Η ΑΥΛΗ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

Χάλασε και η ζητιανιά...Ένα ξερό σπυρί από κουνούπι έχει ο άλλος, και κάθεται αρχατός με το κύπελο ανάμεσα στα πόδια. Ή ξεφτιλίστηκε το επάγγελμα και η συντεχνία των ζητιάνων, σε αντίθεση με όσα είπε ο Ουγκώ και ο Μπρεχτ, έχασε τον έλεγχο και βάζει όποιον να 'ναι μέσα, ή η νεο-φτώχεια χτυπάει αλύπητα, ή πήξαμε στους τεμπέλαρους.
Αυτός που λέω εγώ, είχε κανά-δυό σπυριά, μάλλον αλλεργία ήτανε, περιποιημένος, με μούσι, και καθότανε και ρέμβαζε. Τι να πω...Είχα να δώσω λεφτά από τότε που είχε μπει στο λεωφορείο αθίγγανός τινας, ο οποίος κοίταζε έξω απ' το παράθυρο μέχρι να μαζευτεί το ακροατήριο, σαν ηθοποιός στις κουίντες, αλλά αυτό δεν ήταν κλαισκό, ξεπερασμένο θέατρο, ήταν περφόρμανς. Όλα φάτσα-κάρτα, στο θεατή, σε εναλλακτική σκηνή (χρόνια πριν έρθει η μόδα στο Ελλάντα), και η προσπάθεια ορατή, κανένα τρυκ. Σε ζωντανό χρόνο, και με αποστασιοποιημένο πάιξιμο, Μπρεχτ και Άκτορ΄ς Στούντιο, και φάε τη σκόνη μου Μπόμπυ ντε Νίρο-are you talking to me?! Αυτός ο τρισμέγιστος της υποκριτικής, είχε πει ότι στη Βουλγαρία του 'χανε βρει σκοτωμένο αίμα στον εγκέφαλο, και δεν μπορούσε να δουλέψει, και τα γνωστά...Μιλάμε χειροκρόταγα. Τέτοια μπαρούφα, τόσο θρασύτατα εκφρασμένη, μόνο ένα γνήσιο ταλέντο μπορούσε να πει. Του 'δωσα λεφτά, του είπα και μπράβο.
Έκτοτε έπαψα να μπαίνω σε λεωφορεία μήπως και μπει κανένας ατάλαντος και μου χαλάσει τις εντυπώσεις.

Υ.Γ. Ο αθίγγανος ντε Νίρο, έκανε και δρομολόγια στα υπεραστικά λεωφορεία, με άλλο σενάριο, αλλά πάντοτε με τον αέρα του μεγάλου περφόρμερ.
Σκέφτομαι τώρα ότι στα sales τμήματα κάποιας εταιρείας, θα έκανε θραύση.
Από μανατζήριαλ άποψη, οι ζητιάνοι, είναι όντως οι καλύτεροι πωλητές. Πουλάνε κάτι ανύπαρκτο σε διάφορους. Μάλλον στην κατηγορία του service πρέπει να πάνε οι υπηρεσίες τους, και να φορολογηθούν κιόλας. Οι υπηρεσίες είναι άυλες βεβαίως, διότι σου σώζει την ψυχή διά της ικανοποίησης μέσω της πράξης φιλανθρωπίας, και ότι έσωσες έναν συνάνθρωπο -τον νταβά που τα παίρνει για προστασία απ' το ζητιάνο. Επίσης, αισθάνεσαι ότι ο κύριος ημών θα σε δει με άλλο μάτι, ένεκα η πράξη φιλανθρωπίας. (Μη φας, θα 'χουμε γλαρόσουπα, διότι ο Κύριος, ξέρει ότι η πειρατεία σκοτώνει την πραγματική φθλανθρωπία, κι ότι τα ΄δωσες σε γιαλατζή με ανάγκη και κόψιμο, κι έμεινε ο άλλος με τα έντεκα παιδιά στην απόξω. Άρα είδες ως διεκπεραίωση τη φιλανθρωπία και θα σε βάλει στη ζυγαριά με το φτερό και θα δεις τον Άνουβι φαντάρο, όπως οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, έτσι και βρεθείς υπέρβαρος).

Αυτά, πάω να εργαστώ και άντε carpe diem κι εσείς κορόιδα, και μια που το θυμήθηκα, γιατί βιάζεται ο Γιώργος Β' για εκλογές; Μου κάνει σαν κάτι χαζοχαρούμενα στο σχολείο, που αποστηθίσανε το μάθημα σωστά για μια φορά, και η δασκάλα δε λέει η πουτάνα να τους σηκώσει για μάθημα. Αυτοί παρακαλάνε για διαγώνισμα, μη χρειαστεί να τα ξαναμάθουνε ή μην τα ξεχάσουνε, κι αυτή εκεί: παπαδόπουλος, παπαθανάσης, παπαθόδωρος, παπακώστας, παπακώστα, παπαματάκιας,..., παπαξυλάγγουρος. (Φτου σου ρε γαμώ το!)

Con salido e con patiente...

...θα γίνει πρωθυπουργός ο Γιώργος Β' ή η Ντόρα; Τι γίνεται ρε παιδιά;
Γιατί για 'κει πάει το πράμα.
Βρε λύσσα οι άνθρωποι.
Είναι να μην έχεις μπαμπά ή μαμά από πίσω σου να θέλει να πάρεις δέκα με τόνο: δε γλυτώνεις ούτε εσύ, ούτε οι γύρω σου μέχρι το μαγκλαροκοριτσάκι ή το άμυαλο το ψηλό το κρεμανταλάδικο να πάρουν το "10" για να το δείξουν σπίτι τους...

Ελπίζω όμως ότι ο ελληνικός λαός θα επιδείξει φρόνηση και δεν θα ψηφίσει έτσι στα τυφλά. (Ανέκδοτο ήταν αυτό για να γελάσουμε.)

Υ.Γ. Δεν ξέρω, αλλά κάποιοι λέγανε ότι εκείνο το φεστιβάλ του Δήμου της σκατούπολης που ζούμε, το διευθύνει άνευ πολλών προσόντων, μια καλή κυριούλα, που ήταν συμμαθήτρια...στάσου να δω...μωρέ πότε έγινε το φεστιβάλ; Ποιός ήταν δήμαρχος τότε...; Α ναι, η Ντόρα. Μωρέ τι λέγανε...ότι η διευθύντρια που έγιεν φεστιβάλ για χάρη της σε μια νύχτα ποιανής συμμαθήτρια ήτανε...της δημάρχου ή της αδερφής της...πού να ξέρω κι εγώ...Αχ πώς μου τα 'πανε...πού να θυμάμαι...Ε τώρα με ξέρετε, εγώ είμαι πονόψυχη. Ας πάει μωρέ και το παλιάμπελο αρκεί που κοντά στη διευθύντρια τρώνε ψωμάκι και κάμποσοι παρατρεχάμενοι ακόμα -της διευθύντριας. Ωραίο είναι και το φεστιβάλ, πάς τρως σουβλάκι, καλαμπόκι, ακούς τα φορτηγά στην πειραιώς, κάθεσαι στην πεζούλα, και πετάγεσαι γιατί περνάει η βραδινή περίπολος από κατσαρίδες δίμετρες (πού είσαι Ρέμπραντ να ζωγραφίσεις την περίπολο!), όχι να είμαστε δίκαιοι, πολύ ωραία είναι. Βέβαια κάτι φίλους που είχα τους έχασα μετά από ένα κέρασμα που τους έκανα σε παραστάσεις (έχω δεύτερο εισιτήριο, έρχεσαι;), και αλλάζουνε πεζοδρόμιο άμα με βλέπουνε, αλλά όχι, να είμαστε δίκαιοι, ωραία διοργάνωση! Να είμαστε και λογικοί, μην είμαστε και πελονέκτες!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙ

Μωρέ ένας χριστιανός -όνομα και πράμα- βρέθηκε σ' αυτή τη χώρα να καταλαβαίνει από κτηματομεσιτικά, κι αντί να τον ξουρίσουν και να τον ντύσουν γιάπικα για να κατεβεί στρη Σοφοκλέους, ή έστω να του ανοίξουν ένα γραφείο και να τον κάνουν σύμβουλο,πέσανε να τον φάνε; Εφραίμ και πάλι Εφραίμ. Τζογαδόρος πρώτης, και άριστος χρηματο-οικονομικός συμβουλος.
Στο φινάλε, το Άγιον Όρος, τίποτις άγιο δεν είναι, αλλά είναι ρουστίκ και γραφικό. Άμα ανοίξει και τις πύλες στο γυναικείο πληθυσμό, θα του κάνω τεμενάδες. Απ' το να πάρει τις περιοχές κανάς δήμος της συμφοράς και να τις γεμίσει τραπεζάκια και παραλιακά μπαρ, να τις χτίσει και να τις κάνει για κλάματα, καλύτερα που τις πήρε ο "άγιος" πατέρας. Εκτός κι αν σκόπευε κι αυτό να επενδύσει με φραντσάιζ σε κομμωτήρια και μπαρ, οπότε...στο πυρ το εξώτερον κι αυτός!!!

ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΕΙΝΑΙ ΚΟΣΜΙΚΟ...

...και ιδού η απόδειξη βρε άπιστοι Θωμάδες!

Έβλεπα στην τηλεόραση προ κάποιων ωρών, την Τζούλια Αλεξανδράτου. Θυμήθηκα λοιπόν, ότι τώρα που ξανάφυγα για διακοπές, ότι το πρώτο βράδυ που κατέλυσα στο ξενοδοχείο (sic), είχε μουσική δυνατά από παρακείμενο μπαρ (σαν έκθεση της αστυνομίας τα γράφω). Περίμενα λοιπόν, λέω άντε Σάββατο είναι, άσε να γλεντήσουν οι ανθρώποι, δε νυστάζουν όλοι σαν εσένα. Με πήρε λοιπόν ο ύπνος, και κατά τις δυόμισυ, με ξύπνησαν τα πΑΡΑ πολύ δυνατάμπούπου-ντούπου. Σηκώνομαι λοιπόν, ξυπνάει μέσα μου ο εναργής πολίτης-Ράμπο, και λέω θα καθαρίσω εδώ πέρα. Παίρνω λοιπό το 131 -το παλιό 131- και βρίσκω το τηλέφωνο του τοπικού σταθμού και τους τηλεφωνώ. Α ώστε κοιμόμαστε και δνε απαντάμε, ε; Τώρα θα δείτε κοπρίτες! Πάιρνω το σταθμό της πλησιέστερης κωμόπολης, και λέω "ακούστε, εμένα οι ανώνυμες καταγγελίες δεν μου αρέσουν, θέλετε τα στοιχεία μου;" "Τι θέτε;" ακούω από μέσα. "Θέλω να σας πω ότι είμαι παραθερίστρια, μπλα μπλα, ήρθα σήμερα, μπλα μπλα, και το διπλανό ρημάδι δεν με αφήνει να κοιμηθώ και έχω και πρωινό εγερτήριο γιατί θέλω να γράψω, και μπλα μπλα, τρίζει το πάτωμα, και μπλα μπλα εγώ ακούω πάρα πολύ δυνατά τη μουσική και μπλα μπλα πηγαίνω σε κλαμπ αλλά αυτό αποτελέι ύβρι για τους παραθεριστές οι οποίοι μπλα μπλα...", τον τσάκισα τον μπάτσο, τον γονάτισα μιλάμε.
Ορκίστηκε λοιπόν στα 12 Ευαγγέλια να στείλει περιπολικό, και κάθησα και υπολόγισα την ώρα και τις αποστάσεις (μάζα+ταχύτητα+ βάρος, -[+(5-χ)] κ.ο.κ.=ησυχία, για να δω αν όντως θα έρθουν ή θα χρειαζόταν καταγγελία σε ανώτερο όργανο του κατώτερου οργάνου που δε ρημαδοήρθε.

Το άλλο πρωί λοιπόν, κατεβαίνω και λέω "φασαρία είχε χθες, παραπάνω από το επιτρεπόμενο", έτσι βολιδοσκοπικά (ο ρουφιάνος του ξενοδοχείου, ο δοσίλογος με την κουκούλα, το καρφί των μπάτσων). "Ε, καλά μια φορά ήταν", μου λένε, "είχε χάππενινγκ, και γι' αυτό. Τι να κάνει ο άνθρωπος του 'χουνε φέρει και το μπατσάδικο πέντε φορές, θα μπει μέσα στο τέλος." "Τι χάππενινγκ ρε παιδιά;" λέω εγώ ο γερμανοτσολιάς. "Είχε έρθει η Τζούλια Αλεξανδράτου!", μου λένε, "και τραγούδησε, όσο τώρα μπορούσε να τραγουδήσει η Τζούλια. Αλλά μην ανησυχείτε, μια φορά έγινε, θα δείτε είναι ήσυχα. Ωραία θα περάσετε."

Τι με κοιτάτε έτσι; Στο κάτω-κάτω, και να ήρθε ο μπάτσος, χάρη του 'κανα, είδε και την Τζούλια που είναι ωραία.
Επίσης δε φταίω εγώ που χάλασε το σόου. Έβρεξε εκείνη τη νύχτα.

ΠΑΤΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ Η ΞΕΦΤΙΛΑ;;;

Βλέπω σ' όλα τα πάνελ, που ξεκίνησαν με φόρα, συζητήσει για την ακρίβεια, και ακούγονται (φυσικά) τόσες μπαρούφες...Και επιπλέον έχεις την Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου να στα λέει, τη μόνη ίσως που επειδή δεσμεύτηκε, πήρε και μια θέση, κάνει ότι πιστεύει στο Γιώργο το Β'. Και δίπλα τα μαντρόσκυλα του ΛΑΟΣ, του γελοιδέστερου τάχα μου εθνοσωτήριου κόμματος, Βελόπουλος και Γεωργιάδης. Πάτο δεν έχει η ξεφτίλα σ' αυτή τη χώρα;
Και μου τη σπάνε τα ρεπορτάζ απ' τις κωλολαικές "πόσο το νεροκολόκυθο σήμερα;" "τόσο, εγώ όμως θυμάμαι επί Πλαστήρα είχε το ένα πέμπτο της τιμής". Παλιά άμα δεν είχες φράγκα για να πάρεις χαβιάρι Μπελούγκα, έκανες μώκο, και έτρωγες ρέγγα παστή αντ' αυτού, και ήξερες ότι από κει μέχρι εκεί μπορείς και θα απλωθείς. Τι έγινε με το Πασοκόνειρο και το Greek dream που έφτιαξε τα πρωτοπαλήκαρα και άφησε κουρνιαχτό για τους υπόλοιπους να πνίγονται σαν να περπατάνε καταμεσήμερο σε κανά Μεξικάνικο χωριό; Κάκτοι γύρω και έτερον ουδέν. Και καλά τώρα τρία αυτοκίνητα ο καθένας, κλάψα επειδή δεν μπορούμε να πάμε τρίτη φορά στο Λονδίνο φέτος, και το χάλι από κάτω. Σου λέει αφού ο πάπας του νεοπλουτισμού και της βλαχιάς -λέγε με Π.Κ.- το λέει στις φυλλάδες του ότι πρέπει να πιω φραπεδιά σε πλαστική καρέκλα σε σοκάκι μυκονιάτικο, δεν μπορεί, θα κάνω το σκατό μου παξιμάδι και θα το πιώ. Μόνο που τα δικά του χρέη είναι εξασφαλισμένα, ενώ του φέρελπι προικοθήρα όχι.
Τι κατάντια...Βελόπουλος και Γεωργιάδης -που τον κάνουνε και χάι λόγω ευειδούς φασιστοσυζύγου. Και τώρα με το πείραμα στην Ελβετία -που μου θύμισε πόσο σιχαίνομαι τους επιστήμονες- ήρθε και ο Λιακόπουλος φάτσα κάρτα. Επειδή είναι φυσικός λέει. Θα 'χει και ανησυχία ο άνθρωπος, μην του ξυπνήσουν με τις δονήσεις, τους Ελοχίμ...

Ομολογώ...

...ότι συγκινήθηκα βλέποντας τον αριθμό των επισκεπτών μου, από τα μέσα Μαίου ως τώρα.

Σμουτς,

Να μου μιλάγατε κιόλας...

Septemvris...

Σεπτέμβρης (το 'παμε!)

Σεπτέμβρης...

ΒΡΕ ΚΑΛΩΣ ΣΑΣ ΒΡΗΚΑ!!!

Πώς είμαστε; Όλα καλά; Πώς πάν' τα κέφια; Σας έλειψα; (το ψώνιο...)
Δεν μου έκανε καρδιά να επιστρέψω.
Τέλος πάντων, είμαι εδώ, αλλά στο πολύ ράθυμο και σερνάμενο. Έχω απ' τις εννιά που λέω θα βγω να κάνω κάτι δουλειές, κι ακόμα τριγυρνάω στο σπίτι χαζεύοντας. Και δεν είναι του στυλ μου αυτό...Βούλιαξα στο ρυθμό της επαρχίας και των διακοπών. Μήπως να την κάνω πάλι; Όχι τίποτε άλλο, δεν είναι και του στυλ μου όλο αυτό. Ω ρε μουργέλα...Και η Αθήνα μου φαίνεται μιζερούπολη. Δεν έχει χώρο για βόλτες, δεν έχει πράσινο, δεν έχει σκατά στα μούτρα της. Τι σιχαμένη, πανάκριβη σκατόπολη είναι αυτή; Τι δήθεν πολιτιστική ζωή, τι χάλια καλλιτέχνες, τι άχρηστες πόζες...Τι ωραίος μισάνθρωπος που επέστρεψα...Αρχίζω και νιώθω καλύτερα.
Την καλημέρα μου!