοινωνία επί παλαιοτέρου, το νομιμοποιούσε το ιερό μυστήριο: εκτρώσεις, μοιχεία (ξενοπήδημα) και άλλα συναφή. Σαν το Body Snatcher, το θρίλλερ: πέρναγες στην άλλη όχθη γινόσουν ζόμπι κι εξωγήινος, και μετά ως ανταμοιβή σου δίνανε ελευθέρας στον τρόπο παιγνίου του οργάνου. Εντάξει όχι πάντα τόσο ελεύθερα, γι' αυτό γεράσανε γενιές ολόκληρες μισώντας ο ένας τον άλλο, οι αλύτρωτες σχέσεις, μετέωρες μεταξύ μπουτο-ηθικής και υποκρισίας.
Βεβαίως, έτσι γραφτήκανε και πέντε νεορεαλιστικά, ηθογραφικά εργάκια που στηλίτευαν τη μικροαστική υποκρισία και έφεραν στο προσκήνιο απογυμωμένες τις θεωρούμενες ειδυλλιακές στιγμές της οικογένειας -του άγιου θεσμού. Ξέρετε Χριστούγεννα, γενέθλια, Πάσχα κλπ., που μαζέυονται όλοι γύρω απ' το τραπέζι. Ξαφνικά, απ' το μελόδραμα, πήγαμε στο ξέσκισμα της σάρκας της ουτοπίας της ευτυχίας, με ανοιχτά τις σκέψεις των συγγενών "ποότε θα ψοφήσει ο μπάρμπας, σιχτίρ!" και άλλα ευσεβή.
Τελοσπάντων, ζητάνε χείρα βοηθείας απ' τους σιτεμένους τεχνίτες του σεξ (χαχαχα!!!) διάφορα χαζά, οπότε ο καθείς όπως έστρωσε θα κοιμηθεί, και λύπηση ουδεμία.

Θέλω να βγω βόλτα ή/και να πάω γυμναστική, κι έχω τόση δουλειά που θέλω να κλάψω. Με τρώει το δίλημμα: καφές όξω και τύψεις, ή προτεσταντική ηθική, χαρά και εργασία; (Μα γιατί δε σκυλοβρέχει να μην έχω ντιλέμμαζ;)