Σας τα 'λεγα πριν λίγες μέρες, το σχέδιο Πόλσον-Μπους ήταν μεγάλη μαλακία, και αφορμή ρεμούλας, χώρια που θα δέσμευε την επόμενη κυβέρνηση για τα καλά. Ποιός χέζει αυτή τη στιγμήτ ον απερχόμενο πρόεδρο, που μοιάζει να πνέει τα λοίσθια, κι απ' ότι φάινεται, και παρά τους ρωμαικού τύπου θριάμβους που ήθελε να στήσει, αν δεν συμβεί κάτι εντυπωσιακό, θα περάσει όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες στον πάτο της ιστορίας.
Αν δεν είχε σκοτωθεί ο Δρ. Κινγκ τη δεκαετία του '60 ούτε που θα 'βλεπε μαύρος (ή μαυριδερός τελοσπάντων) υποψήφιος την πόρτα του Λευκού Οίκου, αλλά ουδέν κακόν αμιγές καλού.
Μέσα στο γενικότερο χάλι, διασκεδάζω να βλέπω τον εμφανώς αδυνατισμένο Μπους -με τ' αυτιά του να προεξέχουν όλο και περισσότερο- να τον γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι όλοι, από Ευρώπη και Αμερική. Δεν το βλέπω με εμπάθεια, απλά είναι ενδιαφέρον από κοινωνιολογική ακι ιστορική άποψη: ο βασιλεύς απέθανε, ζήτω ο βασιλεύς! Ποιός να ασχοληθεί τώρα με τον απερχόμενο, που μοιάζει πλέον δυσβάστακτο βάρος, και μπορεί ο κόσμος να αρχίσει να το λέει, αφού η κατάσταση είναι μη-αναστρέψιμη και θα ξεκουμπιστεί στα σίγουρα.
Η μοίρα των τυράνων, και ο μέγας Μακμπέθ, έδειξε πρώτος το δρόμο που δεν πρέπει να παίρνει κανείς έτσι και διασταυρωθεί με την εξουσία. (Δεν το λέω ηθικοπλαστικά, μπορεί να είναι και άκρως κυνικό το μήνυμα.)
Back into the jungle, ποιός είναι ο Θανάσης Γιαννόπουλος, ποιός είναι ο πέτρος Τατούλης, ποιοί είναι όλοι αυτοί που έχουν αρχίσει και ψιλογλύφουν το -προσεχώς- κουφάρι του Καραμανλή; Είναι ο πρώτος (;) που έκανε κυβέρνηση συνεργασίας -άς πούμε- φέρνοντας ανανήψαντες της αριστεράς όπως ο Τατούλης στο κόμμα του. Στο πνεύμα αυτό της τάχα μου συμφιλίωσης κινήθηκε σε όλες τις αποτυχημένες επιλογές του ο πρωθυπουργός.
Προφανώς το πνεύμα και η σκιά του μεγάλου θείου και μορφής της οικογένειας (δεν αννοώ τι πιστεύω εγώ, αλλά πώς φαίνεται σ' εκείνους), που νομιμοποίησε το ΚΚΕ, βάραινε επάνω του, και είπε το τρελλόπαιδο να κάνει κι αυτός μια μεγαλειώδη κίνηση. Ήθελές τα λοιπόν κι έπαθές τα.
Όσο για τα γκόλντεν μπόυζ, δεν ήταν κάν γκόλντεν μπόυζ: λαικά παιδιά ήτανε, απ' αυτά που πάιρνει κανείς στις εξόδους του στα μπουζούκια. Δεν ήτανε στην πλειοψηφία τίποτα παλιά τζάκια, γιατί κι ο πρωθυπουργός, ανακατευότανε με λαικό κόσμο, απόδειξη η γυναίκα του.
Η πολιτική του, αντανακλά πλήρως την προσωπικότητά του: προσπάθεια να ανταποκριθεί στο μοντέλο του θείου και στις οικογενειακές προσδοκίες (αφού τον ρημαδοβγάλανε απ' τη βολή του και στέφθηκε άρον-άρον, παρ' όλο που έτσι ήρθε στην εξουσία η ΝΔ, άρα τιμή και αναγνώριση στην κομματική καμαρίλα που μην έχοντας περιθώριο για προσωπικές φιλοδοξίες, με τι πάγκο να κάνει αγώνα ο Βαρβιτσιώτης, με το Μιλτιάδη; άσ' το καλύτερα, διείδε σωστά εκεόνον που θα έκανε τη διαδρομή προς την εξουσία ευκολότερη), και από την άλλη, πρόσωπα γύρω του νεόπλουτα, νέας κοπής, σαν αυτούς που συχνάζουν στα μπουζούκια, τα καφενεία και τους διαδρόμους προς επίτευξη καλών δημοσίων σχέσεων. Προφανώς επειδή ο τρόπος ζωής που έκανε πριν του έλειπε, έφερε τα φιλαράκια που κοιτώντας τα ξεχαρμάνιαζε από τσιγάρα, ποτά και τραγούδια. Καταφανώς ατυχής επιλογή...Το ότι ήταν ηθικά ανερμάτιστα άτομα δεν το έλαβε υπ' όψη του. Υπάρχει και στον πιο σεμνό και ταπεινό -λέμε τώρα- το μεθύσι της νίκης.
Ιδίως όταν το σμενό και ταπεινό, είναι πάλι κοπιάρισμα των τρόπων του θείου που ζούσε λιτά (...) στην Πολιτεία (δε θα 'τανε τυχαία η συμβολική επιλογή του τόπου διαμονής...)
Τελικά οι προσπάθειες να μοιάσει στο θείο, με μια σημειολογική ανάλυση των κινήσωεν τυο πρωθυπουργού, είναι μεγαλύτερες απ' ότι φαντάζεται κανείς. Στον ψυχαναλυτή του γρήγορα, μη γίνει η Ελλάς ένα απέραντο φρενοκομείο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου