ΤΣΑ!

Να 'μαι πάλι! Μου έκανε καλό ο καιρός που είναι στη σωστή θερμοκρασία και μου 'χει πάρει τα μυαλά -κοιτάζω έξω απ' το παράθυρο αντί να στρωθώ να κάνω καμμιά δουλειά.
Δουλεύω μια μετάφραση αυτό τον καιρό που μου αρέσει πολύ, αλλά χαζολογάω και σκέφτομαι βόλτες αντί να κοιτάω τι είπε ο Άγιος Αυγουστίνος, και να τα μεταφράζω accordingly. Σκέφτομαι και κανένα ταξιδάκι, μου ήρθε και πρόσκληση από Αμβέρσα μεριά για κάτι παραστάσεις, αλλά δεν μου προκύπτει αυτή την εποχή, και δε θα πάω. Έχετε πάει Αμβέρσα; Είναι από τις πόλεις που θα μπορούσα να ζήσω. Λίγο στολίδι, λίγο σκοτεινιά, έχει ωραία ατμόσφαιρα. Και λίγο έξω από την πόλη, ο δρόμος περιστοιχίζεται από δέντρα όπως το Realm of Light του Μαγκρίτ. Από κει τα πήρε; Έπαθα όταν τα είδα, ήταν και νωρίς το πρωί και το φως ήταν περίπου ίδιο με τον πίνακα. Λέω κοίτα να δεις, δε βλέπω απλά το πρωτότυπο, βλέπω το πρώτο υλικό του πίνακα, και τα φωτογράφισα να τα δείξω στους σπουδαστές που θα ακούγανε τον ύμνο στον Μαγκρίτ (ο πίνακας στα δεξιά).

Και η Γάνδη είναι ωραία, αλλά αλλιώς: είναι πολύ μινιατούρα και κούκλα, δεν έχει τον παλμό της Αμβέρσας. Έχει ωραία βιτρώ απ' τους βαν Άυκ όμως. Είχα πάει σε ένα 72ωρο lab, όπου όσο περισσότερο ξύπνιος έμενες, τόσο περισσότερες κονκάρδες με τις ώρες έπαιρνες (και ως πιστοποίηση), και είχε χάππενινγκς, ομιλίες, συζητήσεις κλπ., συνέχεια. Είχε κι ένα χώρο που μπορούσε ο κόσμος να ξεκουραστεί και να κοιμηθεί, με χαμηλό φωτισμό, πανέμορφο, ονειρικό, γεμάτο κρεβάτια-κουκέτες. Καταπληκτική εμπειρία, όλοι μαζεμένοι σε ένα παλιό κτίριο ξαναφτιαγμένο, που χρησίμευε ας πούμε σαν μέρος συνεδριάσεων και εορτασμών των διάφορων επαγγελματικών συλλόγων, Guilds, που λέγανε στο Μεσαίωνα. Αυτό βέβαια δεν ήταν μεσαιωνικό, ήταν αρχές 20ού νομίζω. Θαυμάσιο. Και χρησιμοποιήθηκε όλο, από τα υπόγεια μέχρι τη σοφίτα για άλλο είδος περφόρμανς η κάθε αίθουσα. Είχε καντίνα, και πολύ κέφι. Και ελάχιστο ύπνο.

BLOG

Από λινκ σε λινκ, μπήκα σε διάφορα μπλογκς σήμερα και μιζέριασα. Μου φάνηκε το πιο άχρηστο και άσχετο πράγμα, και είπα "να το κλείσω το κομμωτήριο".
Μεγαλύτερο χάλι οι ανώνυμοι.
Και κάποιοι "επώνυμοι"...
Μιζέρια και αγένεια. Εννοείται ότι δεν ισχύει για όλους. Γέλασα πολύ με μερικά. Θα τα βάλω λινκ μόλις καταλάβω πώς γίνεται.
Τελοσπάντων μου χάλασαν τη διάθεση τα άλλα, θα χρειαστώ χρόνο να συνέλθω.

ΣΟΟΥ (ΜΠΙΖΖΖΖΖΖ!)

Ο ανταποκριτής μεταδίδει όπως βλέπει τη δράση μπροστά στα έκπληκτα μεγάλα και πανέμορφα μάτια του. Στην τηλεόραση, ο Γιώργος Κιμούλης, που κατα-δέχτηκε να μιλήσει στο Κους-Κους, μπας και πουλήσει την παράστασή του.
Μέχρι και για τα ερωτικά του μιλάει ο "μεγάλος ηθοποιός" προκειμένου να πάει κανένας να δει την παράσταση. Φαίνεται ότι το κοινό της λαικής απογευματινής και των πούλμαν το επιθύμησαν πολλοί, πλην το ετόλμησαν ολίγοι της δραματικής τέχνης, όπως οι δίδυμες Μιμή και Αλίκη.
Αχ, απ' τα ψηλά των ύμνων του καημένου ποιητή Βέλτσου, στα χαμηλά και στους ύμνους της ρεπόρτερ του Παπανώτα. Άτιμη κοινωνία, άλλους του πας ψηλά κι άλλους τους ρίχνεις στα Τάρταρα έτσι και κάνουν λάθος επιλογή έργου.

ΙΔΟΥ Ο ΚΡΕΤΙΝΟΣ ΕΝ ΤΩ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΒΑΣ. ΣΟΦΙΑΣ!

Όπως σας έλεγα, πήρα φωτο με τα στοιχεία και το αμάξι του ζώου-Ελληνάρα που είχε κλείσει την είσοδο-έξοδο (βλ. προηγούμενη ανάρτηση) των αβραμοπούλειων κιγκλιδωμάτων, εκθέτοντας τους πεζούς σε κίνδυνο. Κατάφερα και ανάρτησα επιτέλους τις φωτο με τα στοιχεία του ηλίθιου.

Και μη σας ξεγελάει η φωτογραφία: ο χώρος μπροστά από τη μούρη του αυτοκινήτου ήταν τόσο μικρός που μόνο στριμωχτά και αν, χωρούσε ένας πεζός. Απλά δεν είχα άλλη επιλογή από το να την τραβήξω έτσι.

ΤΕΤΑΡΤΕΣ και γενικώς...

Τις μέρες που εφημερεύει ο Ευαγγελισμός και δέχονται και οι γιατροί στα πέριξ της Μαρασλή, γίνεται το αδιαχώρητο. Φορτηγά, η τηλεόραση (άμα κανάς διάσημος έχει πάθει αεροφαγία), λεωφορεία, πεζοί, τσιγγάνοι με όλο (μα ΟΛΟ) το σόι, και φυσικά ιδιωτικά αυτοκίνητα, πάντα με δύο άτομα μέσα: τον Ελληνάρα και τη μάνα του.

Πόσες γριές συρρέουν στους γιατρούς του Κολωνακίου...Η ατάκα γκανιάν είναι: κάτσε ρε μάνα μια στιγμή σου λέω να πάω να παρκάρω κι έρχομαι. Ποτέ όμως δεν κάθεται η γριά, γιατί της είχανε πει να μην κάθεται έκθετη σε γωνίες, θα την πειράξουνε τ' αγόρια, προπολεμικά, και της έγινε συνήθειο (άμα ήθελε να την πειράξουν τ' αγόρια, πήγαινε αλλού.) έτσι βλέπει κανείς μουτρωμένες γριές, όλες με κάτι γυαλιά πατομπούκαλα, έχουνε έρθει στον οφθαλμίατρο για καταρράκτη -δεν το συζητώ.

Η νύφη στο σπίτι, που επιτέλους την ξεφορτώθηκε, προφανώς θα εύχεται να κάνει λάθος ο γιατρός στην εγχείρηση και το λέιζερ να την κάνει τη γριέτζω φωτορυθμικό: να μπαίνει ο προβολέας απ' τη μια και να βγαίνει απ' την άλλη του κρανίου πλευρά. Ο γιός όμως -μάνα μου είναι ρε Λίτσα, τι θες να κάνω;- έχει αγωνία στο βλέμμα: το παρκάρισμα, ο παράνομος δεσμός με άλλη που μοιάζει του Λιτσάκι όπως ήτανε προς 20ετίας και βάλε, που στο φινάλε προτιμάει με τη γριά στον οφθαλμίατρο γιατί γλύτωσε λίγο απ' τη Λίτσα...Τι σκέφτεται η γριά, άβυσσος η ψυχή της...Μπορεί ότι τώρα που θα κάνει τα λέιζερ και άμα της πέσει κι η πίεση, θα κατσικώνεται πιο συχνά στις κυριακάτικες εξόδους κατά Βάρη μεριά, έτσι για να βλέπει, γεράκι μετά την εγχείρηση, τις μουράκλες της νύφης της και να φχαριστιέται.

Ο ΜΑΛΑΚΑΣ

Εκτός από μπλόγκερ είμαι και μητέρα (της Καλλιστούς).
Πήρα λοιπόν το παιδάκι μου να το πάω βόλτα χθες το βράδυ, κι εκεί που ανηφορίζαμε προς τα γιαπιά του Μεγάρου Μουσικής, λίγο πριν, έπρεπε να διασχίσουμε ένα κάθετο δρομάκι. Αν δεν πηγαίναμε ακριβώς ευθεία, θα βγαίναμε στη Βασ Σοφίας, όπου γινόταν της κακομοίρας. Ανάβει το φαναράκι, ξεκινάω με το μωράκι. Μόνο που ένας μαλάκας, με πινακίδες ΙΖΤ 9291, με Άουντι, είχε παρκάρει το καθήκι ακριβώς στο άνοιγμα των κάγκελων. Το φανάρι γίνεται κόκκινο, κι εγώ βρίσκομαι με το μωρό στο έλεος των αυτοκινήτων της βασ σοφίας και του κάθετου δρόμου!
Δεν είχα τίποτα αιχμηρό να του χαρακώσω το αμάξι του μαλάκα, μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, και δεν υπήρχε ούτε ένας κωλόμπατσος να φωνάξω για να καταγγείλω τον ελληνάρα, το γύφτο, το καθήκι.
Πήρα λοιπόν το μωρό με το καρότσι, ανηφορίσαμε, ενώ έκανα τον τροχονόμο στα αμάξια εγώ, μέχρι να βρω άνοιγμα για να ανεβούμε στο πεζοδρόμιο.
Πήρα φωτογραφίες του αμαξιού του ζώου, αλλά δεν μου τις ανεβάζει το σύστημα στο μπλογκ. Θα ξαναπροσπαθήσω, και λέω να τις ποστάρω και στο δήμαρχο και στην τροχαία. Αν ξέρετε ακριβώς πού πρέπει να τις στείλω, πείτε μου. Δεν είναι το μόνο καθήκι, αλλά δεν πειράζει, απ' το ντιπ κι ολότελα...
Ελπίζω το κωλάμαξο να του το πάρει η τράπεζα λόγω μη εξόφλησης των δόσεων, και να πάρει πατίνι ο βλάχος.

ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ, Ο ΑΥΤΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ (εναλ/κός τίτλος: ΟΙ ΕΞΙΣΩΜΕΝΕΣ)

Πονάει ο Γιώργος (Αφτχιάς) με το συνταξιοδοτικό των γυναικών και την εξίσωση. Γιατί η γυναίκα είναι και μάνα και καθαρίζει, ζυμώνει ψωμί και δικαιούται να λιμέρνει τα νύχια έτσι και τη διορίζουνε στο δημόσιο, διότι μετά την περιμένει σκληρή δουλειά στο σπίτι. Φιλοξενεί λοιπόν σε απευθείας και αποκλειστικές συνδέσεις τις επιτροπές σοφών (μα καλά μόνοι τους βρίσκουν αυτά τα ονόματα; Σιγά τους σοφούς! κάτι γεράκλες μάτσο είναι) και τις εκπροσώπους των κατινουπαλλήλων, για να εκθέσει τις απόψεις στο κοινό. Και σαν πονηρή αλεπουδίτσα, λαικίζει κιόλας στο πλευρό όλων και μην πει κακό για κανέναν το φτωχόπαιδο, δείχνοντας το δρόμο για την επιτυχία, όπως τον είπε άλλωστε πρώτο το σαλιγκάρι (Πώς έφτασε εκεί ψηλά; -Γλύφοντας, έρποντας και με τα κέρατά μου...)

Όλες οι σιχαμένες μικροαστές που βασανίζονται με το όνειρο ενός σκρίνιου ρουστίκ (!) και λυσσάνε από κακία έτσι και χρειαστεί να κάνουν τη δουλειά τους, όλα τα σιχάματα που διορίστηκαν στο δημόσιο με τη λογική της επιτρεπόμενης για "κορίτσα" και λάιτ εργασίας "κατάλληλης για γυναίκες", εναλλακτική λύση της δασκάλας (ω, ναι!) γιατί ήταν ξεκούραστη, (αν εξαιρέσει κανείς το πλέξιμο που όσο να πεις έχει ένα σασπένς καλή-ανάποδη, καλή-ανάποδη), μειωμένο ωράριο, καθόλου προσόντα και πρόωρη συνταξιοδότηση (για να πρήξεις τα παιδιά σου και να το παίξεις πεθερά).

Εξίσωση ορίων ΤΩΡΑ! Για να σφίξουν οι κώλοι χωρίς γυμναστήρια και περιττά έξοδα! Και να υπάρχει επιτροπή που θα ελέγχει την απόδοση και θα στέλνει σπίτι τους τους άχρηστους (θα ερημώσει το Δημόσιο βέβαια)...
Επίσης: τα πλεκτά των υπαλλήλων να πωλούνται σε μπαζάρ γαι ζωόφιλους (δηλαδή φίλους των διορισμένων και εξισωμένων), και τα σταυρόλεξα, να γίνεται διαγωνισμός κι όποιος γελοίος (δηλ. εξισωμένος) λύσει τα περισσότερα, να εκτίθεται σε δημόσιο μούτζωμα, και τα έργα του μαζί με των φυλακισμένων στο σύλλογο ο Άγιος Ονήσιμος.

ΦΙΔΕΣ ΚΑΣΤΡΟ

Το αν ζει ή πέθανε ο Φιδές (πλέον) Κάστρο, είναι ένα θέμα τόσο μπανάλ, όσο και το μαύρισμα του Τζωρτζ Χάμιλτον, ή τα τραγούδια του Χούλιο Ιγκλέσιας. Έτσι κι αλλιώς, αξιοθέατο έχει καταντήσει, που το φωτογραφίζουν με τους επίσημους επισκέπτες για να μη γίνει άρον-άρον η Κούβα ένας μικρός τουριστικός παράδεισος όπως όλα τα γύρω νησιά.
Το αλτσχάιμερ, η γεροντίλα, βοούν επάνω του και δεν έχει -χα!- το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας να παραιτηθεί. Θα καταλήξει προφανώς στα σκουπίδια της ιστορίας, ως η ταφόπλακά της όποιας/κάποιας επανάστασης. Βασίλεψε όπως όλοι οι όμοιοί του με συγγενείς και πρωτοξάδερφα στην εξουσία.

Α, και βαρέθηκα το easy living της Κούβας, και τους χορευταράδες τους κατοίκους.
Χόρευε και πήδα να σου περνάει η πείνα...

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΕΙΝ' ΕΔΩ, ΜΕ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΕΚΑΤΟ

Ωραία η πολυφωνία, κάκιστη η ξεφτίλα. Κι εννοώ αυτούς που έχουνε βγει παγανιά να μαζέψουνε κουκιά για το Γιώργο σε τηλεοράσεις και όπου αλλού τελοσπάντων. Αυτό το παιδί επειδή δεν ξέρει καμμιά δουλειά, βάλθηκε σώνει και καλά να κυβερνήσει...

Δεν είναι αργά για σεμινάρια του ΟΑΕΔ, για το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, για τη διά βίου εκπαίδευση. Γιατί να παιδεύεται με το κόμμα του μπαμπά;
Είχε μια παραξενιά ο Αντρέας. Να το δεχτώ, διότι ήταν κι άλλες εποχές. Σου λέει λοιπόν ο οικονομολόγος, γιός του μπαμπά μου είμαι, εκ Πελοποννήσου ορμώμενος είμαι, τσίφτης και καραμπουζουκλής είμαι, δε μπορεί κάνω και για πρωθυπουργός. Με κανά -δυό γελοίους από κοντά, θα δείχνω ακόμα καλύτερος. Θα πλαισιωθώ και από γκόμεναι, θα 'μαι κι ο πρώτος. Ίδιος ο Φλωρινιώτης στην πολυθρόνα της Εμμανουέλας με χρυσοντυμένες τις χορεύτριες του κέντρου.

Το παιδί του όμως που δεν ξέρει να βγάλει τα μάτια του τι θέλει κι ανακατεύεται με την πολιτική και μάλιστα ως αρχηγός; Να πάει να κάτσει στα θρανία, βου και α, βα, μου και α μα και πάει λέγοντας, να μάθει την τύφλα του πρώτα. Τι φωνάζει το Λαλιώτη δηλαδή ως άλλος Ανδρέας, "παιδί μου κέρδισέ μου τας εκλογάς διότι εγώ βαρύνομαι";...

Εδώ τόσες καταστροφές εκμεταλλέυτηκε, τόση δημαγωγία έριξε στο προεκλογικό παιχνίδι΄, και πάλι μαύρο δαγκωτό έφαγε. Δεν είναι αρκετό για να πάρει το μήνυμα; Τι στο καλό; Συνδεδεμένος ακόμα με το υπερπέραν είναι; Με τον Αντρέα; Ακόμα τα 'κουσες πατέρα θα γίνω ο τρίτος ένδοξος Παπανδρέου, λέει;

Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά βγαίνει και η Δήμητρα και λέει τον καλό της το λόγο για τον υπό διωγμόν αρχηγό της δεύτερης εκλογικής ήττας...Εμ ξεχνιέται η βίλλα Μινέικο και η μαμά Μαργαρίτα πρώτο τραπέζι πίστα δίπλα στον τεζαρισμένο αρχηγό; Για να μην πει κανείς και για την πολιτική καριέρα που έκλεισε πριν ξεκινήσει...Δηλαδή η Ράπτη και η Καιλή, η Φωφάρα και η Καλατζάκου είναι καλύτερες; σκέφτεται η γυναίκα. Σκυλιά με δέκα στρώσεις μεικ-απ και θεό το Ρέμο, συν μηδέν απόμηδέν μηδέν από μυαλό, αλλά επιδέξια σόγια και ηλίθιους ψηφοφόρους.
Ηλίθιους ψηφοφόρους που σκέφτονται όπως οι θαμώνες των λαικοακριβών καφέ της παραλιακής -που είναι και μέσα στη μύγα και την κακή εξυπηρέτηση σα να 'χουν μεταπηδήσει απ' το '70- ότι ψηφίζοντας Ραπτοκαιλή κάνουν προχωρημένο γκομενολάιφ-στάιλ, ή ψηφίζοντας Φωφάρα συνεχίζουν την ταγαροκατάσταση του Βαλκάνιου ΠΑΣΟΚ του '80.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΕΡΩΤΕΣ...

Κι όταν λέμε έρωτες, μην πάει ο νους σας στο κακό, εννοώ με μια δόση κυνισμού επαγγελματικές αντιζηλίες, κόντρες και κατινιές.
Όταν λοιπόν γύρισα από τα Κονγκά που 'λεγε και η ελληνική ταινία, της Ινγκιλτέρας, είχα πάρει την απόφαση να αναμορφώσω το επάγγελμα του κριτικού στη μητέρα πατ(ι)ρίδα. Ήρθα λοιπόν, άρχισα τις επαφές μου, και ξεκίνησα να πηγαίνω σε παραστάσεις. Βάι τι είδαν τα μάτια μου! Πόσα χρόνια πίσω απ' τα βόδια ήταν η μητέρα πατιρίδα! Κι αφού δουλειά μου κι ευχαρίστηση ήταν, έγραψα τη γνώμη μου για τις Ζουζές Νικολούδες, Τις Μαίρες Τσούτες, τους Πέτρους Γάλλιες κι όλα τα άλλα αμαρτήματα της τέχνης.

Ε ρε τι έγινε! Τηλέφωνα βραδινά (μερικοί καλλιτέγνες θα έπρεπε να πάνε μπράβοι σε κωλάδικα, θα κάνανε αξιοζήλευτη καριέρα, αλλά βλέπεις η τεμπελιά δεν αφήνει τον άνθρωπα ν' ανθίσει παγγελματικώς), τηλέφωνα πρωινά, τηλέφωνα απογευματινά. Για να κλάψουν, για να απειλήσουν, για να ζητήσουν το λόγο, για να καλέσουν για γκαιβέ.

Εγώ πάλι τον γκαιβέ μου προτιμάω να τον πίνω μόνη μου στον ίσκιο των ανθισμένων νεραντζιών του κήπου μου, οπότε είπα άσε και να μένει. Αλλά ο καλλιτέχνης ο αδικεμένος θέλει ντε και καλά να σου ανοίξει τα φύλλα της καρδιάς του, οπότε είπα άντε κομμάτια να γίνει και κορεμός να το κόψει, θα πάω κι ας του βγει και σε κακό αυτηνού που με κάλεσε.

Άρχισα λοιπόν να τους βγάζω έξω τους καλλιτέχνους να μου πούνε τον πόνο τους. Μέχρι σήμερα, καλύτερη ατάκα παραμένει: "τι θα πουν οι φίλοι μου, θα λένε ότι δεν είμαι καλλιτέχνης". Ο πόνος αυτός εκπεφρασμένος έτσι, με τέτοια γελοιότητα από μια γυναίκα γύρω στα 50, με έκανε να τη συμβουλεύσω να αλλάξει φίλους και να βρει άλλους που θα ήταν πιο καλοπροαίρετοι, και δεν θα την ήξεραν κιόλας, οπότε θα μπορούσε να συστηθεί με νέα ταυτότητα (επαγγελματική).

Το πιο ύπουλο όμως, ήταν όταν μου πρότειναν δουλειά. Σου λέει δε μπορεί, γράφοντας αρνητικά σχόλια, μας κλείνει το μάτι η χριστιανή ότι θέλει τάισμα και να μπει στην παρέα μας. Και γιατί όχι δηλαδής, θα γράφει καθ' υπαγόρευση και ας φάει και κατιτίς δε θα κωλώσει τώρα ο μηχανισμός της διαφθοροδιαπλοκής με έναν ακόμα! Το είδα το κακό που ερχότανε καλπάζοντας γιατί αυτό σήμαινε σύγκρουση μεγατόνων, εγώ και ο πυρήνας όσων -στο συγκεκριμένο τομέα- κάνουν την Ελλάδα άξια να καεί (όπως γράφει και το φίλτατο Κουνούπι στο σεβαστό μπλογκ του).

Ότι γάμησε ο Χατζηδάκις, ότι γάμησε ο Κουν, κι ότι απογαμήσανε και κάποιοι στρέιτ κομπλεξικοί, κυβερνάει -βασικά αλλά όχι μόνο- την Ελλάδα καλλιτεχνικώς (μετά εξαιρέσεων διότι ευτυχώς κανένα σύστημα δεν εξορθολογικοποιείται). Τα πηδημένα τεκνά μεγαλώσανε πηδήξανε άλλους και σόι πάει το βασίλειο.
Το άλλο κοννέ είναι φυσικά οι πολιτικές νεολαίες. Ότι πίπα ανταλλάχτηκε στα μαύρα χρόνια της χούντας και στα χακί της μεταπολίτευσης έγινε τράμπα για χάρες όταν οι πιο βασταγεροί ήρθανε στα πράματα. Όσο πιο αριστερή η νεολαία (η ΚΝΕ δε συζητείται, είναι αρχιερέας της ίντριγκας και της διαφθοράς), τόσο καλύτερη η διαπλοκή και τόσο πιο διαταραγμένοι οι αναρριχησίες.

Είμαι περήφανη για νίκες κατά βαρβάρων, μια εκ των οποίων ήταν η έξοδος από τις επιχορηγήσεις του ΥΠΠΟ μερικών αργόμισθων. Διότι είπαμε κανένα σύστημα -ευτυχώς- δεν εξορθολογικοποιείται απόλυτα, έχει τις ρωγμές του. Αρκεί να τις βρεις, και να ρίξεις από κει το φάρμακο για τα τρωκτικά και τις κατσαρίδες...