Πώς είμαστε; Όλα καλά; Πώς πάν' τα κέφια; Σας έλειψα; (το ψώνιο...)
Δεν μου έκανε καρδιά να επιστρέψω.
Τέλος πάντων, είμαι εδώ, αλλά στο πολύ ράθυμο και σερνάμενο. Έχω απ' τις εννιά που λέω θα βγω να κάνω κάτι δουλειές, κι ακόμα τριγυρνάω στο σπίτι χαζεύοντας. Και δεν είναι του στυλ μου αυτό...Βούλιαξα στο ρυθμό της επαρχίας και των διακοπών. Μήπως να την κάνω πάλι; Όχι τίποτε άλλο, δεν είναι και του στυλ μου όλο αυτό. Ω ρε μουργέλα...Και η Αθήνα μου φαίνεται μιζερούπολη. Δεν έχει χώρο για βόλτες, δεν έχει πράσινο, δεν έχει σκατά στα μούτρα της. Τι σιχαμένη, πανάκριβη σκατόπολη είναι αυτή; Τι δήθεν πολιτιστική ζωή, τι χάλια καλλιτέχνες, τι άχρηστες πόζες...Τι ωραίος μισάνθρωπος που επέστρεψα...Αρχίζω και νιώθω καλύτερα.
Την καλημέρα μου!
2 σχόλια:
Άντε παρασουρτουκέψαμε, νομίζω!:)
Η ωραία μας Αθήνα όοοολα αυτά;
Τς τς τς. Δεν σας αναγνωρίζω!
Μήπως την αδικείτε;
Δεν βλέπετε τα μεγάλα πάρκα της; Τους φαρδείς και άνευ «χρειάζομαι ζουρλομανδύα» δρόμους της; Τα άνετα πεζοδρόμια της; Τα πολυόροφα πάρκιν της; Την προωθημένη της πολεοδομία; Τα εξαιρετικά πολιτιστικά της κέντρα; Τους χαμογελαστούς πολίτες και πολιτικούς, που την κατοικούν;
Μαζί μ΄ αυτούς, δυστυχώς, και μερικοί ψυχανεμισμένοι να σέρνονται ανάμεσα σ΄ όλα αυτά...
*Γουέλ καμ για δεύτερη, τρίτη φορά;
Πόσο να αντέξω πια, η άνετη, να σας υποδέχομαι και να σας καλοσορίζω! Εσάς και μερικούς μερικούς στα πέριξ.
Zambia@ μου φτιάξατε το κέφι!!! Ευχαριστώ και καλώς σας βρήκα.
Μου φαίνεται ότι ζω σε μια τελείως υποβαθμισμένη πόλη. Και όσο μου στέλνουν προσκλήσεις και ειδοποιήσεις για "τρομερά και φοβερά καλλιτεχνικά γεγονότα" τόσο θέλω να ουρλιάξω. Τώρα ξέρω, θα παίξω με τα νεύρα σας, αλλά μου 'ρχεται να ξαναφύγω (το είπα, το ξεστόμισα!!!!!!) Δεν το 'χω ξανακάνει αυτό, εγώ είμαι της δουλειάς άνθρωπος,κάποτε είχα καμιά πενταετία να πάω διακοπές. Τώρα, έχω πάθει μια αταραξία απέναντι στα deadlines. (Εντάξει, με το κομπιούτερ και το ίντερνετ πάμε εκδρομή). Τι να πω...να μου το λέγανε, δεν θα το πίστευα.
Δημοσίευση σχολίου