...μου είπε σήμερα το καλύτερο. Όταν ρώτησα για ποιό λόγο θα κάνουν πορεία οι καθηγητές και λοιποί, μου λέει: "μάλλον για τις πολλές ώρες που κάθονται".
Επίσης σε ερώτηση πόσο θα τραβήξει η παραμύθα, μου έδωσε ένα estimate που μου φάνηκε λογικό...
Εντωμεταξύ, παρά την καταρρακτώδη βροχή που κανονικά αποστρέφομαι (ψάχνω να βρω παρομοίωση αλλά δε μου 'ρχεται τίποτα καλό οπότε προχωράω), τα ρυάκια μεταξύ πεζοδρόμιου και δρόμου και των 4X4 που περνούσαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα απ' τις λακκούβες τις ξέχειλες με νερό πιτσιλώντας αδιάφορα τους περαστικούς, είχα μια ημιμελαγχολία που δεν ήταν ανεξέλεγκτη και άφηνε μπαλώματα-μπαλώματα αισιοδοξίας να καταλαμβάνουν την ψυχή μου. Μέχρι που μου φάνηκαν συμπαθητικά και δεν είχα διάθεση να ειρωνευτώ τα δώρα που έδιναν κάποια περιοδικά. (Σαν τραγούδι της Σούζαν Βέγκα το 'κανα το ποστ). Μέχρι και η Αθήνα μου άρεσε, σκέφτηκα ότι έχει ενδιαφέρον να λες άργησα (όχι γιατί είχε κίνηση στην Κηφισίας, τι μπανάλ!) αλλά επειδή είχε δακρυγόνα στη Σκουφά, ή ομάδες ταραξιών είχαν κλείσει το πανεπιστήμιο ή φοβηθήκαμε οδοφράγματα και πήγαμε από Γαλατσίου.
Αχ, επιτέλους λίγο ενδιαφέρον σ' αυτή την πόλη, λίγη αβεβαιότητα μετά από τόση ηρεμία και νεοπλουτίστικη μποτοξιωμένη ακινησία. Το ελικόπτερο από ψηλά, οι σειρήνες, τα ασθενοφόρα, τα καμένα οχήματα της πυροσβεστικής (εάν δεν υπάρχει όχημα δεν ημπορεί να υπάρξει και ταξίδι επί οχήματος, έλεγε η ζεν φράση του Παπαδόπουλου), είμαστε η ξεφτισμένη γενιά ενός οιονεί πολυτεχνείου, απ' αυτά που σιχαίνομαι τόσο μα τόσο πολύ.
Θ' αρχίσω να εξυμνώ την επική ανδρεία της σύγκρουσης ένστολων και ασύστολων άστολων, την ρυθμική ταχυκαρδία του συλλαλητηρίου, χρειάζεται οδηγός επιβίωσης στην πόλη.
Επίσης σε ερώτηση πόσο θα τραβήξει η παραμύθα, μου έδωσε ένα estimate που μου φάνηκε λογικό...
Εντωμεταξύ, παρά την καταρρακτώδη βροχή που κανονικά αποστρέφομαι (ψάχνω να βρω παρομοίωση αλλά δε μου 'ρχεται τίποτα καλό οπότε προχωράω), τα ρυάκια μεταξύ πεζοδρόμιου και δρόμου και των 4X4 που περνούσαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα απ' τις λακκούβες τις ξέχειλες με νερό πιτσιλώντας αδιάφορα τους περαστικούς, είχα μια ημιμελαγχολία που δεν ήταν ανεξέλεγκτη και άφηνε μπαλώματα-μπαλώματα αισιοδοξίας να καταλαμβάνουν την ψυχή μου. Μέχρι που μου φάνηκαν συμπαθητικά και δεν είχα διάθεση να ειρωνευτώ τα δώρα που έδιναν κάποια περιοδικά. (Σαν τραγούδι της Σούζαν Βέγκα το 'κανα το ποστ). Μέχρι και η Αθήνα μου άρεσε, σκέφτηκα ότι έχει ενδιαφέρον να λες άργησα (όχι γιατί είχε κίνηση στην Κηφισίας, τι μπανάλ!) αλλά επειδή είχε δακρυγόνα στη Σκουφά, ή ομάδες ταραξιών είχαν κλείσει το πανεπιστήμιο ή φοβηθήκαμε οδοφράγματα και πήγαμε από Γαλατσίου.
Αχ, επιτέλους λίγο ενδιαφέρον σ' αυτή την πόλη, λίγη αβεβαιότητα μετά από τόση ηρεμία και νεοπλουτίστικη μποτοξιωμένη ακινησία. Το ελικόπτερο από ψηλά, οι σειρήνες, τα ασθενοφόρα, τα καμένα οχήματα της πυροσβεστικής (εάν δεν υπάρχει όχημα δεν ημπορεί να υπάρξει και ταξίδι επί οχήματος, έλεγε η ζεν φράση του Παπαδόπουλου), είμαστε η ξεφτισμένη γενιά ενός οιονεί πολυτεχνείου, απ' αυτά που σιχαίνομαι τόσο μα τόσο πολύ.
Θ' αρχίσω να εξυμνώ την επική ανδρεία της σύγκρουσης ένστολων και ασύστολων άστολων, την ρυθμική ταχυκαρδία του συλλαλητηρίου, χρειάζεται οδηγός επιβίωσης στην πόλη.
1 σχόλιο:
καλημερα!
Ταχα ζουλευουμε την ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ και χαζα.
Απ'ολα εχουμε και ελικοπτερα να κανουν τουκου ντοκου και βζουν βζουν απο πανω μας.
Παντου βλεπεις φαρους μπατσικου οπως το ΜΑΝΧΑΤΑΝ.
Μα με τπτ δεν ειναι ευχαριστημένοι οι αχαριστοι ελληνες!
σημερα εμαθα οτι πεθανε ενας αστυνομικος που ειχαν χτυπησει πέρσι στην σμυρνη οι αναρχικοι!
Αλλα δυστυχώς δεν θα βγει για αυτον με τα κερια ο Γιωργος,οπως επισης ο συριζα δεν θα ξυλωσει μεχρι την ασφαλτο.
Τελευταιος ολο οργανα της ταξεως συναντας κι εσυ!
κανονισε να σε περασουν καμια μερα για αντιεξουσιαστρια και σε μπουζουργιασουν,
υ.γ.
ακομη παιζεις το παιχνιδι που σε ειχα καλεσει.
υ.γ2
αν μας βλεπει κανενας φουκαρας που του εγραψες κριτικη θα μας θυροκολλησει στην εισοδο του Συριζα
Δημοσίευση σχολίου