ΖΟΥΜΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ...

...μια ιδιόμορφη ομηρία ενός λόγου πνιγμένου στο εύκολο συναίσθημα ωσάν να βγήκε από τηλεοπτικό μεσημεριανάδικο. Εύκολη συγκίνηση που συνεχίζεται σε βαθμό υστερίας.
Το παιδί που σκοτώθηκε άδικα δεν συζητείται.
Όμως ούτε πολιτικός λόγος αρθρώνεται, ούτε η δικαιοσύνη αφήνεται να κάνει το καθήκον ως είθισται στις ευνομούμενες πολιτείες. Τα φαντάσματα άλλων εποχών έχουν αναστηθεί για λόγους σκοπιμοτήτων προεκλογικών κυρίως, και ο λαός που νομίζει ότι εξεγέρθηκε, πρωτοστατεί στην υστερία και ξεκαθαρίζει κομματικούς λογαριασμούς σε έναν ιδιότυπο "εμφύλιο" προεκλογικών χαρακωμάτων. Το "είμασταν εμείς με τις κλαδικές μας μια χαρά, μας διώξατε", "κακώς είχατε τις κλαδικές, τώρα εμείς είμαστε" κ.ο.κ.
Όσο για την αισθηματολογία...το κακό γούστο σε όλο του το μεγαλείο. Στο πένθος και τα δύσκολα φαίνεται η αισθητική αγωγή των ανθρώπων, και η Ελλάς δίνει μαθήματα κιτσαριού, υστερίας, φθηνής λαικής φυλλάδας και ακατάσχετης μπαρουφολογίας. Και ολόκληρη χώρα αντιδρά σαν τη Λαμπίρη στα λόγια του Κούγια. Μα ολόκληρη Αμερική δεν αντέδρασ εποτέ έτσι στον Κόκραν, υπερασπιστή του Ο.Τζ. Σίμσον. Τη δουλειά του κάνει, ενδεχομένως με τη γνωστή του υστερία κι αυτός. Κατ' ιδίαν προφανώς θα έτριξε τ' αυτιά του παλληκαρά "ρε μαλάκα, να δω τι θα σε κάνουμε τώρα, που έτσι και σε κλείσουμε στη φυλακή θα ψάχνεις το σαπούνι, κι αν σ' αφήσουμε έξω θα σε λυντσάρει το πλήθος".
Δεν αργεί η μέρα που όλοι οι επιχειρηματίες, από μαγαζάτορες μέχρι θεατρώνηδες θα σιχτιρίσουν τα αγράμματα, κακομαθημένα, δήθεν πολιτικοποιημένα παιδιά που κλείνουν τους δρόμους.

Και υστερόγραφο, σιχαμάρα στα μπλογκς: μισότριβοι με μισθουλάρες Κύριος οίδε αν τις αξίζουν, δεν θα πω ονόματα, χάρες διαφημιστικές δεν κάνω, να κόπτονται για την αλήθεια της νεολαίας, του λαού και της ελευθερίας, μπα και τους κάτσει κανά βλαμένο δεκαοχτάχρονο.