ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ (άντε γειά σου...!)

Αφού ο Νικοπολίδης είναι πουρό, τι το 'θελε το γκολ-ποστ;
(Τον Ντίνο Τζοφ παρίστανε;)

ON DANCE & COLONIALISM

COLONIALISM: LANDS AND BODIES
Colonialism forms a sinful part of the history of the West in the past five or six centuries. It has been studied, analyzed, transformed, mutated into neo-colonialism and has ended-up as metaphor. Literally, “colonialism means that a significant structural segment of the economic system as a whole is…located...beyond the metropolis, outside of the daily life and existential experience of the home country, in colonies….whose own life experience and life world remain unknown and unimaginable for the subjects of the imperial power, whatever social class they may belong to” (Said, Ε.) Metaphorically it may be taken to signify the frightening experience of alienation, of the imposition of rules and regulations upon the “others’” bodies. In connection to dance, it may mean altering the tradition of movement patterns in which they have been ascribed to, for a very long time and for no apparent reason other than Eurocentrism, a cultural trait that pushed “Europeans [to] immediately begin to change the local habitat….to transform territories in places as far away…as Australia into images of what they left behind. …a huge number of plants, animals, crops, and farming as well as building methods invaded the colony and gradually turned it into a new place, complete with new diseases, environmental imbalances, and traumatic dislocations for the overpowered natives who had little choice in the matter” (Said, E.). By tradition, is meant the socio-cultural milieu within which the bodies of the colonized have grown, from childhood, to puberty and maturity. In terms of dance, the result of such practices, should be alien (“foreign”), “colonized”, imaginary bodies which succumb to the myth of the “universal truth and understanding of the language of dance”, altering their perception and kinetic integration of speed, effort, weight, balance, even of guilt, and/or internalization of the law: what is allowed and what is forbidden within a given community. Colonization and appropriation of land/space(s) was based on a series of events which may be described by the words: dislocation and transition (for the natives), accumulation (for the colonizer), imbalance (affecting both). That is, words which sound embarrassingly close to orders and action in a dance space. A legitimate way of reading it could be that colonization of both physical space and the body -exterior and interior- function similarly…


CAPTIVITY AND THE MASTER’S IMAGINATION a.k.a.: Examples from the silver screen
Long after the heyday of Charlie’s Angels, a few episodes were shot in Hawaii. It was obvious that the writers were rather tired from the longevity of the series, which then needed a spicing-up. They therefore relied heavily on the hula and allusions to a pre-colonial imagined innocence; as a result, half of the natives were presented as having a disposition for crime (the Hawaian Mafia which the Angels fought against), while the other half evidently cherished the white Christian experience and wholeheartedly entertained visitors through sensual dancing, and inviting in free love allusions–the things their hot (hot-hot) temperament could readily be expressed by.
And then, there are the Steven Segall movies, in which the colonizer approaches the Orient humbly and loses himself in the neo-pagan spirit of the colony-faithful ally/Man Friday, becoming a chief exponent in martial arts, the key to his peace of mind before embarking on the career of a vigilante. Heroes like Steven S. make contact with ex U.S. colonies promoting ideas of military subjugation, and a pre-colonial animistic wisdom. Consequently, Japan, with its American military bases and samurai tradition is always a shrine to the vigilante culture.
Pre-colonial idealist view of the past has not plagued just popular TV series and B-movies; it has been a great part of the ideologies in the era which followed decolonization in many countries around the globe, in Asia, Africa and North America. And this has been a major problem in the arts scene, as the relation to age old traditions had come to an abrupt halt, the peoples were suddenly disconnected from their heritage; they furthermore had to deal with the additional problem of class and hierarchy within decolonized societies, with people of different experience during colonization, all fighting for “authenticity”, recovery of the lost origins and re-inscription of the artistic production within their “divided selves” in the new era.
The rise of nationalism was inescapable, so were the problems it created. However, how is one to accommodate him/herself within the track of a lost tradition, especially as the foreign rulers regulated everything –as British did- in the colonies- to the last detail? Even the notion of morality was changed. Moving sensually one’s pelvis, for example, must have been a shock for a Victorian ruler who had different ways of dealing with female sexuality as well as with his own in his country, through men’s clubs, music halls, mistresses, anything that contains a “gentleman’s private world”. By imposing laws through which such a form of artistic and cultural expression is considered “filthy”, “debased”, or “cheap”, a whole heritage is quickly discarded, or is altered. Expected to participate in the master’s cultural heritage, the colony experiences new dance forms, with different social content, and sees the diversification of its dance rhythms to fit the rhythms imported from the metropolis, hybrid forms being thus created, as was the case with the Philippines.

LET’S TALK ABOUT BALLET
Regarding alienation in experiencing one’s own body, the straight, geometric lines of ballet, imply, par excellence, inhabiting a “new body”, with different axes, axioms, anxieties and rules; worse, access to this art form was not granted through cultural exchange done on an equal (?) basis, but through substituting of existing dance forms for the cultural habitat of the master. It could even be argued that in certain countries, the imposed or imported ballet tradition became successful because of the existing militarist, imperialist ideologies, which led to good technical results very quickly, as for example in Japan and China.
The superpowers in the world of ballet domination were the former Soviet Union and –later- Britain. For China and Japan, the former Soviet model was the matrix upon which ballet production and setting of standards, relied. The celebrated dancer Piotr Gusev, offered his expertise on the matter, before the relationship of the USSR with China became strenuous. Even the late Dame Margot Fonteyn remembered a Russian teacher, George Goncharov, teaching in China sometime after the WW I. Anton Dolin was also of great help to this vast country, as far as ballet was concerned. Not to mention of course La Pavlova, who toured all around the world creating new audiences for ballet. (It should be noted that the Russians “invaded” also the U.S. by modeling their new-found ballet school after the Imperial Dance School, as Mr. B. was the man of the hour). Dame Ninette de Valois, always eager to lend a hand to those who were partners of the Empire and upgrade –shape, would be a more appropriate word- their artistic view, helped to establish the first Ballet school of the Turkish State Opera and Ballet, in Constantinople.
Those who did not succumb to the mesmerizing seduction of the master, were colonies with strong dance traditions, which did not allow for an overwhelming spread of ballet. India is such an example, as most African countries. Africa is a particular example of ballet-proof attitude, with the exception of South Africa. Black diaspora did and/or does get involved with ballet, but theatrical dance on the continent is predominantly the western type modern dance, with elements from the existing folk tradition. “…Myth making went into….retrospective decolonization, by which the land was seen again,…, in a state that antedated its alienation by imperialism” (Said, E.). Confusion regarding the path that the arts should follow, is still part of a debate in countries such as Cambodia, Korea, Singapore et all. In Greece too, in which the 1936 dictatorship, (initially affiliated with the Nazi regime), called for a “deeply Greek form of artistic creation, for the rebirth of Greek civilization without influences from without”. As a result, the quest for authenticity subordinated the imported modern dance tradition –for decades- in the service of choreographing the Choruses of ancient drama. Greeks strived to please several masters: the call for authenticity made by a post-colonial authoritarian regime, the urge for artistic creation, the need for an identity in the shadow of Plato, the pursuit of the novel made by the ruling class of the era, the accommodation of contrasting notions of morality and female participation. Despite the effort and pain, the country is still striving to produce good ballet dancers. It has remained its dream and aspiration.

THIS LAND IS MY LAND (and then what?)

It is nonetheless impossible and possibly dangerous to become immune to “alien”, foreign dance forms. It is also impossible to turn time back and present works which bear nothing in common with contemporary audiences. The “Being black” attitude was expressed in Brian de Palma’s “Hi Mom!” in 1968, but also and more significantly in Alvin Ailey’s stylized works, the Dance Theatre of Harlem’s projects, and so on. Then who is more authentically “black”? What constitutes the black/Asian/Greek et al, “true” artistic identity? Colour, the past, physical resemblance to the ancestors as carefully modeled in propaganda posters by fascists, traditions often lost and reconstructed in the realm of a neo-romantic spirit? And what is this identity informed by? Anger, sorrow, self-pity, “ressentiment”? And if Dame Ninette (de Valois) and her peers offer a uniform approach to dance world-wide, through the R.A.D. system, which raises elbows, arms and legs to the same height from the Philippines, to Shanghai, to Athens and to Nairobi, creating a ballet army (like the clay soldiers of the Chinese emperor) winning trading posts where guns failed, how much more free from any colonial ideologies is the most readily imported modern dance? Miss Ruth (Saint Denis), for example, who, like Pavlova, toured extensively around the globe and practiced tolerance teaching different styles in her School, how much of a proto-globalist or a romantic colonialist was she, and how did this shape dance both in her artistic “habitat” and elsewhere? How the concentration camp survivor Trudi Dubsky influence dance in the Philippines through the transportation of the Ausdruckstanz? Reality is shaped as we speak…
Ballet/Tanz, June 2008

ΑΝΤΡΑΣ ΜΕ ΕΞΟΥΣΙΑ

Μαζεύω εδώ και καιρό ιστορίες με άντρες εξουσίας (χαχα!) και γυναίκες που είχαν ή δεν είχαν πρόθεση να τους την πάρουν (την εξουσία) , ή εν πάση περιπτώσει να καταφέρουν να τη μοιραστούν (την εξουσία). Διότι ατυχώς, πίστεψαν ότι στην απευθείας διεκδίκηση θα πάρουνε (όχι την εξουσία, αλλά,) το τρίτο το μακρύτερο.

Λοιπόν ο άντρας εξουσίας (πώς λέμε ο γερμανικός ποιμενικός), έχει ορισμένα χαρακτηριστικά:

Επειδή ξέρει ότι μπορεί να έχει ασυλία και παρά τις μαλακίες του να παραμείνει ατιμώρητος, έχει ένα "ενδοχαιλίκι", σα να βρίσκεται σε μόνιμη συνομιλία με την εαυτούκλα του, και να λέει ο ένας στον άλλο "είσαι κι ο πρώτος, προχώρα κι εγώ μαζί σου".
Αυτή την ενδοεπικοινωνία, την κρύβει επιμελώς με μια επίπλαστη άνεση, κακοκρυμένη στο εξασκημένο μάτι, διότι ο εσώτερος σκατένιος εαυτός του είναι τεράστιος σαν τον Καλούση (που έκοβε ποιά και πόσο θα δικάσει ανάλογα με τις αναλογίες), και δεν κρύβεται.
Το μαγκάκι αυτό, κρύβει τις προθέσεις τους αρχικά, γιατί ΔΕΝ ΒΙΑΖΕΤΑΙ. Ξέρει ότι αρκεί να βγάλει τη γλωσσάρα του τη χαμαιλεόντεια, (αυτή που είχε για τους κώλους των αποπάνω του μια φορά κι έναν καιρό), και τα χαζοέντομα θα κολλήσουν.

Είναι λοιπόν γενναιόδωρος (όπερ σημαίνει ότι κι ο πιο τσιγκουνοσπαγγάρας απ' αυτούς, στα πρώτα ραντεβού θα πλερώσει εστιατόριον πολυτελές, και ουχί "τα 4 αδέρφια" -παρ' όλο που θα ψάξει να βρει τρόπο να τσεπώσει τα πληρωθέντα ως έξοδα παραστάσεως. Στα 4 αδέρφια θα πάει την γκόμενα που θα παντρευτεί).
Πλερώνει λοιπόν ο σκατέας, και περιμένει.
Όλο το βράδυ λέει α μη γύρευε περί των άθλων του, και περιμένει το θαυμασμό: "μη μου πεις, τι λες, μη μου πεις", "εσύ το έκανες αυτό; εσύ φίλησες περιπαθώς τόσους κώλους;" "τσ τσ τσ" κ.ο.κ.
Παραγγέλνει τα ακριβά και εκλεπτυσμένα του μενού, για να δείξει αρχοντάνθρωπος. (Ξετινάξτε τη μπάνκα και μη φάτε τίποτα, να κλαίει την προτοφόλα του ο σίχαμας. Επίσης, περιορίστε στο έπακρο το θαυμασμό. Ένα "μμμ" βαριεστημένο, φτάνει. (Αυτά βεβαίως τα ακολουθείτε αν αποφασίσετε να μην πάρετε (την εξουσία)).
Στο τέλος της βραδιάς είναι που θα θέλει και ρομάντσα ο κοπρίτης, καθότι είπαμε, δε δείχνει τις προθέσεις από την αρχή, και το ραντεβού κλείστηκε διερευνητικά.
Μόλις δείτε τις χειλούτσες του ροφού έτοιμες για μάκια και τα μάτια του ερωτύλου να μισοκλείνουν για να παίξει τη Σκάρλετ Ο' Χάρα, κάντε ότι δεν καταλάβατε, και δώστε του δυό φιλιά σταυρωτά με τη δύναμη οπλαρχηγού του '21, τύπου "φχαριστώ Μητσάρα και να τα ξαναπούμε κανιά βολά" και κάντε την.
Κάποια ανοστίλα θα βρει να πει για να καλύψει την απογοήτευση το παληκάρι, που θα τον κάνει ακόμη πιο γελοίο. Εννοέιται ότι θα σας έχει πάει μέχρι την πιάτσα των ταξί και όχι στο σπίτι.

Υ.Γ. Δε φαντάζομαι να περιμένετε διορισμό/ρουσφέτι/χάρες/εξυπηρετήσεις και άλλα συναφή μετά απ' αυτό...Απλά δε θα πάρετε (την εξουσία) αναξιοπρεπώς...

Ερώτηση

Οι επισκέπτες μου είναι φοβιτσιάρηδες, βαριούνται, ή είναι θυμωμένοι;

Άναρωτιέμαι...

ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΞ

Lights on You, από την Τζένη Αργυρίου και την Κόκα-Κόλα Λάιτ. Στο Πολιτιστικό Κέντρο Ελληνικός Κόσμος, Πειραιώς 254, 15-17 Μαίου.

Οι μεγάλες εταιρείες, προκειμένου να ενισχύσουν το κοινωνικό τους προφίλ, και να μη λέει ο κόσμος περί του σκληρού προσώπου του καπιταλισμού, των αιμοδιψών κερδοσκόπων και άλλων τινών κομμουνιστικής υφής, έτι δε περισσότερο, να συνεχίσει να καταναλώνει το προιόν, είθισται μια φορά το χρόνο, να ενισχύουν κάποιον τομέα δράσης που έχει απήχηση στη νεολαία. Άλλοτε είναι ο Sakis, άλλοτε η Despina και πάει λέγοντας. Κάπως, δηλαδή, σαν τον Ρωμαίο έπαρχο που κάθε χρόνο έπρεπε να απελευθερώνει έναν κακούργο (οπότε την έκανε κανονικά και με το νόμο, ο Βαραββάς, πήρε την μετονομασθείσα στο δίκαιο, χάρι, και ξανάγινε κατσαπλιάς με τις ευλογίες όλων).
Η Κόκα-Κόλα Λάιτ, λοιπόν, είπε να κάνει μια παρέμβαση στο χορό, και επινόησε το «The Dance in You», διότι λέει, «ο χορός είναι μια μοναδική εμπειρία προσωπικής έκφρασης». Έθεσε δε την χορεύτρια και νυν χορογράφο Τζένη Αργυρίου επικεφαλής του εγχειρήματος, ήτοι να δημιουργήσει την περφόρμανς Lights on You. Μετά βαίων και σλόγκαν, όπως «η ζωή έχει το ρυθμό που της δίνεις», και «άξονας της παράστασης είναι οι στιγμές που κάθε άνθρωπος φωτίζει τη μοναδικότητά του», στήθηκε το διάρκειας 70 λεπτών θέαμα, στην άκρη της πόλης.
Είναι επώδυνα θλιβερό το ταξίδι που κάνει κάποιος για να φθάσει στις νέες «αίθουσες πολτιισμού»: η οδός Γερανίου με τα τζάνκια, το αλισιβερίσι και τα πηγαδάκια όπου ουδείς καταλαβαίνει τι λέει ο διπλανός του απ’ τη μαστούρα, η Κουμουνδούρου με τους Πακιστανούς που σε κοινή θέα κουμπώνουν βιαστικά τα παντελόνια, η Ομόνοια –φτυστά τα Τίρανα το 1958, αλλά με «πελατεία» που θα την είχε κλαδέψει ο στρατός του Χότζα- η Πειραιώς, χαμηλά, υποβαθμισμένη, στο ύψος του Ταύρου –κρίμα τις εκεί στρατιωτικές υπηρεσίες, και την ποδοσφαιρική ομάδα που κάποτε είχε βάλει κάμποσα αναπάντεχα γκολ...Και γιατί να τα περάσει όλα αυτά κανείς; Αν παρακολουθεί στα οικεία τηλεοπτικά κανάλια τα βίντεο-κλιπ των τραγουδιστάδων, ή έχει δει και τα τελευταίας κοπής μιούζικαλ, έχει μια πρώτης τάξεως άποψη για το περιεχόμενο του «Lights on You». Προιόν για γρήγορα κατανάλωση και ξεφούσκωμα με μπουρμπουλήθρες σαν τον σπόνσορα, το «ήπιες», παρήγαγες ότι αντιαισθητικό ήχο ήταν να παράξεις, τελείωσε. Τα υπόλοιπα, περί μοναδικότητας εν μέσω συνόλου, ανάδειξης της πραγματικής υπόστασης του καθενός και τα τοιαύτα, είναι φούμαρα, και καλόν είναι να μην κατεβάζει μανιφέστο ο καλλιτέχνης άμα πρόκειται να ανακοινώσει απλά την προσωπική του φιλοσοφία του καφενέ. Δεν είναι όλοι του βεληνεκούς του Καντίνσκυ, του Κλέε, της Σταιν, του Μπαλανσίν, για να πάρουμε μερικά μόνο και ηχηρά παραδείγματα, ως εκ τούτου η σιωπή είναι χρυσός, το αυτό και η συνεχής εργασία ακαταπαύστως μέχρι αυτοπραγματώσεως, για να φτάσει –αν μπορέσει- κάποιος να καταφέρει κάτι από καλλιτεχνική άποψη και να μη γεμίσει μια ώρα τη σκηνή με τη μίμηση της κίνησης των επιβατών στο τραμ/μετρό/ηλεκτρικό/λεωφορείο, σε οτιδήποτε μέσο μεταφοράς τελοσπάντων. Επίσης, νομίζω ότι η ελληνική χορευτική σκηνή που ταξίδεψε και έκανε και σεμινάρια στην αλλοδαπή, και δη πέραν του Ατλαντικού, ουδέποτε μπήκε στον κόπο να αντιληφθεί τα σημαίνοντα της κουλτούρας στην οποία φιλοξενήθηκε, μεταφέροντας αχώνευτα τα «πιασάρικα» κλισέ –πλέον- της αμερικανικής ποπ τέχνης. Έτσι, κοντεύει να γίνει αναπαραστατικό στάνταρντ (τόσο που το παίζεις γκανιάν) στις παραστάσεις, ο ανθρώπινος τύπος «της μοναχικής», της «ημίτρελλης», της «βιαστικής», της «φωνακλούς», της «ανικανοποίηστης», χωρίς εμβάθυνση, ή κριτική, ή άποψη τελοσπάντων. Απλά χάρτινη φιγούρα και μόνο, ωσάν βγαλμένη από τηλεοπτικό σενάριο, του Παπακαλιάτη –επί παραδείγματι.
Στο φινάλε, θα πει κανείς, και τι έγινε; Βγάλανε πέντε άνθρωποι δυό φράγκα από έναν κολοσσό, οι καλεσμένοι κουτσομπολέψανε και ήπιανε τζάμπα, περί τέχνης ουδείς λόγος έγινε, (ούτε και θα μπορούσε να γίνει), ο σκοπός επετεύχθη. Πρακτικά όμως, αυτό που έγινε, είναι πως η Κόκα-Κόλα Λάιτ κούνησε το κόκκαλο των υποσχέσεων μπροστά σε στερημένους ανθρώπους, με τον όρο της συγκεκριμένης ποιότητας θεάματος. Άρα υπήρξε παρέμβαση, και μάλιστα με το ισχυρότατο κίνητρο των χρημάτων και της επιβίωσης. Δηλαδή η λάιτ εποχή της αθωότητας, είναι παρελθόν.


Υ.Γ. Στα γραπτά μου έχει φιγουράρει με πολλούς και ποικίλους τρόπους η Κουμουνδούρου και άλλοι τόποι συνεύρεσης. Νιώθω ένα βήμα μπροστά απ' την ελληνική αστυνομία, χαχα!!!

ΤΕΜΕΝΟΣ 2008

Προβολή ανέκδοτου υλικού του ελληνοαμερικανού σκηνοθέτη Γκρέγκορυ Μαρκόπουλος, κύκλος ΕΝΙΑΙΟΣ, στην Αρκαδία, 27-29 Ιουνίου.

Όσοι πήγαν το 2004, δεν θα ξέχασαν την εμπειρία.

Τα γραπτά του κυκλοφορούν με τίτλο "Βουστροφηδόν και άλλα γραπτά".

ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΟΡΟΥ- πού θα πάει, θα την μάθετε...

Ερωτήσεις (πρόχειρο διαγώνισμα):
-τι κοινό έχει η μήδεια και η κλυταιμνήστρα;
-τι κοινό έχει η μήδεια και ο μακμπέθ;
-τι κοινό έχει -άντε αυτό είναι νιαου νιάου στα κεραμίδια- ο Ρωμαιο-ιουλιέτα και η αντιγόνη;

προς μελέτη και συμμόρφωση:
τα προαναφερθέντα αναγνώσματα (αυτό με την Κλυταιμνήστρα λέγεται Ορέστεια και είναι τριλογία -ναι, ναι, είναι μεγάλο, ναι, κάνει ζέστη, και μην πηδάτε σελίδες)
τη μηδεια του Μποστ
Κι αν σας αρέσει ο σινεμάς, μερικά από τα οικεία αναγνώσματα σε εκδοχές κουροσάβα, παζολίνι.

τα φεστιβάλ...

...δεν σας φαίνονται κάπως σαν οινομαγειρεία;

Κι επειδή η Ελλάς είναι χώρα που -υποτίθεται- ότι ζει από τον τουρισμό, υπάρχουν πάντα πρόθυμοι αετονύχηδες, με καταγεγραμμένο στο DNA τους τον ξενοδοχειακό κώδικα, που θέλουν να αναλάβουν τέτοιες επιχειρήσεις.

Κι επειδή η Ελλάς προσφέρει κακό τουρισμό, προτηγανισμένες πατάτες, τζατζίκι ΒΟΥΜ, γιαούρτι ΓΥΨΟΣ ΕΠΕ, νερό Σαλμονέλ Παρτού, ψωμί ΨΕΥΤΙΚΟ ΑΕ, μπιφτέκια Πλαστοκίμ, και αγένεια ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΑ, ομοίως παράγει αντίστοιχης ομορφιάς και επαγγελματισμού φεστιβάλ. Με εξαίρεση μερικά που προσπαθούν να γίνουν τα Grande Bretagne του θεσμού, τα υπόλοιπα κοροιδεύουν τον πελάτη, και οι μαγαζάτορες δε διστάζουν να σκουπίσουν τον ιδρώτα με το χαρτί όπου θα τυλιχτεί ο γύρος.

Τα υπουργεία φυσικά δε ρωτάνε και δεν ελέγχουν ποιός θα νοικιάσει το αναψυκτήριο, ούτε κι αν ο γύρος σερβίρεται κατά πώς πρέπει. Απεναντίας, όσο λιγότερες ερωτήσεις, τόσο νοστιμότερο το αποτέλεσμα. Λίγη άγνοια, λίγη βρώμα, φτιάχνουν τη γεύση. Ποιός είσαι συ που θα χαλάσεις τη συνταγή; Εμείς τόσο καιρό παλιοσειρές που λιώσαμε τη γλώσσα μας στο γλύψιμο, μαλάκες είμαστε; Βρε ουστ που θες και αποδείξεις ελέγχου της αγορανομίας!!! Εις υγείαν της αλητείας λοιπόν, και αν μπορείτε, μπουκοτάρετε τα φεστιβάλ, και μην καταπίνετε αμάσητο ότι σας λένε περί ποιότητας. Τα ευρώ δε βγαίνουν εύκολα για να τα σπαταλάτε σε σαχλαμάρες.

Πώς σου στέλνει διαφημιστικό φυλλάδιο ο μαγαζάτορας που πουλάει σάπιο γύρο και είναι χειρότερος μάγειρας κι από μένα; (πράγμα δύσκολο...) Κλείστε τα κωλομάγαζα καλά μου πρόβατα, ή αλλιώς αρχίστε να ομιλείτε την σωστή διάλεκτο: μπεεε, μπεεεε, μπεεεεεεεε!!!

ΓΑΜΟΙ...

Βρε λύσσα κακιά αν επιτρέπει τους γάμους ομοφυλοφίλων ο Ύψιστος...Αυτιάς και Παπαδάκης, καθώς και οι χρόνιοι επισκέπτες των τηλεκαναλοπαραθύρων, δώσ΄του να αναλύουν τις Γραφές! Λες και περνάνε τόσο καλά οι παντρεμένοι, που δε θέλουν να τους κλέψει κανένας την πατέντα...

Λοιπόν, οι παντρεμένοι είναι -στην πλειονότητα- μια σιχαμένη κατηγορία ανθρώπων που βαριούνται, έχουν γεράσει πριν την ώρα τους, είναι κακόγουστοι στη ζωή τους όπως ο φραπές απάνω στο ρέλι του μπαλκονιού, ντύνονται σαν τον κακό τους και τον ανάποδο, είναι πάνχοντροι, ζηλιάρηδες, και θέλουν όλοι να πάθουν το ίδιο κακό μ' αυτούς. Επίσης, έχουν πεθερές, κουνιαδομπατζανάκια, συνυφαδογαμπροξαδέρφια, οικοπεδάκια στα Σπάτα, αυθαίρετο στα Σπάτα, τρώνε παγωτό στη Λούτσα, και επιδεικνύουν φασαριόζικα παιδιά, χοντρά, αγενέστατα, που όνειρό τους είναι να τα δούνε να τα σπάνε στη Βίσση (είπαμε είναι αειθαλής η γιαγιάκα), να οδηγούνε χρεωμένο κάμπριο και να πετάνε τη γόπα πριν μπούν στο προαναφερθέν κάμπριο φορώντας βερμούδα, σαγιονάρα και καπελάκι με το διαφημιστικό του Άκτωρα, το οποίο κάμπριο -για να μην ξεχνιόμαστε- είχαν παρκάρει εκεί που απαγορεύεται.

Αν λοιπόν η κοινωνία είναι ομοφοβική, ιδού ευκαιρία για τιμώρηση των αμαρτωλών: να παντρεύονται, και να απατούν ο ένας τον άλλο με τους κουμπάρους που θα έχουνε τα ίδια χάλια με τους νιόπαντρους. Και να παίρνουν και το όνομα του άλλου: Πάλλης-Πετραλιάς, Παπαδόπουλος-Κασιδόπουλος, Μουργέλας-Βαρέλας, Τρουλίνος-Τσιτσιμπίνος, Φατούρος-Καλαποθάκης.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΟΡΟΥ-(one more cup of coffee for the road)

Ο Προμηθέας λέει παράταιρα το χρησμό ότι θα πέσει ο Δίας. Ότι απόγονος της βασανισμένης Ηούς θα τον ρίξει απ' το θρόνο. Και βγήκανε "της γης οι κολασμένοι" και πολλοί σκηνοθέτες και είπανε ότι ο Προμηθέας μιλάει για την πάλη ενάντια στην καταπίεση του κράτους και μουμπλε μουμπλε. Αν είναι ποτέ δυνατόν, εξ ου και το παράταιρο, να πει ο στρατευμένος Αισχύλος, ο πολεμιστής της μάχης του Μαραθώνα, ότι "εμπρός σύντροφοι, να καταλύσουμε τα δεσμά που μας κρατάνε αλλοτριωμένους στην εργασία του μεγάλου κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών. Θα υπερασπιστούμε την υπεραξία μας, και παρακαλούμε τη συντρόφισσα Λιάνα Κανέλλη να πάρει το λόγο και την τσιγαρούκλα απ' τη μούρη μας."
Καταρχήν, ο Προμηθέας ήταν μέρος τριλογίας τα υπόλοιπα μέρη της οποίας δεν γνωρίζουμε. Τα άλλα θα τα σκεφθείτε μόνοι σας.
Να πω εδώ ότι βεβαίως ο Προμηθέας, ο λόγος του, είναι δομημένος σχεδόν ως λόγος δικανικός, και βεβαίως θυμίζει απολογία στο δικαστήριο και τη δίκη του Ιησού. Από δραματουργική άποψη, ο πολυδιαβασμένος Παύλος, μάλλον ήξερε πού στήριξε τις γραφές του. Έχει υπεράσπιση, απολογία, τον πρότερο έντιμο βίο του ("εγώ έμαθα στους ανθρώπους να σπέρνουν, να πολεμούν τις αρρώστιες κλ.π.), εισαγγελέα, "συγγενείς" ("κάνε κάτι να σωθείς") κ.ο.κ. Οι Τιτάνες ήτανε damaged good, έτσι που μονίμως παράκουγαν, όμως ο άνθρωπος στον Αισχύλο εγκαινιάζει μια παράδοση θριάμβου. Δεν είναι ο ηττημένος, βασανισμένος, με συναίσθηση της ψυχικής διαταραχής του άνρθωπος, αλλά το κέντρο του σύμπαντος, ο εκλεκτός της δημιουργίας για τον οποίο -την εύνοιά του και την ευημερία του- "σφάζονται" θεοί και ημίθεοι. Το σύμπαν γυρνάει γύρω από τον άνθρωπο: έχει -μέσω του Προμηθέα- τα μέσα να πολεμά αρρώστιες, να διαβάζει, να νικάει τα θηρία. Είναι ο άνθρωπος των νικηφόρων πολέμων, της ευταξίας και της ευημερίας, που στοχάζεται τη θέση του στον κόσμο και την βρίσκει μάλλον καλή, παρά τα εμπόδια. Κάνει μια καταμέτρηση των δυνάμεών του στον προμηθέα, και ζυγίζει τα υπέρ και τα κατά απέναντι στην τάξη των θεών. Ο κόσμος της ευημερίας και του μέλλοντος, έχει τον Δία ως εγγυητή. Και τον Διόνυσο να καταλύει την τάξη στο ετήσιο πανηγύρι του.
Στο θέατρο, η αναπαράσταση, είναι μια ρηξικέλευθη πράξη: πώς θα μπορούσε να μην είναι, αφού δεν αναπαράγει απλά τον κανόνα, αλλά καλεί τους παριστάμενους να ξαναζήσουν την πρώτη αιτία της; Έτσι ανανεώνεται η κοινωνική συνθήκη της πόλης της Αθήνας. Όχι στην αιμομιξία, όχι στην παιδοκτονία, όχι στην πατροκτονία, όχι στον καθορισμό της γραμμής διαδοχής και κληρονομιάς από τις γυναίκες, όχι στη μητροκτονία (τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου...), όλα με εικόνες μιας εποχής τόσο παλιάς που το μυαλό του ανθρώπου δεν συλλαμβάνει, και απλά την ταυτίζει με το παρελθόν πολίτευμα: ήταν μια φορά ένας βασιλιάς, κι ήταν πλούσιος κι ευτυχισμένος, όμως κάτι του έλειπε...Θα μπορούσε να αρχίζει έτσι ο Οιδίποδας.
Ο Διόνυσος, μαντρωμένος στις ετήσιες γιορτές, ακριβώς μέσω της χαλιναγώγησής του στις αθηναικές τελετουργίες, είναι υπενθύμιση χάους και ελευθερίας και ασυνείδητη γνώση του παρόντος που είναι τελειωτικά ξεκομμένο από το παρελθόν. Ο άνθρωπος έχει το Λόγο, και η πράξη του, αποτελεί παράδειγμα της νέας του κατάστασης: ρυθμισμένη, ελεγχόμενη, στην υπηρεσία του νόμου, της τάξης και της διασκέδασης βεβαίως. Ο νόμος και η τάξη (Κράτος και Βία), συμβολικά δένουν τα δεσμά του Προμηθέα, και τον σιγουρεύουν πάνω στον Καύκασο να μην ξεφύγει. Η γνώση και η δύναμη που δίνει συνεχίοζονται διά της εκφοράς του λόγου. Η ομιλία καθορίζει τον δεσμευμένο κατά τα λοιπά Τιτάνα. Η ελευθερία του λόγου δεν του στερείται. Ο τιμωρημένος, ο υπόδικος, στη δημοκρατία/πολίτευμα του Δία, έχει περιθώριο απολογίας και υπεράσπισης. Υπενθύμισης. Οι πολίτες πρέπει να θυμούνται τα καλά που τους δίνει κάποιος, αλλιώς η πόλη κινδυνεύει. Η δημοκρατία έχει πολλά αγαθά αλλά και κινδύνους, προστατέψτε την.
Recommended reading:
Ο θάνατος του Πανός
Ορέστεια, Πέρσες, Ο Προμηθέας λυόμενος του Αντρέ Ζιντ.