Η ΧΑΡΤΑ ΤΟΥ ΡΗΓΑ...

την κυριακή το μεσημέρι που η φύση ησυχάζει και οι καλοί νοικοκυραίοι τρώνε ήρεμα και ωραία το γιουβέτσι με τα πεθερικά, ή έχουνε βγάλει μάνα και συμπεθέρα έξω να καταβροχθίσουν το γόνο που ψάρεψαν οι τράτες στη Σαλαμίνα, σε κεντράκια όπως η ψαροταβέρνα κοντά στο λαγονήσι, εγώ πήγα σε παράσταση.
Χορού.
ενώ είχα αποφασίσει να απέχω τον τελευταίο καιρό γιατί βλάπτεται η υγεία μου. η πνευματική και η σωματική -ζαρωμένη ώρα σε άβολη καρέκλα κωλέ ή σε μαξιλάρα σαν τη Σεχραζάτ, άμα λάχει κι έχουν πλακώσει από παντού οι βλάχοι να δούνε τέχνη. κι έχουν σωθεί οι καρέκλες. για δε το θέαμα δε συζητώ, μόνο το παλιό σύνθημα των αναρχοαυτόνομων σινεμά μπορεί να εκφράσει τις απόψεις μου, εξ ου και το παραθέτω:
απ' το πολύ το θέαμα
μας ήρθε αηδία,
γι' αυτό και θα ξεράσουμε
απάνω στην πλατεία (χρυσέ μου, ηρωικές εξώστη)...

την Κυργιακή λοιπόν, αυτή τη χάλια μέρα που παίρνουν άδεια οι περεσίες και οι φαντάροι, άντε και οι νάπτες για να κάνουν τα μοντέλα στους Τσαρούχηδες αυτού του κόσμου, πήγα στο πολεμικό μουσείο να δω την παράσταση της ομάδας Λάθος Κίνηση, της οποίας ηγείται ο Κωνσταντίνος Μίχος. Εκεί στην είσοδο του αιθρίου, πρόσεξα για πρώτη φορά το μπούστο του ήρωα-αξιωματικού που έφερνε περισσότερο σε αμερικανό λοχία του Περλ-χάρμπορ, το έβγαλα και φωτογραφία, αλλά δεν την έχω ανεβάσει ακόμα, θα τη δείτε σύντομα. Καθήσαμε για να δούμε τη Χάρτα του Ρήγα.
Ως πότε παληκάρια θα ζούμε στα στενά και λοιπές φαντασιώσεις επαναστατικού χαρακτήρα και πρωτοεθνικής διάρθρωσης του ελληνικού -μετέπειτα- κράτους. Ο πρωτοζωικός αιώνας και η μαγδαλένιος περίοδος της εθνικής συνείδησης από τον πηλιορείτη ακτιβιστή που βρήκε θάνατο σαν της Ρόζα Λούξενμπουργκ στα βρωμοκάναλα της Τεργέστης -όπερ αποτελεί δίδαγμα και μέρες που είναι, για τις επερχόμενες γενεές -πάσες.
Είναι απορίας άξιον που η αριστερή σκέψη του Μίχου που ήθελε ημισυναισθηματικά να σχολιάσει την κατάσταση των Βαλκανίων, επέλεξε το φάντασμα της αστικής, αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, της εμπνευσμένης από τα κινήματα/επαναστάσεις της εποχής μεταστοιχειωμένες στη σκέψη του Ρήγα, για να εκφραστεί. Ο Μπαμπινιώτης θέλει με το ίδρυμα ελληνικού πολιτισμού (βλ. ποστ "η προβολή του ελληνικού πολιτισμου στο εξωτερικό") να φτιάξει την Ελλάδα του Ρήγα στα βαλκάνια και τη νοτιοανατολική ευρώπη (ναι, πως!) και ο Μίχος να φέρει κοντά τους εθνικισμούς με την πρόθεση τςη κατάρησής τους κατά το wishful thinking των απανταχού καλλιτεχνών.
Βεβαίως ωριμάζει καλλιτεχνικά, και αποφεύγει τις αισθηματολογίες όσο μπορεί. Χειρίζεται την απουσία γραμμικότητας καλύτερα από ποτέ. Είχε και καλούς συνεργάτες, αν και προσωπικά δεν αντέχω τα σέρβικα μοιρολόγια και το κλισέ της σκούπας, εκτός κι αν υποννοούσε τις επιχειρήσεις-σκούπα της αστυνομίας και τις επιχειρήσεις εκκαθάρισης των Σέρβων, των ουτσεκάδων κ.ο.κ. Είχε ένα εκπληκτικό ντουέτο ανδρικό, και ένα πολύ καλό γυναικείο. Είχε και άποψη. Αν είχε και λίγο περισσότερο θάρρος, θα συμφωνούσα. Καλή η θεωρία, αλλά δίνει ασφάλεια. Εξαιρετικός ο Βούλγαρος. Ενοχλητικό μάλλον το θέμα αν κρίνω από τις εκφράσεις των θαμώνων.

Και τώρα τα κοσμικά:
θεσμικοί παράγοντες παρακολούθησαν την παράσταση την ίδια μέρα με μένα, πράγμα που προσπάθησα να αποφύγω αλλά δεν τα κατάφερα, πηγαίνοντας την τελευταία μέρα στο θέαμα. Επίδειξη γνώσεων με εναλλαγή θέσεων θέασης δεν εντυπωσίασε. κρίμα τους παράγοντες...γηραιές κυρίες κακομουτσουνιασμένες τρόμαξαν την κριτική μου ματιά. μετά τα 75 να πυροβολούνται οι άνθρωποι -ιδίως οι κακοί- και ποτέ μη σώσει και βρεθεί το ελιξήριον της νεότητας. (όπως είδατε, και ο καλλιτέχνης μπορεί να διαπιστώσει, τα κηρύγματα του Ρήγα με έκαναν καλύτερο άνθρωπο, πιο ανεκτικό και φιλαλήθη. αποτελώ παράδειγμα για το αν και κατά πόσον η τέχνη αλλάζει ψυχισμούς και μεταστρέφει κοινωνίες.)