ΠΕΡΙ της ΜΑΝΤΟΝΑ

Την είπα γριέτζω και μου την έπεσαν σε ένα μπλογκ, όπου μπήκα κατά τύχη.
Εξακολουθώ να τη θεωρώ γριέτζω, όχι λόγω της πραγματικής της ηλικίας, αλλά επειδή είναι άφωνη, κακή χορεύτρια, μάλλον δασκάλα αερόμπικ θα 'πρεπε να 'ναι, με μέτρια μουσική (έως χάλια), και φέρεται σαν 12 χρονών, πράγμα ανεπίτρεπτο. Η Δανάη Στρατηγάκη αντίστοιχα, έγινε ρόμπα στο κάτω-κάτω για αντίστοιχη συμεπριφορά αλλά χωρίς κατάλληλο στυλίστα...
Επίσης, σιχαίνομαι τους ατάλαντους που βγάζουν τα απωθημένα τους στην τέχνη, αλλά έχουν δυνατό ταλέντο στο μάρκετινγκ κλπ., οπότε θα μπορούσαν να διευθύνουν κάποια κωλοεταιρεία, αλλά δνε το κάνουν. Για τη Βουγιουκλάκη έλεγαν πολλοί, δεν είναι καλή ηθοποιός, αλλά κοίτα ταλέντο στις δημόσιες σχέσεις (sic) και στα οικονομικά. Ωραία, να πάει αν την προσλάβει η ΦΑΓΕ, ή ο Αντέννα ή όποιος τέλοσπάντων.
Το τρίτο επιχείρημα, ότι ως γυναίκα ξεπέρασε τα ίρια που βάζει η μουσική βιομηχανία, είναβι σχετικό και υπεραπλουστευτικό σε σημείο Προκρούστειας λογικής. Είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων η υπερπήδηση εμποδίων, οπότε το ηρωικό προφίλ δεν πείθει. Εκεί βέβαια βασίστηκε: στην εικόνα της γυναίκας που κάνει όσα και οι άντρες παρά τα εμπόδια καταγωγής και φύλου.
Η εικόνα της βασίστηκε ακριβώς στην επινόηση μιας εικονικής πραγματικότητας, που τη ζούσε υποτίθθεται στ' αλήθεια: έγινε κάτι μεταξύ καταπιεσμένης καθολικής του '50 (ικανοποιώντας τη σεξιστική φαντασίωση για τις τριχωτές καταπιεσμένες που έτσι και βρεθεί ο κατάλληλος θα τα δώσουν όλα στο σεξ, και με μπόνους την απουσία των νευρώσεων των μεταφεμινιστριών, διότι ως καταπιεσμένη θα τον έχει πασά τον άντρα στο σεξ και θα του φτιάξει και να περιδρομιάσει μετά), και τρελλιάρας έφηβης των λαικών συνοικιών της Ν. Υόρκης που κάνει πραγματικότητα το αμέρικαν ντρημ. Αυτά σε ιλλουστρασιόν περιτύλιγμα και χωρίς ποιότητα, γιατί αλλιώς θα 'χε κάνει και καταπληκτική μουσική, κάτι που θα της λείπει πάντα. Όπως η χάι καταγωγή και η αγγλική προφορά.
Φαίνεται ότι οι άνθρωποι που υστερούν σε κάτι, ομορφιά (ότι κι αν σημαίνει αυτό), ύψος (είναι ζουμπάς 1,60), στυλ, έστω και στη φαντασία μερικές φορές, ωραίο σώμα, οτιδήποτε, αν καταφέρουν να μην πνιγούν στα κόμπλεξ σε σημείο που να εμποδιστούν εντελώς να δράσουν στη ζωή τους, το μίσος και το θυμό απ' το χάλι τους μπορούν να το κάνουν δίψα για εξουσία και δύναμη. Τομ Κρουζ, αλλά και κάτι πασίκοντοι που οδηγούν τεράστια αμάξια που δε φαίνονται πίσω απ' το τιμόνι, και πολλά άλλα παραδείγματα.